MEDELLÍN, KOLUMBIA, LATA 90.
18.
Z kim mieszkasz?
Z mamą i młodszą siostrą.
A ojciec?
Nie masz ojca?
Nie. Nie mieszka z nami.
Zadam ci pytania.
Odpowiadaj: "Zawsze", "często", "czasami" albo "nigdy".
Czy odczuwasz potrzebę, żeby kogoś zabić?
"Zawsze", "często", "czasami" czy "nigdy"?
Nigdy.
Czujesz masz poczucie, że ktoś cię obserwuje?
Nigdy.
Słyszysz głosy, chociaż nikogo nie ma w pobliżu?
- Nie. - Nigdy?
Nigdy.
Interesuje cię broń?
Nigdy.
Czy jesteś w mocy demonów?
Nigdy.
Czujesz, że twoje życie jest porażką?
Czasami.
Czujesz się samotny?
Czasami.
Czy przykro ci, kiedy ktoś cię obraża?
- Nie. - Nigdy?
Nigdy.
Czy łatwo płaczesz?
Nigdy.
Czy myślałeś o porzuceniu domu?
Nigdy.
Czy kochasz matkę?
Tak.
Zawsze?
Chcę zmienić samochód.
Widziałem dziś ofertę. Drogo, ale mam tyle.
- Ile? - 30.
Pojedźmy na wycieczkę.
Kiedy?
W przyszłym tygodniu, jeśli uda mi się go kupić.
Dokąd?
Nie wiem. Nad morze?
Na razie!
Elías!
Karen!
Lucia!
Amparo? Nie mogę pilnować twojej córki.
Elías jej nie odebrał?
Nie. Kłóci się z Andreasem, który jest młodszy. Bije go.
- Uderzył go? - Prawie złamała mu rękę.
- Zwariowałaś? - On mnie pierwszy uderzył!
- Przeproś. - On zaczął!
- Co zrobił? - Uderzył mnie, jak wzięłam piłkę.
- Nie kłam. - Twój synek też ją uderzył.
- Jest młodszy. - Uderzył, to się broniła.
- To jego dom. - Więc może robić, co chce?
- Zajmuję się twoim dzieckiem. - Pozwalasz ją bić.
Jest agresywna! Pozwalasz dzieciakom na wszystko!
Tu nie są u siebie.
Głupia!
- Zostaw mnie! - Spokojnie.
- Gdzie cię uderzył? - O, tu.
Nie ma śladu. Gdzie twój brat?
Nie wiem.
Nie odebrał cię?
Nie masz nic zadane?
Santiago! Gdzie jest Elías?
Nie widziałem go.
Widzieliście Elíasa?
Ja nie.
Był z Andersonem.
Gdzie?
Na dworcu.
Chłopaczysko w takim wieku!
Co robi całymi dniami na ulicy?
Nie uczy się. Nie pracuje.
A dzisiaj - co? Nie odebrał Karen.
Wpakuje się w cholerne kłopoty.
Lepiej już nic nie będę mówić. Nie lubisz, jak się wtrącam.
Bo zawsze mnie porównujesz z Carlosem.
Syn twojego brata idzie na studia.
Taki udany chłopak!
Zostało mi mięso mielone, dam ci na pulpety.
To twoja wina.
Zawaliłaś edukację tego chłopca.
Z Karen będzie to samo.
Mamo, przestań, jestem zmęczona.
Nic ci nie można powiedzieć, zaraz się obrażasz.
Nie będę się odzywać. Możesz też wziąć jajka.
Karen, pożegnaj się.
Bierz po jednym, bo ci popękają. Zawsze byłaś niezdarna.
Poukładaj pojedynczo, nie do jednej torebki!
Jesteś wesoła?
Jasne.
Mogę z tobą spać?
Jesteś za duża.
A Elías z tobą śpi.
Bo się boi. A ty nie, prawda?
Nie.
Cześć.
- Jest Anderson? - Nie.
- Widział się z Elíasem? - Andersona zabrali żołnierze.
