ELF: ROZŚPIEWANE ŚWIĘTA
Oto miasteczko Gwiazdki na Biegunie Północnym.
Tu wszyscy są radośni wciąż i wciąż.
Bardzo radośni.
Bardzo, ale to bardzo radośni.
Czasami nawet aż za bardzo. A najradośniejszy jest Elf Buddy.
To nie jest elf, ale do tego jeszcze dojdziemy.
Gdy w śmiesznych ciuszkach paradują, w warsztacie niesie się ich śpiew.
Gdy śpiewają ma dusza się raduje. Gdy milkną to ho ho raduje się!
Bawią się, nie wiedząc o zmęczeniu, gdy o spokoju chwili marzy mąż.
Lubię je, lecz pragnę i wytchnienia, bo one są radosne wciąż i wciąż.
Nie do wiary! Radosne wciąż i wciąż.
Bez miary! Radosne wciąż i wciąż.
Gdy śpiewa elf aż purpurowy, na judaizm przejść gotowym.
Radosne wciąż i wciąż. Naprawdę! Radosne wciąż i wciąż.
Niestrawnie radosne... Wciąż i wciąż.
Przy elfie Buddy każdy elf stoikiem. Słodszy byłby, stałbyś się cukrzykiem.
Przy tym elfie uszy nam pękają, bo co on robi, robi to, śpiewając.
Ja śpiewam!
Wkrótce Gwiazdka, więc ja śpiewam!
Kocham Mikołaja, więc mu śpiewam!
Buddy, nadepnąłeś elfa!
Dlatego tak miękko pod nogami. Wybacz, Ming Ming!
Nie szkodzi! Dojdę do siebie, bo jestem radosny wciąż i wciąż.
Dalej! Bierzcie się do pracy!
Hura! Do pracy!
Radosny wciąż i wciąż. Radosny wciąż i wciąż.
Zabawki robić radość wielka! Kiedy wstaję, zawsze ćwierkam!
Radosny wciąż i wciąż. No proszę! Radosny wciąż i wciąż.
To szaleństwo być radosnym wciąż i wciąż.
- Znowu wszystko obróciłem w perzynę. - Nie szkodzi, Buddy.
Powiedz od razu! Jestem młotek przez siebie stuknięty!
Tłukę wszystko, czego dotknę. Ciągle depczę Ming Minga.
A wczoraj zrobiłem tylko 400 koni na biegunach.
Czasem myślę, że żaden ze mnie elf.
Opowiem ci coś, co należy opowiedzieć od dawna.
Opowiastkę? Uwielbiam opowiastki!
Jejciu bolejciu! Moje kolanka!
O twoich kolankach? To będzie fascynujące!
Po prostu posłuchaj!
Dawno temu, w Wigilię, wślizgnąłem się do sierocińca.
Kiedy kładłem prezenty, niemowlak wszedł do worka.
Przywiozłem go. Porwałem dziecko. Nie wiedziałem, co robić.
Efy je wychowały, jak swoje.
Lata mijały, a chłopak rósł większy. I większy. I większy.
Czyli jestem wyrośniętym elfem!
Buddy! Ty jesteś...
Chwila! To miała być opowiastka o kolankach!
To opowieść o tobie. O elfie, zwanym Buddy.
A raczej o człowieku, zwanym Buddy.
O człowieku?
Twoja mama nazywała się Susan Welles.
Żyje tylko twój ojciec. Nie wie, że się urodziłeś.
Nazywa się Walter Hobbs. Mieszka w dziwnym miejscu,
zwanym Nowym Jorkiem. Pracuje tu, w Empire State Building.
Tutaj? Jaki on musi być malutki!
Cześć, tato!
Nie bój się! Nic ci nie zrobię!
Przecież to tylko zabawka.
Oczywiście. Na pewno jest najlepszym tatą na świecie!
Mówiąc prawdę...
Co lubi najlepszy tata? Landrynki czy miętówki?
Niczego nie lubi.
Najlepszy tata na świecie ma super sanie.
Jak się przemieszcza po śniegu?
Jak wielu ludzi, stracił ducha Gwiazdki.
