23.976
Na samą myśl o tym ogarnia nas strach.
Pomyślicie, że zwariowałyśmy, kiedy tego wysłuchacie.
Nie krępujcie się. Zacznijcie od początku.
Zaczęło się niewinnie. Ręka lub noga były inaczej ułożone.
Głowa spoglądała w górę, zamiast w dół.
Aż pewnego dnia była w zupełnie innym pokoju.
Przemieściła się samoczynnie.
Może ktoś miał klucze do mieszkania albo po prostu was nabierał?
Też tak pomyślałyśmy, ale nie było śladów włamania.
I uwierzyłyście, że lalka jest opętana?
Tak.
Camilla skontaktowała się z medium.
Dowiedziałyśmy się, że w tym mieszkaniu zmarła 7-letnia Annabelle Higgins.
Była samotna i polubiła moją lalkę.
Chciała się jedynie zaprzyjaźnić.
Gdy to usłyszałyśmy, zrobiło nam się jej żal.
Jesteśmy pielęgniarkami, pomagamy ludziom.
Dałyśmy jej więc pozwolenie na wstąpienie w lalkę.
Zaraz. Co zrobiłyście?
Chciała z nami zamieszkać poprzez wniknięcie w lalkę.
- Zgodziłyśmy się. - Ale wtedy zaczęło się źle dziać.
TĘSKNIŁYŚCIE?
Boże.
Gdy wróciłyśmy do domu, siedziała w przedpokoju.
Ale zostawiłyśmy ją w pokoju gościnnym.
TĘSKNIŁYŚCIE?
Debbie! Zaczekaj!
TĘSKNIŁYŚCIE?
Byłyśmy przerażone.
Nie wiemy, co się dzieje ani co mamy począć.
- Możecie nam pomóc? - Owszem, możemy.
Lecz najpierw: nie ma żadnej Annabelle.
- I nigdy nie było. - Duch nie posiada takiej mocy.
Mamy tu do czynienia z czymś niezwykle manipulacyjnym.
To coś nieludzkiego.
Błędem było pozwolenie na wstąpienie w lalkę.
Ten nieludzki byt was podszedł.
Dałyście mu pozwolenie na ingerencję w wasze życie.
Co to jest "nieludzki byt"?
Coś, co nigdy nie kroczyło po Ziemi w ludzkiej formie.
To coś demonicznego.
- Więc lalka nie była opętana? - Nie.
Była czymś w rodzaju spoiwa. Miała sprawiać wrażenie opętanej.
Demoniczne byty nie opętują rzeczy, tylko ludzi.
To chce opętać was.
To tyle, Drew. Wyłącz projektor.
Światła.
POSZUKIWACZE ZJAWISK NADPRZYRODZONYCH.
Udaliśmy się do kościoła po księdza, aby pobłogosławił dom i jego mieszkańców.
Cokolwiek nawiedzało to mieszkanie, już go tam nie ma.
Jakieś pytania?
- Gdzie teraz znajduje się lalka? - W bezpiecznym miejscu.
To kim jesteście? Jak was nazywają?
Nazywano nas już demonologami, łowcami duchów,
- badaczami zjawisk paranormalnych... - Oszustami.
Świrami.
Ale wolimy być znani jako Ed i Lorraine Warrenowie.
Ed i Lorraine Warrenowie już w latach 60. znani byli
jako światowej sławy badacze zjawisk paranormalnych.
Spośród tysięcy spraw w całej ich kontrowersyjnej karierze,
jedna jest tak złowieszcza, że milczeli o niej aż do teraz.
Historia oparta na faktach.
OBECNOŚĆ
Tłumaczenie: Seki Korekta: moniuska
.:: GrupaHatak.pl ::.
Rok 1971 Harrisville, Rhode Island
Jesteśmy na miejscu.
- Słyszysz? - Nic nie słyszę.
Dokładnie.
- Dzieci, chodźcie. - Boże, ależ zadupie.
Jestem taka podekscytowana. Gdzie wasz entuzjazm?
- Jesteście podekscytowani? - Tak!
Będę miała własny pokój.
Czyżby? Zaklepuję.
Co?
Mogę wybrać pokój, czy tutaj też nie mam nic do powiedzenia?
- Jest mój. - Mam własny pokój.
Pozna jakiegoś przystojniaka i zapomni o Jersey.
Świetnie. Nie mogę się doczekać.
Chodź, Sadie.
Właź.
No chodź.
Co się z tobą dzieje? No dalej, psinko.
Dobra, jak tam chcesz.
- Patrz pod nogi. - Przechodzę.
Uważaj, tato.
- Gdzie to zanieść? - Do salonu.
- Andrea, gdzie jest mój dzwonek wietrzny? - Nancy ma go chyba w salonie.
Dzięki. Widziałaś mój dzwonek?
- Ten? - Tak.
Nancy, oddawaj.
Wredota.
- Mamo, mogę powiesić dzwonek? - Pewnie. Na zewnątrz jest miejsce.
Kochanie, zawołaj April. Zaraz się ściemni.
Dobrze.
Chodź, April! Mama każe wracać!
Spójrz, co znalazłam, Cindy.
Nie podglądaj.
Nie jecie pizzy? Szkoda, żeby się zmarnowała.
- Szybko. - Wyżywienie was kosztuje.
Gdzie mam się schować?
Gotowi czy nie, szukam!
Klaśnijcie!
Nie znacie dobrze domu. Komuś może stać się krzywda.
Klaśnijcie ponownie!
Oszukujesz.
Klaśnijcie.
Mam cię!
- Nic ci nie jest? - Nie.