- Żołnierze?! - Przejeżdżali ciężarówką i go zabrali.
- Coś zrobił, czy jak? - Nie wiem.
Mama pojechała do jednostki go szukać.
- Zabrali też Elíasa? - Nie wiem.
- Która to jednostka? - Koło stadionu.
Ale byli razem?
Jeśli mama zadzwoni, poproszę, żeby się dowiedziała.
Jak to, nie twój problem? Wpuść mnie!
Nie wpuszczam nikogo, proszę wrócić do kolejki.
Nigdzie nie wracam!
Zapraszam.
Amparo!
- Twojego syna też wzięli? - Nie wiem. Widziałaś go?
- Był z Andersonem. - Nie widziałam.
- Chłopak z sąsiedztwa widział ich razem. - Nie widziałam.
- A gdzie Anderson? - W środku. Zabierają go.
- Dokąd? - Do Carepy.
- Udało ci się wejść? - Tak. Wejdź tam koniecznie.
Poproś do tego żołnierza i nie daj się zbyć.
Proszę pana! Proszę pana!
Porozmawia z panią.
Proszę usiąść.
Jak się nazywa?
Elías Andres Garcia Bedoya.
Syn został zatrzymany, bo nie miał książeczki wojskowej.
Okazało się, że nie ma przyznanej kategorii.
Przeprowadziliśmy badania psychofizyczne i jest zdatny do służby.
Co to znaczy?
Wyślemy go do Caquety.
- Gdzie to jest? - Na południu.
Dlaczego tam?
Jest zwykłym szeregowcem. Nie ma wykształcenia, nie ukończył szkoły.
Kiedy go zabieracie?
Jutro o świcie.
Ale on nie może jechać. Nie nadaje się!
Jest sprawny.
Nie! Pomaga w domu! Odprowadza siostrę do szkoły!
Chłopak wyjeżdża.
Nie! Proszę mi go oddać!
Pani tu nie decyduje.
Jestem matką.
Syn jest pełnoletni?
To jeszcze dziecko. Nie wytrzyma!
Proszę poszukać prawnika albo zgłosić się do rzecznika.
Dlaczego mi go zabieracie? Kto go wychował? Wy czy ja?
Proszę wyjść.
Nie wyjdę, póki mi nie oddacie syna. To moje dziecko!
I obywatel tego kraju.
Pieprzyć ten kraj.
Ramirez, wyprowadź panią.
Nie wyjdę, póki mi nie oddacie syna! Puszczaj!
Proszę pani?
Ramirez, odejdź.
- Syn jest jedynakiem? - Nie.
- Jest niepełnosprawny? - Jest bardzo drobny.
- Jest ofiarą konfliktu? - Jak to?
Czy ma pani dokumenty, że padł ofiarą napaści?
Nie. Pracuje i opiekuje się siostrą.
To żaden powód. Zgodnie z prawem, musi iść do wojska.
Za jednostką jest kawiarnia.
Siedzi tam facet o imieniu Adolfo.
Proszę z nim porozmawiać. Więcej nie mogę dla pani zrobić.
Niech pani wyciągnie chłopca!
Bardzo przykre, bardzo.
Pogadamy później.
- Wzięli go z łapanki? - Tak.
Uznali za zdatnego? Gdzie go wysyłają?
Do Caquety.
- Nie chodził do szkoły? - Nie skończył...
Będę szczery.
Wszyscy chłopcy z łapanki ulicznej ― chuligani i nieroby
- są posyłani na front.
W Caquecie jest niebezpiecznie.
Może mi pan pomóc?
Nie ma czasu. Mają wyjechać za kilka godzin.
Mogę spróbować zmienić wyniki badań komisji wojskowej.
Ale to będzie kosztowało.
Ile?
Trzy miliony.
Trzeba opłacić paru ludzi, żeby chłopak dostał inną kategorię.
Mogę się z nim zobaczyć?
Teraz?
Tak.
Nie ma mowy.
Jakie pan ma możliwości, skoro tego pan nie umie załatwić?