Ten duch sprawia, że twoje sanie latają.
I z każdym rokiem trudniej podnieść tę laleczkę!
Mogłoby być gorzej. Chociaż nie jest na liście urwisów.
Wyobrażasz sobie najlepszego tatę na świecie na liście?
Urwisy mają wściekłe oczka, rączki, łapiące cudze prezenty.
Przejdźmy do rzeczy. Twój tata jest na liście od 50 lat.
Czas na mnie! Zatem w drogę!
Na pewno chcesz przez to przechodzić? W Nowym Jorku nie jest łatwo.
Podjąłem decyzję. Muszę zdjąć tatę z listy urwisów.
Powodzenia, mój drogi!
Bywajcie, przyjaciele!
Znasz drogę do Nowego Jorku?
Najpierw jaskinia z waty cukrowej, potem ocean galaretek,
las cukierków i Nowy Jork.
Do zobaczenia! Powodzenia w szukaniu taty!
Dziękuję, wężu morski!
Już jadę, tato!
Anioły będziemy robić, aż spod śniegu ukaże się piach.
Potem w łaskotki pobawimy się.
Gdy za zimno iść na dwór, zjemy pierniczków słój!
I utulisz mnie, aż utuli mnie sen.
Będziemy zdjęcia pstrykać. I świąteczne kartki pisać.
W podobnych strojach ty i ja!
Ludzie ujrzą, kto z kim kroczy. Wszyscy zrobią wielkie oczy.
Buddy i tata, jakiego nie widział świat!
Postaram się ze wszelkich sił, byś zadowolony ze mnie był.
Nie ustanę, by powody ci dać!
Do słów: Oto syn, jakiego nie widział świat!
Przepraszam!
Ale duże miasto! Jak ja znajdę Waltera Hobbsa?
Walterze Hobbs!
Przepraszam, znacie Waltera Hobbsa?
- Walter? - Ja mam na imię Walter.
Tatusiu! To ja, Buddy! Tak cię kocham!
Rodzina Hobbsów połączona po latach zawieruchy.
Mam na nazwisko Franklin.
Ja jestem Hobbs.
Więc pan jest moim tatusiem! Nie mogłem lepszego wymarzyć!
Znalazłem tatę, Waltera Hobbsa!
Jestem Jerry Hobbs.
Będzie jednak trudniej, niż myślałem.
Czy pan jest Walter Hobbs? Pan jest Walter Hobbs?
Przepraszam. Czy pan jest Walter Hobbs?
- Czy nie chodzi o ciebie, Walterze? - Wydawało ci się, moja droga.
Czy pan ma na imię Walter?
Czemu on się przebrał za elfa?
Na Święta wyłażą wszystkie dziwadła.
A niech to dziadek do orzechów! Noga złamana jak waniliowa laska!
Wiesz, co byłoby miłe? Moglibyśmy kupić choinkę.
Wspaniały pomysł! Zdechły wiecheć w pokoju.
Tato! Gdzie twój świąteczny duch?
Michael ma rację. Jesteś ponurak. Tak rzadko robimy coś całą rodziną.
Nie mam czasu na głupoty. Słuchaj, kup sobie prezent!
Muszę wracać do pracy. Zobaczymy się później.
Tata jest zapracowany.
Mam pomysł! Napiszmy do Mikołaja, co byś chciał!
Nie wierzę w Mikołaja. Wiem, czego bym nie chciał.
Pieniądze taty nie interesują mnie.
Reklamowy gadżet jego firmy też.
- Z tatą dzień spędzić chcę - jeden dzień.
Może dwa. Uwierzę w ciebie, jeśli mi to dasz.
Długo nie odzywałem się, to fakt.
Pomyślałem: Spróbuję, czemu nie!
Jeśli prawdziwy jest twój czar, co z nim zrobić każdy z nas wie.
Przygotuję ciasteczka, robi się tak. Piszą o tym w książkach, znam je.
Schodzisz kominem, zmieniasz świat.
Wierzyć, że istniejesz, chcę!
Wierzyć chcę.
Skończyliśmy! Gotowy nasz list.
O jedno proszę, nie chcę więcej nic.