Co tym razem rozwaliłyście?
- Odsuńcie się. - Niechcący, nie widziałam...
- To wina Christine. - Moja?
- Boże. - To Christine.
To nie ja. Popchnęłaś mnie.
- Nie wypieraj się. - Nancy, przyniesiesz zapałki?
- Co się dzieje? - Nancy coś rozwaliła.
- Zamknij się. - To byłaś ty.
- O co tyle krzyku? - Nie!
To chyba jakaś piwnica.
- Chcę zobaczyć. - Uspokoisz się?
Zapałki. Dziękuję.
- Przestań, Nancy - Ja też chcę zobaczyć.
- Wszyscy zobaczymy. - Przesuńcie się.
O rany.
Roger? Co tam widzisz?
Ciężko powiedzieć. Stare pianino i masę śmieci.
Sukin...
Roger?
Wyjdź stamtąd.
Macie tam nie schodzić. Roi się tam od pająków.
Spokojnie.
Przestań, Nancy. To nie jest śmieszne.
Dodatkowa przestrzeń. Sprawdzę ją z rana.
- Po co zabito ją deskami? - Nie wiem.
Koniec przedstawienia. Czas do łóżek.
- Dziękuję. - Dobra, spać.
Jestem wykończony.
Coś jest nie tak z Sadie.
Nie wiem, o co jej biega. Nie chciała wejść do środka.
Nie możemy jej tam zostawić.
Nic jej nie będzie. Uwiązałem ją na łańcuch.
Sadie, ciszej tam.
Dziękuję za ziszczenie tego. Wiem, jak wiele to kosztowało.
- Będzie wspaniale, prawda? - Już jest.
Tak.
Nadal jesteś zbyt zmęczony, by ochrzcić nowy dom?
Kto mówił, że jestem zmęczony?
Nikt tu nie jest zmęczony.
- Mamo? - Jak się spało?
- Zmarzłam. - Chłodno tu, nie?
Nie można było kupić domu z działającą toaletą?
Pogadaj z ojcem.
I w nocy śmierdziało mi w pokoju. Jakby coś tam zdechło.
- Nadal to czuć? - Nie.
To problem z głowy.
- Roger? - Jestem na dole, kochanie.
Dzień dobry.
Trzeba nie lada wysiłku, żeby tu ogarnąć.
- No. - O mój Boże.
- Co my z tym wszystkim zrobimy? - Pewnie dokładnie sprawdzimy.
Mogą tu być jakieś antyki warte grubą forsę.
Albo zbędne rupiecie po poprzednich właścicielach.
- Teraz są nasze. - To bierz się do pracy.
- Zrobię kawę. - Dobra.
Skończę tutaj i zobaczę, czy zdołam uruchomić piec.
Byłoby miło. Straszna tu lodówka.
Sadie, do nogi!
Mamo!
- Mamo, gdzie jest Sadie? - Na zewnątrz.
Pewnie zgłodniała. Może po nią pójdziesz?
Dzień dobry, tato.
- Potrzymasz? - Jasne.
- Sadie! - Zwolnij, młoda damo.
- Roger. - Tak?
Zegar zatrzymał się na 3.07, tak jak i ten w korytarzu.
Dziwne.
Może uszkodziły się podczas przeprowadzki.
A propos uszkodzeń. Co żeś mi wczoraj zrobił?
To nie moja sprawka.
- Moja? - Nie wiem.
April! Co się stało?
- Co jest? - O mój Boże!
Sadie.
Monroe, Connecticut Dom Warrenów
Wszystko zamykamy tutaj.
Może się pan rozejrzeć, ale proszę niczego nie dotykać.
Istny obłęd.
Wszystko to pochodzi z prowadzonych przez was spraw?
Zgadza się. Każda rzecz, którą pan tu widzi,
była opętana, przeklęta lub użyta w jakimś rytuale.
Nie są to zabawki. Nawet małpka.
Bez dotykania.
Nie boicie się trzymać tych rzeczy w domu?
Dlatego raz w miesiącu odwiedza nas ksiądz, by poświęcić pokój.
Moim zdaniem bezpieczniej jest, by były tutaj niż na zewnątrz.
To jak trzymanie broni z dala od ulic.
Dlaczego po prostu ich nie spalić, zniszczyć?
Bo zniszczylibyśmy tylko naczynie.
Czasem lepiej jest trzymać dżina w butelce.
Lalka Annabelle też tu jest?
Tędy proszę.
- Mówił pan, że jest spoiwem. - Istotnie.
- Co to znaczy? - Przylgnął do niej potężny demon.
Gdy badacie te nawiedzenia,
jak powstrzymujecie je przed przylgnięciem do was?
Musimy zachowywać szczególną ostrożność.
- A co z pana żoną? - Co z nią?
- Ojciec Gordon wspomniał, że... - To co innego.
To, co spotkało moją żonę, wydarzyło się podczas egzorcyzmów.
A w czym tkwi różnica?
Przepraszam.
Kochanie, co ty wyprawiasz? Wstań.
Wiesz, że nie wolno ci tu wchodzić, prawda?
Georgiana!
- Dotykałaś czegoś? - Nie.
W porządku. Chodź, kochanie.
- Georgiana, zabierzesz Judy na górę? - Oczywiście.
Pod żadnym pozorem nie wolno ci tam wchodzić, pamiętasz?
- Tak, tatusiu. - To dobrze.
- Zmykaj. - Chodź, pójdziemy coś zjeść.
- Co się tu wyczynia? - Spójrz, tato.
Pięknie wyglądasz.
Skończyłam. Przebierz się do posiłku.