Elías Andres Garcia!
Dlaczego wiecznie się pakujesz w kłopoty?
Nie zrobiłem nic złego. Stałem na ulicy. Zabrali mnie siłą.
To za to, że się obijałeś.
Nic złego nie zrobiłem. Nie chcę tam jechać.
Pomóż mi.
Jak mam ci pomóc?
Chcesz, żebym wyjechał?
Proszę, zrób coś. Bardzo się boję.
Kocham cię.
Tak bardzo się boję! Mamo, proszę...
- Niech go pan wyciągnie. Zapłacę. - Gdzie pieniądze?
- Przyniosę jutro. - Jutro już wyjadą. Za późno.
- Przyniosę jutro. - Skąd mam wiedzieć, czy pani wróci?
- Wrócę. - Jak pani zapłaci, to chłopak wyjdzie.
- Niech go pan wyciągnie! - Co to ma być? Trochę szacunku!
Nie ma pieniędzy i jeszcze wrzeszczy?
Wysiadaj! Przyniesiesz pieniądze, to pogadamy.
Przepraszam.
Wysiadaj.
Co za babsko!
Mówiłam ci, ale ty nie słuchałaś.
Wiedziałam, że napyta sobie biedy.
- Porozmawiaj z Carlosem. - Nie ma mowy!
- Dlaczego? - Który to raz?
Oddam mu.
Myślisz, że pomoże Elíasowi? Temu obibokowi?
Wytłumacz mu.
Że chcesz dać forsę obcemu człowiekowi na wykupienie chłopca?
To nielegalne. A jak ukradnie te pieniądze?
A jak coś się stanie Elíasowi?
Jest dorosły.
Niech ufa Bogu, a nic mu się nie stanie. Módl się za niego.
Poproś Carlosa.
Sama go poproś.
Nie pomoże mi, jeśli się za mną nie wstawisz.
Wyremontował mi sufit i tę zawilgłą ścianę.
A ja nic ci nie dla ciebie nie robię, tak?
Wcale nie proszę.
Wiem, ale jak zjawia się Carlos, to jakbyś nie miała więcej dzieci.
Jesteś niewdzięczna. Carlos nam pomaga.
Dzwoni, pyta, jak się czuję, czy czegoś potrzebuję.
A ja nie?
Bądź tak dobra i nie obwiniaj innych za swoje błędy.
Nie umiałaś wychować chłopca.
Jakie błędy?
Jeszcze masz czelność się pytać?
Rozwiodłaś się dwa razy!
Dzieci mają różnych ojców! Jesteś bez grosza, samotna.
To ma być przykład dla dzieci?
Dzieciom jest dobrze i wiem, jak je wychować.
Więc co tu robisz?
Będziesz musiała rozłożyć nogi, żeby ten facet wyciągnął twojego synalka.
Tu pieniędzy nie dostaniesz.
Rozmawiałaś?
- Wyjeżdża? - Tak.
- Dokąd? - Do Caquety.
Znasz Andreę?
- Którą? - Z bloku niżej.
Jej mąż zna faceta, co ma wejścia.
Przetrzyma Andersona i syna Vicky do jutra.
- Za ile? - Za milion.
Trzeba zapłacić do jutra. Co zamierzasz?
Cześć, jest mama?
To Amparo. Nie znacie się?
Nie. Mąż jest w pracy, wróci rano.
Idźcie z nim porozmawiać na stacji. Albo wróćcie jutro.
- Gdzie pracuje? - Na stacji Los Alamos.
Może się na ciebie powołać?
Tak. Może trzeba będzie zaczekać.
Jeśli chcecie, zadzwonię i mu powiem, że będziecie.
- Idziesz ze mną? - Nie mogę. Mąż jest w domu. Ale ty idź.
Spytaj o sierżanta Vicente’a Garcię.
Idę rano do jednostki. Zagadaj dzś, a jutro pójdziemy we dwie.
- Garcia! - Garcia! Ktoś cię szuka.
Proszę usiąść.
Co to za plotki?
Spał w łazience!