- Będę jadła w niej kolację. - Mowy nie ma.
Proszę.
- Jak poszło? - Może napisze pozytywny artykuł.
Trafił się nie-sceptyk.
- Miła odmiana. - No.
Przestań się obwiniać.
Bez cukru?
Zaraz wracam.
To nie jest zabawne, Nancy.
- Co? - Nie ciągnij mnie za nogę.
Przymknij się. Nic nie zrobiłam.
Tak, jasne.
I przestań pierdzieć. Cuchnie jak diabli.
Kto poczuł, ten wytoczył.
- Tato? - Czemu nie jesteś w łóżku?
- Co tak tłucze? - Cindy. Jest w moim pokoju.
Znowu lunatykuje.
Nigdy wcześniej nie widziałam, żeby to robiła.
Pamiętam, jak mówiłeś, żeby nie budzić jej w tym stanie.
Położymy ją do łóżka.
Kochanie. Wracajmy do łóżeczka.
- Nic jej nie jest. Dobranoc. - Dobranoc.
Lunatykowała? Od dawna tego nie robiła.
Weszła do pokoju Andrei i napędziła jej stracha.
To nic dobrego. Co z tym zrobimy?
Skarbie, masz kolejnego siniaka.
Boli?
Dziwne.
Wyświadczysz mi przysługę i pójdziesz z tym do lekarza?
Tak zrobię. Jedź ostrożnie.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
- Pa! Kocham was! - My ciebie też!
- Cindy, spakowałaś kanapki? - Tak.
Owszem. Bardzo tęsknię za Sadie.
Była moją najlepszą przyjaciółką.
Jesteś moim przyjacielem, prawda?
Tak, pobawmy się.
- Z kim rozmawiasz? - Z Rorym.
- Rorym? - To mój nowy przyjaciel.
- Naprawdę? - Tak. Chcesz go zobaczyć?
- Tak. Jak? - Za pomocą tego.
Gdy muzyka ucichnie, ujrzysz go w lustrze, stojącego za tobą.
No dobrze.
- Ale musisz przekręcić kluczyk. - W porządku.
Bu, mamo!
- Mało nie dostałam zawału. - Mam cię!
Rory chyba nie chce mi się pokazać, co?
Pobawimy się w chowanego?
- Chowanego? Kochanie... - Proszę. Zawsze mi zabraniają.
No dobrze.
Pamiętaj, najpierw prosisz mnie o trzy klaśnięcia.
- Idę się schować. - Dobrze.
Klaśnij!
Cholera.
Klaśnij!
April.
Wiem, gdzie się chowasz. Ostatnie klaśnięcie.
Zaraz cię znajdę.
Słyszę jak wzdychasz.
April.
Zdjęłaś opaskę. Wygrałam.
Nawet nie byłaś blisko. Byłam w pokoju Christine i Nancy.
Potrzebuję jakiegoś kursu, bo inaczej stracę ubezpieczenie.
To połowa mojej stawki, stary.
Dobra.
Biorę.
Dzięki.
- Co to za kurs? - Floryda.
Minie tydzień, zanim wrócę. Jutro wyjeżdżam.
- Poradzimy sobie. - No.
Chodźmy się położyć.
Przestań, Nancy. To już nie jest zabawne.
Usiłuję zasnąć. Nie ciągnij mnie za nogi.
Nancy?
Co robisz?
Christine? Wszystko w porządku?
Widzisz to?
Niby co?
- Ktoś jest za drzwiami. - Co?
Ktoś tam stoi.
Nikogo nie widzę.
Patrzy na nas.
- Nie rób tego, Nancy. - Patrz. Nikogo tu nie ma.
Widzisz?
Znowu ten smród.
Boże. Stoi za tobą.
Christine?!
Nie idzie otworzyć.
- Christine. - Nie!
- Co się stało? - Ktoś tu jest. Stoi tam.
- Co? - Gdzie?
Za drzwiami.
Kochanie, nic tu nie ma. Nikt tu nie stoi.
Tam ktoś był.
Spałam sobie i wtedy poczułam, jak ktoś łapie mnie za nogę.
Pomyślałam, że to Nancy.
- To pewnie tylko zły sen. - Nie. To do mnie mówiło.
Powiedziało, że chce was pozabijać.
Panie Winston.
Winston.
Zostań z nim.
- Dokąd się wybierasz? - Skoczę do sklepu po kilka rzeczy.
- Po co się w ogóle wysilasz? - Co masz na myśli?
Czy w ciągu ostatnich 15 lat udało ci się mnie okłamać?
Zadzwonił ojciec Gordon.
Ma dla nas sprawę, której mamy się przyjrzeć.
Powiedziałem, że sam się tym zajmę.
- Sam. - Jadę z tobą.
Wiem, że martwisz się, że to się powtórzy.
Owszem, martwię się.
Może już czas zrobić sobie przerwę. Napisz książkę.
Pamiętasz, co mi powiedziałeś w noc poślubną?
"Powtórzymy to?"
Po tym.
Powiedziałeś, że nie bez powodu Bóg nas ze sobą połączył, tak?
Jestem pewna, że nie jest nim napisanie książki.
Pójdę się przebrać.
Ustaliliśmy, że hałasy dobiegają ze strychu. Proszę wsłuchać się na moment.
O mój Boże, słyszę to.
Jeszcze raz, Ed.
Teraz to tylko mój ciężar. Woda przepływająca w rurze
w połączeniu z wiatrem wpadającym przez rozbite okno
sprawiają, że deski pęcznieją i ocierają się o siebie.
Słyszycie to w całym domu przez te rury biegnące do grzejników.
- Więc dom nie jest nawiedzony? - Nie. Rzadko tak bywa.
Zazwyczaj istnieje jakieś racjonalne wyjaśnienie.
NA NIEDOBÓR ŻELAZA.
Dziewczynki, już dawno powinnyście spać.
Kto tam jest?
Ktokolwiek tam zszedł, już stąd nie wyjdziesz.
Pomocy!
Andrea, pomocy!
Pobawimy się w chowanego?
Cindy?
No dobra...
W porządku? Chodź.
O właśnie.
Możesz dziś spać obok mnie.
- Andrea? - Pomocy!
- Kto tam jest? - Andrea!
Tutaj. Pomóż jej, tato.
Kto tu jest? Co się stało?
Ktoś mi powie, co tu się, do diabła, wyprawia?!
Strach można określić jako uczucie niepokoju i lęku,
spowodowane obecnością lub zbliżaniem się zagrożenia.
Duch, zjawa, czy byt, wszystkie żywią się nim.
Weźmy dla przykładu Maurice'a.
Francusko-kanadyjski rolnik, nie skończył nawet podstawówki.
Lecz po tym, jak został opętany, perfekcyjnie władał łaciną.
Czasem mówił też wspak.
Był molestowany przez ojca, który maltretował go wielokrotnie.
Opętał go zły duch.
Jeśli przyjrzycie się oczom, zauważycie, że roni krwawe łzy.
I ot tak, na jego ciele zaczął się pokazywać odwrócony krzyż.
Drew, zapal światła.
- Osobiście odprawia pan egzorcyzmy? - Nie jestem do tego upoważniony.
Przy wielu jednak asystowałem. Egzorcyzmy mogą być bardzo niebezpieczne.
Nie tylko dla ofiary opętania, ale i dla każdego, kto będzie w pobliżu.
- Co się stało z Maurice'em? - Usiłował zabić swoją żonę,
ale postrzelił ją tylko w ramię, a potem skierował broń ku sobie.
Życie Maurice'a nie było usłane różami. Nawet egzorcysta nie mógł mu pomóc.
Sprowadza nas to do trzech etapów demonicznej aktywności.
Najście. Nękanie. Opętanie.
Najście: to szepty, odgłosy kroków, uczucie czyjejś obecności.
Przeradza się to w drugi etap: nękanie.
Osoba, zazwyczaj słaba psychicznie, staje się tutaj celem siły zewnętrznej.
Chodzi o zdominowanie ofiar, złamanie ich woli.
A kiedy opadną już z sił,
prowadzi to do trzeciego i zarazem ostatniego etapu: opętania.
- Ed, Lorraine? - No.
- Ktoś chciałby z wami porozmawiać. - Witam.
- Dzięki, Drew. - Spoko.
- Dziękuję. - Do zobaczenia.
- W czym możemy pomóc? - W moim domu dzieje się coś okropnego.
Przyjechalibyście to sprawdzić?
Robi się późno, a musimy wracać do domu.
- Nie rozumiecie. - Ależ rozumiemy.
- Zwykle istnieje racjonalne wyjaśnienie... - Mam pięć córek przerażonych na śmierć.
Boję się, że to coś chce nas skrzywdzić.
Macie córkę.
Nie zrobilibyście wszystkiego, żeby ją chronić? Proszę.
Możecie rzucić na to okiem?
Oczywiście. Sprawdzimy to.
Daj spokój, Jen. Otwórz!
Co ci się stało? Włosy ci poczerniały.
- Możecie to wyłączyć? - To peruka, głuptasku.
- Witam. - Cześć.
Dziękuję, że przyjechaliście.
- Roger. - Lorraine.
Miło mi cię poznać, Roger. Jestem Ed Warren.
- Dziękuję za przybycie. - Wejdźcie proszę. Dziękuję.
Mój Boże, spójrzcie tylko. Kim są te piękne młode damy?
Andrea, najstarsza. Nancy, Cindy, Christine i April.
A to państwo Warren. Obecnie wszyscy śpimy tutaj.
Dziewczynki czują się bezpieczniej i jest nam cieplej.
Ciągle włączam ogrzewanie, ale w domu jest wiecznie zimno.
To nie wina pieca. A przynajmniej ja nic nie znalazłem.
Kilka nocy temu było najgorzej.
Pojawił się ten okropny zapach, jakby gnijącego mięsa.
Czuć go było w całym domu.
Co? O co chodzi?
Przenikliwy zapach może wskazywać na pewien rodzaj aktywności demonicznej.
O mój Boże.
To po to, żeby drzwi nie trzaskały w nocy.
Inaczej słychać tylko...
Przez całą noc. Dokładnie tak.
- Uderzenia są potrójnie? - Tak.
- Ustają o świcie? - Tak.
Czasem jest to obraza Świętej Trójcy. Ojca, Syna i Ducha Świętego.
To trochę dziwaczne, ale zlatują się tu też różne ptaki.
Wpadają prosto na ścianę domu i łamią sobie karki.
- Naprawdę? - A zegary zatrzymały się na 3.07.
- Wszystkie? - Co do jednego.
Wieszaliśmy je nad schodami. Coś je strącało, więc przestaliśmy.
To o tym mówiłam. Była tu, gdy się wprowadziliśmy.
Wiele rzeczy leży też w piwnicy.
Pokaż mi piwnicę.
Zobacz, do czego mnie zmusiła.
Wyczuwasz coś, kochanie?
Wydarzyło się tu coś strasznego.
Te siniaki...
Mają coś wspólnego z tym, co się tutaj dzieje?