Skąd pani zna moją żonę?
Jestem sąsiadką.
Nigdy pani nie widziałem.
Mieszkam w sąsiednim domu.
Jak się nazywa syn?
Elías.
Nie znam.
Przyjaźni się z Andersonem, synem Nory.
Ile ma lat?
Właśnie skończył 18.
Dlaczego pani nie chce, żeby służył?
Nie wytrzyma tam.
Dokąd go wysyłają.?
Do Caquety.
Do Caquety...
Dokąd?
Do Caquety.
Oj, proszę pani!
Wie pani, że to nielegalne? Mogę panią aresztować.
Niech ją pan aresztuje, sierżancie.
- Halo? - Roberto?
-Mam tu kolejną koleżankę żony. - Mów szybko.
- Chłopak dzisiaj ma jechać do Caquety. - Pełne imię.
Elías Andres Garcia Bedoya.
Powoli. Garcia...
Bedoya. Elías Andres Garcia Bedoya.
Numer identyfikacyjny?
43-564-295
Dajcie mi chwilę. Zapytam.
Jak go zatrzymają na jeden dzień, to zmienimy wynik sprawdzianu,
ale tanio nie będzie.
Ile?
Garcia, ile dla ciebie?
Dla mnie nic.
To dwa miliony.
Nora płaci milion.
Jaka Nora?
Matka tego drugiego, Andersona.
Każda sytuacja jest inna.
Tamten trafił do innego regionu, spokojniejszego.
Trudno wyciągnąć rekruta z Caquety, tym bardziej w krótkim czasie.
Trzeba to zrobić delikatnie.
Uda się taniej?
Nie. Taka jest cena. Decyzja należy do pani.
Ma pani pieniądze?
Przyniesie ci forsę.
Za dziesięć minut potwierdzę.
- Wielkie dzięki. - Nie ma za co.
Proszę zaczekać dziesięć minut.
Zatrzymają go do jutra.
Proszę przyjść z pieniędzmi. Im wcześniej, tym lepiej.
Proszę pytać w jednostce o Roberta.
W razie kłopotów, niech pani do niego zadzwoni.
Bardzo dziękuję.
Żaden problem.
A gdzie jego ojciec?
Nie ma ojca.
- Nie jest pani zamężna? - Nie.
Proszę się nie martwić, to normalna sprawa, wszyscy tak robią.
Robertowi można zaufać, całe życie spędził w wojsku.
Bez obaw.
Bardzo panu dziękuję.
Nie ma sprawy.
Dobry wieczór. Jest Nora?
Już bardzo późno.
Muszę jej coś powiedzieć.
Chodź.
Jak było?
Pójdziemy o 4.00.
Za późno. Muszę jechać, zanim wróci mąż.
On nic nie wie?
To o 2.00?
Dobrze. Do zobaczenia.
Karen!
- Dlaczego tak wcześnie? - Nie mogę cię później odprowadzić.
- Poszłabym sama. - Nie.
Gdzie Elías?
Niedługo przyjdzie. Po szkole masz na mnie czekać.
Przyjdę po ciebie.
Jak to? O której otwieracie?
Za godzinę.
Może jej pani popilnować, dopóki nie otworzą?
Czekaj na mnie, nigdzie nie idź sama, słyszysz?
Cześć!
Dziękuję.
Co tu robisz?
Musisz mi pomóc.
Chodź.
Chcesz dać łapówkę? I żebym ja ci pożyczył pieniądze?
Nie wiem. Chłopak jest duży i rozpuszczony.
Niech jedzie! Zresztą to nie mój syn.
Jest przerażony.
Nie mam pieniędzy.
A te na samochód?
Nie mogę ich ruszyć.
Ona się nie dowie. Oddam w przyszłym tygodniu.
Nie.
Skarbie, nie obrażaj się, nic się nie dzieje.
Pomożesz mi czy nie?
Pomyślę, jak ci pomóc.
Zobaczymy się później.
Później nie mogę.
Za dwie godziny.
Gdzie?