Nie, mam niedobór żelaza.
Dlaczego się nie wyprowadzicie w świetle tego, co się tu dzieje?
Nie mamy dokąd.
Wszystko włożyliśmy w to miejsce. A doszły jeszcze naprawy.
Nie znam też nikogo, kto przygarnąłby siedmioosobową rodzinę.
- Dlatego was odszukaliśmy. - Cieszymy się z tego powodu.
W porządku, zaczynajmy.
Nazywam się Ed Warren. Jest 1 listopada 1971.
Siedzę tu z Carolyn Perron, która wraz z rodziną
doświadcza zjawisk nadprzyrodzonych.
Możesz mówić.
- Od czego zacząć? - Od pierwszego zdarzenia.
Wydaje mi się, że były to zegary.
Mama i tata powiedzieli mi, że masz przyjaciela.
Nazywa się Rory. Też tutaj mieszka.
- Ciągle jest smutny. - Dlaczego?
Nie chce mi powiedzieć, ale chyba spotkało go coś złego.
Pozwolisz, że spróbuję zobaczyć się z Rorym?
O co chodzi?
Kupiliśmy dom na licytacji bankowej, więc nie znamy poprzednich właścicieli.
Lorraine i ja uważamy, że dom wymaga oczyszczenia.
Egzorcyzmów.
Egzorcyzmów?
Myślałem, że one dotyczą ludzi.
- Niekoniecznie. - Musimy stąd wyjechać.
Obawiam się, że to nic nie da.
Lorraine coś zobaczyła. Powiedz im, kochanie.
Widziałam mroczny byt, który nawiedza wasz dom
i waszą ziemię.
Ujrzałam go po raz pierwszy, gdy przeszłam przez drzwi.
Stał za wami.
Potem ujrzałam go za dziewczynkami, gdy weszliśmy do salonu.
Bez względu na to, dokąd się udacie,
ten mroczny byt uczepił się waszej rodziny i żeruje na was.
Nawet jeśli się wyprowadzimy?
Czasami, gdy jest się nawiedzanym, to tak jakby nadepnąć na gumę.
Przykleja się do ciebie.
Muszę powiedzieć, że macie tu sporo duchów.
Ale tym jednym martwię się najbardziej, ponieważ jest pełen nienawiści.
To co mamy zrobić? Wezwać księdza?
Chciałbym, żeby to było takie proste. Egzorcyzm to archaiczny obrzęd.
Wymaga lat przygotowań i...
nawet pomimo tego widziałem, jak źle się to kończyło.
Ale zanim do tego dojdziemy, kościół musi go najpierw zatwierdzić.
To oznacza badania, zbieranie materiałów i dostarczenie dowodu.
I to jest ta trudna część.
Dzieci były ochrzczone?
Nie zawracaliśmy sobie tym głowy. Nie jesteśmy zbyt wierzący.
Lepiej to przemyślcie. Nasza obecność może pogorszyć sprawy.
- Dlaczego? - Bo stanowimy zagrożenie.
Z czymkolwiek macie do czynienia, nie będzie nami zachwycone.
Jak dotąd nie wydarzyło się nic gwałtownego, a to dobry znak.
Nasz człowiek sprawdzi dom, żebyśmy wiedzieli, z czym się tu zmagamy.
- Co tam ukrywasz, Judy? - Mam dla ciebie prezent.
Kupiłam je z babcią na wyprzedaży.
- Skarbie. - Jeden dla ciebie i jeden dla mnie.
W swoim mam zdjęcie ciebie i taty.
Babcia powiedziała, że dzięki temu zawsze będziemy razem.
Ty ze mną, a ja z tobą.
Tęsknię za tobą i tatusiem.
Kochanie.
- Tak? - Nie uwierzysz.
Głos Carolyn się nie nagrał.
- Jak to? - Posłuchaj.
Nazywam się Ed Warren. Jest 1 listopada 1971.
Siedzę tu z Carolyn Perron, która wraz z rodziną
doświadcza zjawisk nadprzyrodzonych.
Możesz mówić.
Od pierwszego zdarzenia.
Nic. Przez cały czas.
- Znalazłaś coś? - Wiele.
Nic dziwnego, że tego doświadczają.
To pierwotny dom,
zbudowany w 1863 przez Judsona Shermana.
Ożenił się z kobietą imieniem Bathsheba.
Była spokrewniona z Mary Towne Easty.
To jedna z kobiet z Salem oskarżonych o czary.
Została powieszona.
Tuż po tym, jak Bathsheba wyszła za Judsona,
urodziło im się dziecko. Miało zaledwie tydzień,
a Judson nakrył ją na składaniu go w ofierze przed kominkiem.
Nocą pobiegła do drzewa, wspięła się na nie,
obwieściła miłość do szatana i przeklęła każdego,
kto spróbuje odebrać jej ziemię, po czym się powiesiła.
Czas zgonu to 3.07.
- To wyjaśnia kilka rzeczy. - Tak jak i to.
Nazywała się Walker, mieszkała tam w latach 30.
Miała syna, Rory'ego, który tajemniczo zaginął w lesie.
Po tym zajściu zabiła się w piwnicy.
To nie wszystko.
Pierwotnie gospodarstwo miało 200 akrów, zanim zostało podzielone i wyprzedane.
Był też inny chłopiec, który tutaj utopił się w stawie.
Mieszkał w tym domku.
A kobieta, która pracowała jako sprzątaczka w sąsiednim domu
również popełniła samobójstwo.
Ludzie, którzy odebrali jej ziemię.
Siedzę tu z Carolyn Perron, która wraz z rodziną
doświadcza zjawisk nadprzyrodzonych.
Możesz mówić.
Od pierwszego zdarzenia.
Przyjechał Brad.
- Trafiłeś bez problemu? - Pewnie.
Drew, to funkcjonariusz Brad.
- Brad Hamilton, policja Rhode Island. - Miło mi poznać.
- Świeżo upieczony glina, co? - A żebyś wiedział.
- Wiesz, że ducha nie zastrzelisz? - Wyluzuj, Drew.
Wypakujmy te rzeczy.
Trzymaj.
Witaj, Roger.
Jak tu skończysz, pójdziesz na górę, dobra?
Jasne.
- Co jest nie tak z Chevroletem? - Pytanie brzmi, co z nim nie jest?
- Trzeba wymienić gaźnik. - Naprawdę?
Musiałem wstrzymać się z naprawą.
Brad, podasz mi termostat?
Do czego to służy?
Gdy gwałtownie spadnie temperatura, termostat to wyłapie i aparat cyknie fotkę.
- Naprawdę robicie im zdjęcia? - Tak, o to w tym chodzi.
- Dlaczego tutaj? - Wiedźma popełniła tu samobójstwo.
Powiesiła się na gałęzi, pod którą właśnie stoisz.
- Jak matka może zabić własne dziecko? - Dla niej nie było dzieckiem.
Wykorzystała ten dar od Boga, jako największą zniewagę wobec Niego.
Wiedźmy wierzą, że zyskają tym w oczach szatana.
- Miły dzień na plaży, co? - Skąd wiedziałaś?
Widziałam.
To jak przelotne zerknięcie w życie innej osoby.
Ten dzień wiele dla mnie znaczy.
Jechaliśmy wzdłuż wybrzeża, Nancy zachwycała się widokiem.
Pomyślałam wtedy, że to idealna chwila na zdjęcie.
Nowe otoczenie, nowy dom, nowy początek.
Żebyś widziała wówczas Rogera i dziewczynki.
- Nigdy nie byli tacy szczęśliwi. - Uśmiech.
Są dla mnie całym światem.
Połóż dłoń na biurku.
Teraz zabierz.
I włączamy.
Widzisz? Dostrzegasz coś, czego nie widać gołym okiem.
- Bajeranckie, nie? - Tak, czadowe.
- Przygotowałeś sprzęt dla Brada? - Tak, wszystko gotowe.
No co? Przycisnęło mnie.
- Wszędzie słychać wyraźnie. - Świetnie.
- Co jest w butelce? - Woda święcona.
Obecność ikon religijnych oddziałuje na wiele istot nieczystych.
Doprowadzają je do szału.
Porozstawiam je po domu i zobaczę, czy uda mi się podgrzać atmosferę.
- Tak jak krzyż na wampiry? - Dokładnie.
Z tym że nie wierzę w wampiry.
To nie ja.
Brad, leć po kamerę.
Jest 21.18, schodzimy do piwnicy, do której drzwi same się otworzyły.
Są ze mną Lorraine i funkcjonariusz Brad Hamilton.
Nie zapalajcie światła.
Daj nam znak, że chcesz się z nami porozumieć.
Wszystko w porządku?
Zdecydowanie coś tu jest.
- Zamknij drzwi, porusz czymś. - Coś niewidocznego.
No dalej.
- Odeszło. - Nic nie mam.
Wychodzimy.
Jak już mówiłem, nie zawsze wychodzi na zawołanie.
Może kamera coś zarejestrowała.
Uważaj!
Jak na niedowiarka, trochę spanikowałeś, kiedy zatrzasnęły się drzwi.
Pewnie był przeciąg.
Zabawne. Przeciąg nigdy nie wywołał u mnie takiej miny.
Zawierzę zegarowi. Jest 3.08.
- Pokaż okulary. - To dla pana.
Co wy na to, żeby pojechać później na lody?
Tak!
- Kochanie, też się zabierzesz? - Nie, jestem wykończona.
Prześpię się. Długa noc dała mi się we znaki.
Dobry pomysł, odpocznij trochę. Lorraine i ja wszystkiego przypilnujemy.
Naprawdę?
Ja się zbieram. Za godzinę mam służbę.
Dom od dawna nie tętnił tak życiem. Z wami dzieci czują się bezpieczniej.
- Mógłbym do tego przywyknąć. - Do mnie robiącej pranie?
Zabawna jesteś.
Spójrz na to miejsce. Przytulne, świeże wiejskie powietrze.
Są taką cudowną rodziną, prawda?
Owszem. Ta mała, April...
- to ona przyniosła mi naleśniki? - Tak.
- Musimy im pomóc. - Wiem.
Zacznę od Chevroleta.
Carolyn!
Wszystko dobrze? Otwórz drzwi!
- Nic ci nie jest? - Nie, nic.
- Jesteś chora? - Obudziłam się i trochę mi niedobrze.
- Zdawało mi się, że widziałam... - Słyszę Rogera i dziewczynki.
Będą za moment.
Dziękuję, tatusiu.
Chodźmy się pobawić.
Tak myślałem, że to ty.
Chyba nie masz nic przeciwko? W Smithfield dostałem dobrą ofertę na części.
- Wygląda na to, że wiesz, co robisz. - To się jeszcze okaże.
Przyjemne miejsce, Roger.
Z Lorraine zawsze chcieliśmy zamieszkać na wsi.
Odsprzedam ci je.
Mógłbyś podać mi klucz?
Wiele dla nas znaczy wasza obecność tutaj.
Muszę przyznać, że podchodziłem do tego sceptycznie.