W barze.
O 10.00?
Zgoda.
Dzień dobry, don Alberto!
Dzień dobry.
Muszę coś załatwić, syn ma kłopoty. Zwolni mnie pan?
- Kiedy? - Teraz.
- Dopiero przyszłaś. - Dowiedziałam się wczoraj.
- Nie możesz tego załatwić kiedy indziej? - Nie, odrobię później.
Musi się zgodzić Don Hermes. Pracuj, a ja z nim porozmawiam.
Porozmawiam! Zanieś prześcieradła, a ja cię zawołam.
Bardziej ci pasuje intensywniejsza czerwień.
- Ile kosztują? - Mamy promocję. Trzy za dziesięć tysięcy.
Te z Avonu są trochę droższe, ale bardzo ładne.
Amparo, ładnie by ci było w jasnej czerwieni. Jak w gazetce.
Nie mam pieniędzy.
Mamy promocję.
To najnowsza kolekcja Avonu, bardzo popularna.
Śliczne.
Która ci się podoba?
Wszystkie.
Mam wszystkie.
Jestem bez grosza, musiałabyś mi pożyczyć.
Możesz zapłacić w przyszłym miesiącu.
No, nie wiem.
Są przecenione, to okazja!
Ostatnia kolekcja Avonu, dziewczyny za nią szaleją.
Nie ma jaśniejszych?
W tej by ci było ładnie.
Ile kosztują?
Trzy za dziesięć tysięcy, zapłacisz za dwa tygodnie.
- Masz coś dla mężczyzn? - Wszystko.
A dla moich dzieciaków?
- Ile mają lat? - Dziewczynka osiem, a chłopak 18.
- Mam dezodoranty, perfumy. - Na kredyt?
Bylebyś zapłaciła. Patrz, jakie zapachy! Oryginalne, tanie.
Mój syn je uwielbia.
Może weźmiesz to? I są też dla dziewczynek. Śliczne.
- Nie wiem. - Bardzo niska cena.
Amparo!
Zaczekaj.
Proszę usiąść.
Co pani musi załatwić?
Sprawy dla syna.
Jakie sprawy?
Chodzi o wojsko.
Dlaczego ma pani taką minę? Co się dzieje?
Po prostu muszę iść.
Jest pani chora?
Nie, tylko zmęczona.
Ma pani gorączkę?
Nie.
Coś panią boli?
Wszystko w porządku.
Denerwuje się pani?
Nie.
Mąż nie może tego załatwić?
Nie mam męża.
Jeśli nie może pani przyjść do pracy, proszę uprzedzić dzień wcześniej.
Dobrze, proszę pana.
- Proszę iść. - Dziękuję.
Amparo!
Wychodzisz? Dobrze się czujesz?
Możesz mi pożyczyć pieniądze?
Nie, nie mam.
Piedad ci zostawiła kosmetyki.
Długo będziesz na niego czekać?
- Na kogo? - Na Victora.
- Kto ci powiedział, że na niego czekam? - Przecież widzę, co się dzieje.
Kochasz go?
Jesteśmy przyjaciółmi.
Możesz mi powiedzieć.
Wiesz, że jest żonaty?
Jesteś taka ładna, atrakcyjna. Poszukaj kogoś, kto cię doceni, pokocha.
Kto ci da to, czego potrzebujesz.
Nie widzisz, jaka jesteś słodka?
Co tu robisz?
Dobrze się czujesz? Co się dzieje?
Dlaczego nie zaglądasz do pralni?
Zajęta jestem. Ciągle tylko praca i dom.
- Co słychać? - W porządku.
- Piedad nadal pracuje? - Tak.
Dawno jej nie widziałam, muszę któregoś dnia do was wpaść.
A jak tutaj?
W porządku. Inaczej niż w pralni, ale podoba mi się.
Jak tam dzieciaki? Karen i Elías?
Elíasa zamknęli.
Jak to? Co zrobił?
Nic. Wzięli go do wojska.
Znalazłam kogoś, kto go pomoże wyciągnąć. Pożyczysz mi pieniądze?