Chcę tylko podziękować za wszystko, co dla nas zrobiliście.
Nie mogę przyjąć podziękowań. To Lorraine się one należą.
- Ja nie chciałem jechać. - Dlaczego?
Cokolwiek Lorraine widzi, czuje, dotyka, bywa pomocne, ale wywiera też na nią wpływ.
Niewielki za każdym razem.
Kilka miesięcy temu pracowaliśmy nad sprawą.
Zobaczyła coś.
Ten był naprawdę spory.
Wróciliśmy do domu, weszła do sypialni, zamknęła się.
Nie odzywała się, nie jadła, nie wychodziła stamtąd przez osiem dni.
Co zobaczyła?
Wynoś się!
Nie wiem. I nie chcę pytać.
Potrzebuję dolewki. Też chcesz?
Nie, dzięki.
No dobra.
Zobacz, do czego mnie zmusiła.
Ed?
Zobacz, do czego mnie zmusiła.
Ed!
- Nic ci nie jest, stary? - Uspokój się. Co się stało?
Widziałem kogoś. Była tam jakaś pokojówka.
Ed, mamy coś.
- To tylko Cindy. Lunatykuje. - Zaczekaj, potrzebujemy tego.
Po co nam zdjęcia Cindy?
- Bo nie ona je wywołuje. - Jak to "nie ona"?
Ktoś z nią jest.
Kto?
Cindy!
- Cindy! - Tutaj. Jest bezpiecznie.
Ktoś z nią jest.
Słychać inny głos. Posłuchaj.
Idź za mną. Tędy.
Tutaj się ukrywam.
Cindy?
- Gdzie ona się podziała? - Okna są pozamykane.
Ed, gdzie ona jest?
Przynieś ultrafiolet.
- Co takiego? - Zapytaj Drew.
- Drew, potrzebuję ultrafiolet. - Masz, pomykaj.
Wyłącz światło.
Przesuń się.
Zapal światło.
Znalazłem ją.
Chodź do mnie.
- Trzymasz ją? - Tak.
Tam chowa się Rory, kiedy się boi.
Kochanie, możesz mi podać pozytywkę April?
- Co z Cindy? - Niczego nie pamięta.
- Proszę. - Dziękuję.
Lorraine!
Nie.
Lorraine!
Zmusiła mnie do tego.
Ed!
Lorraine!
Ed!
- Wiem, co zrobiła. - Mam cię.
- Wiem, co zrobiła. - Co?
Opętała matkę, by zabić dziecko.
Przychodzi do Carolyn każdej nocy. To stąd te siniaki. Żeruje na niej.
Nancy?
Nic ci się nie stało?
Nancy!
Pomocy!
Tato, pomocy!
- Nic jej nie jest? - Już dobrze, kochanie.
- Nagrałeś? - Tak.
Wywołam film i dostarczę ojcu Gordonowi.
Współpracuje z nami. Zakładam, że reakcja będzie szybka.
- Roger, posłuchaj. - No?
Wrócę z egzorcystą, ale Lorraine...
- Rozumiem. - Drew zostanie z wami do tego czasu.
Dziękuję za wszystko, Ed.
Mamo?
Wszystko spakowane.
Mamo?
Judy? O Boże!
Lorraine, zaczekaj!
Mamo, to ja. Z Judy wszystko w porządku?
- Co? - Możesz sprawdzić?
- Po prostu sprawdź, proszę. - Powiesz mi, co jest grane?
- Chodzi o Judy. - Co z nią?
No co?
Dzięki Bogu.
Przepraszam, mamo, nie chciałam cię wystraszyć.
Później ci to wyjaśnię.
- Co się, u licha, stało? - Miałam wizję Judy w wodzie.
To było jakieś ostrzeżenie.
- Wiem to. - W porządku.
Wynośmy się stąd.
I jak?
- Nie żartowaliście. - Nie.
Ed, to skomplikowane. Dzieci nie są ochrzczone.
- Rozumiem. - A rodzina nie jest członkiem Kościoła.
- Daj spokój. - I...
Zgodę musi wyrazić Watykan.
Ojcze, nigdy nie widzieliśmy czegoś takiego.
No cóż, ja również.
- Nie mają wiele czasu. - W porządku.
- Osobiście się tym zajmę. - Dziękujemy.
Będziemy czekać na telefon.
Mamo? Tato?
Babciu?
Babciu! Pomocy! Pomóż mi, babciu!
- Judy? - Babciu!
Pomocy!
- Otwórz drzwi, Judy. - Mamo!
- Coś jest nie tak. - Co?
Babciu!
- Judy, otwórz drzwi! - Co się stało?
- Co się tam dzieje? - Odsuńcie się.
Cofnij się, Judy.
- Szybciej! - Pomocy!
Odsuń się od drzwi, Judy!
Boże. Nic ci nie jest?
Ktoś bujał się na krześle z Annabelle.
Już dobrze.
Jest zamknięta w gablotce.
Już dobrze.
Tato!
Mama zabrała Christine i April.
Pojechała samochodem. Nie wiem, co się stało.
Nic nam nie powiedziała. Po prostu odjechała.
- Dokąd? - Nie mam pojęcia.
Dokąd jedziemy, mamo?
- Słucham? - Tu Roger, coś jest nie tak z Carolyn.
Andrea twierdzi, że zabrała Christine i April.
Dziewczynki mówią, że okropnie śmierdziała.
Opętała matkę, by zabić dziecko. Zabiera je do domu.
Jedź do domu, Roger. Tam się spotkamy.
Zamknijcie drzwi i zasłońcie żaluzje.