Ile?
Dwa miliony.
Oj, to duża kwota.
Musiałabym pogadać z Victorem.
Mamy odłożone pieniądze na nowy samochód.
Jak on się czuje?
Dobrze. Dużo pracuje, ale wszystko się układa.
Zaczekaj.
Zadzwoń za chwilę. Porozmawiam z nim. Zobaczymy, co się da zrobić.
Musimy się spotkać i pogadać.
- 200 tysięcy. - Jest warte więcej!
- To nie jest złoto. - Właśnie, że złoto.
Niech pani idzie do jubilera, da pani 100 tysięcy.
- Niech pan da 300. - 200 za wszystko.
- 250. - Nie dam więcej niż 200.
W porządku.
A to? Oryginalne.
40 tysięcy za oba.
Amparo!
- Zostaw mnie! - Coś ty zrobiła?
Co nagadałaś Juliet? Powiedziałaś jej?
Jesteś sukinsynem.
Będziesz zgrywać ofiarę?
Zawsze stawiałem sprawy jasno. Nigdy cię nie okłamałem.
- Potrzebuję pieniędzy. - Jakich pieniędzy?
- Daj mi albo powiem Juliet. - Oszalałaś?
Uspokój się, bo więcej się nie spotkamy.
- Chcesz, żeby się dowiedziała? - Nic jej nie powiesz.
- Robisz to dla swojego głupiego synalka? - Nie mów tak.
Taka jest prawda.
Daj sobie spokój. A jej nic nie mów.
Trzeba zapłacić za wycieczkę szkolną, a mama nie ma pieniędzy.
Nad morze. Do Coveñas.
- W przyszłym tygodniu. - W piątek.
Znaczy w piątek.
- Ile kosztuje? - Spytaj, ile może ci dać.
Ile możesz mi dać?
- 100 tysięcy. - Powiedz, że potrzebujesz więcej.
Wszyscy jadą. Potrzebuję więcej.
- Ile? - Jak najwięcej.
Tak. Dobrze...
Chce z tobą rozmawiać.
Nie...
Halo. Dobrze.
W piątek.
Możesz jej dać więcej? Muszę zapłacić za wyżywienie i kupić jej kostium.
Ile możesz dać?
Może być dzisiaj? Muszę wszystko przygotować.
Jutro nie. Nie mogę.
Przyjdziemy.
Rodrigo, zrób to dla mnie.
Dziękuję.
Jak tata spyta, kiedy ta wycieczka, powiesz, że w piątek.
I że nie masz kostiumu, bo zgubiłaś na basenie.
- Kiedy jest wycieczka? - W piątek.
Na ile dni?
- Karen! - Na cztery.
Co się stało z kostiumem?
Skup się! Co się stało z kostiumem?
Zgubiłam.
Zgubiłaś na basenie. Nic więcej nie mów. Jesteś mądra.
Nie mam już siły iść.
Kochanie! Gdzie mama?
Amparo? Co tu robisz?
Czekam.
Wejdź.
Spieszę się.
Mówiłem mamie, że przyjdziesz. Wejdź, przywitaj się.
- Cześć, Amparo. Co u ciebie? - Dobrze, a u ciebie?
Też dobrze. Cześć, skarbie. Jak tam?
Przywitałaś się z siostrami? Pobaw się z nimi.
Amparo, siadaj.
Dziewczynki, pobawcie się z siostrą. Pokażcie jej, co robicie.
Amparo, zaraz będzie obiad.
Dziękuję, nie mamy czasu.
Dlaczego? Doña Teresa gotuje fasolkę.
Jakaś ty duża i ładna!
Córeczko.
- Jak się pani ma? - Dzięki bogu, dobrze, a ty?
Dobrze.
- Dawno cię nie było. - Dużo pracuję.
To dobrze. Zadowolona jesteś?
Coś do picia? Kawę? Sok?
Nie, dziękuję.
Pięknie wyglądasz.
Dziękuję. Jak u was?