Nie odbierajcie telefonu.
Jedź.
- Jadę z tobą. - Nie. Zostajesz z Judy.
Ochronimy ją tylko wtedy, kiedy doprowadzimy sprawę do końca.
Inaczej znowu przyczepi się do nas.
- Właśnie dlatego jadę. - Myślisz, że puszczę cię samego?
- Nie mogę cię stracić. - Nie stracisz.
Zakończmy to razem.
- Cholera, zamknięte. - Carolyn!
- Roger! - Z drogi!
Roger! Carolyn!
- Na dole! - Carolyn, nie!
Puść ją!
- Musimy wsadzić ją do samochodu. - Po co?
Pojedziemy z nią do księdza odprawić egzorcyzmy.
Zaraz, a gdzie April?
April!
Zaprowadź Christine do auta i znajdź April.
No dalej!
Nie pozwoli jej opuścić domu.
- Że co? - Jeśli wyjdzie, wiedźma ją zabije.
- Roger! - Carolyn!
Carolyn?
Prędzej. Wsiadaj.
Zostań tu bez względu na wszystko. Wrócę, obiecuję.
Muszę znaleźć April. Obiecuję, że wrócę.
April?
W porządku?
Brad!
Dajcie coś, żeby ją związać!
Trzymajcie.
Muszę zadzwonić po ojca Gordona. Trzeba go tu sprowadzić.
Jest za daleko. Ona tyle nie wytrzyma.
- Więc musisz stąd wyjść. - O czym ty mówisz?
Muszę to zrobić. Odprawię egzorcyzmy.
Mówiłeś, że do tego trzeba księdza. Ty nim nie jesteś.
- Masz lepszy pomysł? - Poradzi sobie.
- Poradzisz sobie. - Musisz stąd wyjść.
- Nie zostawię cię. - Nie zrobię tego przy tobie.
Jeśli Bóg połączył nas nie bez powodu, to właśnie dlatego.
Przyniosę Pismo Święte.
April!
W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego.
April!
Przytrzymajcie ją!
April?
April, jesteś tam?
Carolyn, nie poddawaj się! Nie pozwól, by cię opanowała!
- Przestań, zabijesz ją. - Nie może!
Roger, pomóż mi!
- Przestań, do cholery! - Zrozum, że walczymy o jej duszę!
W imię Jezusa Chrystusa, wszystkich aniołów i świętych,
nakazuję ci się ujawnić!
Roger, pomóż mi!
Postaw ją!
Postaw ją na ziemi!
Carolyn!
Ed, uważaj!
Jesteś cały?
Trzymajcie ją!
Nie dajcie jej odejść. Nie wypuść jej, Roger!
Niech cię szlag! Zostaw moją rodzinę w spokoju.
Nie wiem, czym jesteś, ale masz dać spokój mojej żonie!
Słyszysz? Daj jej spokój!
Daj jej spokój, do cholery!
Ona już odeszła. A teraz wszyscy zginiecie.
Znalazłem ją! Jest pod podłogą w kuchni!
Carolyn, nie!
Łapcie ją!
- Trzymaj. - Carolyn!
- Jest tam, w dziurze.
Carolyn? O mój Boże, nie!
Podejdę z boku.
Carolyn, przestań!
- Carolyn, nie! - Bathsheba!
Na mocy nadanej mi przez Boga, odsyłam cię z powrotem do piekła!
To twoja córka!
Nie możesz się poddać!
Roger, musimy do niej dotrzeć słowami.
Nie pozwól jej na to. Musisz walczyć.
Wiem, że jesteś silniejsza. Walcz z nią!
- Nie przestawaj, Roger. - Musisz zostać z nami.
Wróć do nas, Carolyn.
- Musisz ją sprowadzić! - Przypomnij sobie, co mi pokazałaś.
Przypomnij sobie ten dzień, którego miałaś nigdy nie zapomnieć.
Powiedziałaś, że są dla ciebie całym światem.
To byś straciła.
Mamo?
- Już po wszystkim. - Tak mi przykro.
Tak bardzo cię kocham.
Jestem taka szczęśliwa.
- Przeciąg cię tak urządził? - Już wolę kolesia ze spluwą.
- Świetnie się spisałaś. - Nie, bo ty.
Zadzwonię do ojca Gordona i opowiem mu, co zaszło.
Dobry pomysł.
Watykan zatwierdził egzorcyzmy.
Niezłe wyczucie czasu.
I jeśli nie mamy nic przeciwko, to spotkałby się z nami jutro.
Jest sprawa na Long Island, o której chciałby pomówić.
Poważnie?
Diaboliczne moce są potężne, wiekuiste i egzystują po dziś dzień.
Przypowieść jest prawdziwa. Istnieje i Szatan, i Bóg.
A nasze przeznaczenie zależy od tego, za którym z nich podążymy.
RODZINA PERRONÓW
RODZINA WARRENÓW
ŁOWCA DUCHÓW UDZIELA DRUGIEGO WYKŁADU
RYTUALNE MORDY DZIESIĄTKUJĄ MIASTECZKO
UPIORNA ZJAWA UCHWYCONA NA ZDJĘCIU
MUZEUM NAWIEDZONYCH PRZEDMIOTÓW
ŁOWCY DUCHÓW OPISUJĄ NAWIEDZENIE W NOWEJ ANGLII
NOWOCZESNE METODY POLOWAŃ NA DUCHY
ZŁY DUCH NĘKA DOMOWNIKÓW
OPĘTANA LALKA TERRORYZUJE MIESZKANIE
OBECNOŚĆ