Wszystko w porządku, z Bożą pomocą.
Dziewczynki rosną. Marianita już idzie do szkoły.
Luz jest w trzeciej klasie. Są grzeczne, mądre.
Tatuś je zapisał na lekcje rysunku.
- A co u was? - Bardzo dobrze.
- Jak małej idzie w szkole? - Bardzo dobrze.
- A starszy? - Bardzo dobrze.
- Uczy się? - Pracuje.
Pracuje? Gdzie?
W sklepie.
Och, świetnie. Zadowolony?
Tak.
Oj, nie. Dziękuję. Musimy już iść.
Spróbuj, jakie dobre.
- Nadal mieszkacie w Itagui. - Tak.
- Sami? - Tak, we troje.
- To świetnie. - A oni?
Dobrze sobie radzą. Niedługo skończą spłacać dom.
Maria urządza mieszkanie na górze. Chcesz zobaczyć?
Nie, dziękuję. Widzę, jak ładnie.
Chce każdej dziewczynce urządzić własny pokój, bo rosną.
Jak ładnie. Zobacz, Amparo.
Pokaż mamie, jak ładnie narysowałaś!
Ile to się ma jeszcze gotować? Nie, proszę nie wstawać.
Dziękuję ci, kochanie.
Karen.
Karen!
Poproś ojca o pieniądze.
- Już idziemy? - Tak.
- Nie możemy zostać? - Nie.
- Chcę jeszcze zostać. - Nie.
- Dlaczego? - To nie jest twój dom, musimy iść.
Może zostać.
Nie mam jak jej potem odebrać.
Odprowadzę ją.
Nie, dziękuję.
Nie mam dużo.
Dam ci 300 tysięcy, w porządku?
Kiedy ta wycieczka?
W piątek. Do poniedziałku.
- To bezpieczne? - Tak.
Dobrze. Słuchaj nauczycieli i nie wchodź sama do wody.
- Jest tam jakiś telefon? - Będę z tobą w kontakcie.
- To kłamstwo. - Co jest kłamstwem?
- Ta wycieczka. - Co ja z nią mam!
Co ci się stało, bachorze? Co ja ci mówiłam?
Żebyś nic nie mówiła ojcu! Ile razy ci powtarzałam?
Karen, wstrętny dzieciaku, chodź tu. Nieznośna jesteś!
Dokąd ty idziesz? Ty bachorze!
- Słuchaj, jak do ciebie mówię! - Zostaw mnie!
Nie popychaj mnie! Trochę szacunku!
O co ci chodzi? Nie traktuj tak dziecka!
Dlaczego tak robisz?
Małej byłoby lepiej ze mną.
Nie radzisz sobie z nią, źle ja traktujesz.
Nie odbierzesz mi córki.
Dlaczego mnie okłamałaś?
Elíasa zabrali do wojska. Muszę go wykupić.
- I na to potrzebujesz pieniędzy? - Tak.
Elías nie jest moim synem.
- Nigdy mnie nie pokochał. - Ani ty jego.
Starałem się.
Nieważne. Masz swoją rodzinę, a ja ― swoją.
Weź.
Weź pieniądze,
a mała niech zostanie ze mną, póki nie pozałatwiasz spraw.
Później po nią wrócisz albo ja ją odprowadzę.
Chcesz zostać?
Pożegnaj się z mamą i chodź na tort. Masz ochotę?
Tak.
Cześć.
Dziękuję.
Elías wyjedzie?
Nie wiem.
Przepraszam.
Wejdź do środka.
Czego pani szuka?
Książeczki wojskowej? Dla syna, tak?
Nora!
Spóźniłam się.
Co się stało?
Anderson wyjeżdża.
Pozwolisz mu?
Dlaczego?
Muszę iść.
Don Roberto? Mówi Amparo.
Przepraszam, spóźniłam się. Jestem przed jednostką.
Gdzie?
Chwileczkę.
Słucham.
Tak.
Ulica 53. Numer 43. 98.
To jakieś biuro czy co?
Gdzieś blisko?
Już idę.
Tak?
Don Roberto? Amparo.
- Dziękuję bardzo. - Proszę uprzejmie.
- Dzień dobry pani. - Dzień dobry.
- Przepraszam za spóźnienie. - Nie szkodzi, proszę wejść.
Bardzo mi przykro.
Jeśli ma pani tylko tyle, widzę dwie opcje.
Albo puścić chłopaka albo postarać się posłać go gdzie indziej.
Ale nadal będzie zdatny do służby.
Żeby zmienić mu kategorię, potrzeba więcej pieniędzy. A pani nie ma.
Gdzie by go wysłali?
Nie wiem, trzeba by porozmawiać.
Nie wiem, czy się uda, ale możemy spróbować.
Trafiłby do mniej niebezpiecznego regionu.
Gdzieś bliżej.
Ale niczego nie obiecuję.
Bardzo proszę, niech mi pan pomoże, wyciągnie go pan.
Nie, przykro mi. Nie robię tego z dobrego serca.
Ciągle słyszę takie prośby.
Nie mogę pomóc każdemu.
Niestety, wojna jest dla biedaków.
Jak inaczej mogę panu zapłacić?
Ile pani ma lat?
35.
Jest pani mężatką?
Nie.
Jak może mi pani zapłacić?
Tak?
Proszę wejść.
Mam inną klientkę. Trwa pobór.
Proszę przyjść wieczorem, porozmawiamy.
Przed 20.00.
Nie wiem, czy go dłużej przetrzymam.
Proszę wejść.
Co się stało?
Nic.
Przepraszam cię.
Za co?
Za wszystko.
Cześć.
Napijesz się czegoś? Soku? Kawy?
Nie, dziękuję.
Ile maluch lat ma?
Trzy.
Przypomina mi Elíasa, kiedy był mały.
Był taki drobniutki.
Całe życie taki delikatny.
Na początku jego ojciec był ze mną, ale potem odszedł.
Musiałam zamieszkać u mamy.
Stale mi dokuczała.
Powtarza, że moje życie to porażka.
Pewnie ma rację.
Potem poznałam ojca Karen.
Było dobrze, ale nie umiał pokochać Elíasa.
Mały chciał ze mną spać w nocy, bał się w nocy.
Rodrigo kazał mu wracać do siebie.
Elías płakał...
a ja nic nie robiłam...
[Chłopak nie uczy się, nie pracuje.
Ale szuka czegoś.
To dobry dzieciak.
Jak coś mu się stanie, umrę.
Moje dzieci ― to jedyne, co mam.
Przepraszam.
Przykro mi...
ale to nie jest mój problem.
Załatwione.
Co załatwione?
Chłopak nie pojedzie.
Co mam zrobić?
Zaczekać.
Możesz jechać do jednostki, poszukać sierżanta Jimeneza.
A jeśli wolisz, możesz zostać ze mną i zaczekać. Spędzimy miło czas.
Już zapłaciłam.
Jeśli chcesz!
Przepraszam? Szukam sierżanta Jimeneza.
To mój syn!
- Sierżant Jimenez? - O co chodzi?
Gdzie go znajdę?
Sierżancie!
W tej chwili nie może podejść.
Popełniliście błąd! Zabraliście mi syna, a ja zapłaciłam!
Okradliście mnie!
Uspokój się, kobieto.
Oddajcie mi syna!
Który to?
Elías Andres Garcia.
To nielegalne. Nie robimy tu takich rzeczy.
Proszę iść do domu i poczekać.
Syn sam trafi, czy trzeba go zanieść w beciku?
Amparo.
Co się stało?
Chciała wrócić do ciebie. Płacze za bratem.
Następujące gnojki, cioty,
tchórze i maminsynki ― wyjść z ciężarówki.
Obando Camilo.
Gutiérrez Augusto.
Builes Joseph.
García Elías.
Londoño William.
WYSTĄPILI
SCENARIUSZ I REŻYSERIA
ZDJĘCIA
MUZYKA
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Antonina Kasprzak