Niech tata jest z nami, nie mija nas.
Uwierzę w ciebie, jeśli nam to dasz.
Pozdrowienia. Z nadzieją, że pomóc nam chcesz,
Podpisano: Emily i Michael też.
No i bombka!
Cudny pomysł!
Reniferek, któremu lśnią rogi i wskazują drogę w burzy!
Nazwiemy go: Tony, reniferek, któremu lśnią rogi.
Już o takim słyszałem.
To może tak! Zrzędliwy zielony stworek nie znosi Świąt i on...
Nie kończcie, drodzy autorzy.
Wydawnictwu trzeba oryginalnych tematów. I to prędko.
- Czego? - Ktoś przysyła panu życzenia.
Jak ja kocham Gwiazdkę!
To on!
Dobrze, miejmy to z głowy. Proszę zaczynać!
- Co miejmy z głowy? - Pewnie pan mi zaśpiewa?
Zaśpiewać? Chętnie! Dla ciebie wszystko!
Przyszedłem tu, tatusiu mój, nie znamy się to ból.
Chcesz bym ci zaśpiewał pieśń, więc śpiewam: kocham cię.
Ochrona!
Dzień dobry! W Nowym Jorku wszyscy tak mocno przytulają?
Wesołych Świąt, Świrze!
Spotkanie z tatą nie powiodło się. Ale los miał się odmienić.
- Przepraszam. - Nic się nie stało?
Nie! Poprzedni samochód był większy.
Jak miło poznać kogoś, kto kultywuje tradycję elfów.
Kto by nie chciał nosić rajtuzów? Jestem Jovie.
A ty nowy pewnie? Ze strojem trochę przesadziłeś.
Sam go sobie uszyłem.
Fajnie. Szefowie chcą, żeby śpiewać, ale nie sprawdzają, nie musisz.
Śpiewanie jest wspaniałe.
Mikołaj mówi: Świątecznym czarem świat zroś, śpiewając na cały głos.
Cieszmy się bo Dalej! Oto Święta.
- Gdzie twój świąteczny nastrój? - Wybacz. Nie śpiewam.
Szkoda. Pewnie śpiewasz piękniej niż świstunka północna.
Święty Mikołaj! Ja go znam! Chcesz go poznać?
Chodź!
Proszę.
Mikołaju!
- Pozwolisz? Mam przerwę. - Ale to ja!
Święty Mikołaju! Cześć.
Znowu. Hejże, dziewczynko!
Chwila! Brzuch się nie trzęsie, jak miska galaretki! Ktoś ty?
Co za głupie pytanie? Jestem Mikołajem!
Wcale nie! Jesteś przebierańcem!
Ja przebierańcem? Słuchaj, życie ci jeszcze miłe?
Wcale nie jesteś Mikołajem. Proszę, oto dowód!
Przebieraniec!
Uwaga! Przebieraniec!
Przebieraniec!
Buddy, policja!
- To ci, co przytulają, wyrzucając? - Co? Lepiej już idź!
Kiedy cię znowu zobaczę?
Po pracy będę na lodowisku w centrum Rockefelera.
Nie mam pojęcia, gdzie to jest!
Szukaj ogromnej choinki. Idą już!
Jak ja uwielbiam choinki!
Akcje, obligacje. Pięć procent czegoś tam.
Co powiedziała Krysia? No nie!
Czego?
Nie zauważyłem cię, tato! Kocham cię.
Co ty z tym tatą? Czego chcesz?
Nie jest mi łatwo to powiedzieć. Figurujesz na liście urwisów.
Nie wierzę w Mikołaja. A ty nie jesteś moim synem.
Zostaw mnie! Zrozumiałeś?
- Susan Welles była moją mamą. - Susan Welles?
Masz jeszcze jednego syna, Walterze?
Może tak, może nie.
Na razie nie można tego wykluczyć.
Dopóki tego nie wyjaśnisz, chłopak zostanie z nami.
Ale on myśli, że jest elfem.
Nie. Elfy mnie tylko wychowały.
Zaraz Gwiazdka! A wy nie macie dekoracji.
Może przystroimy mieszkanie?
Żadnych dekoracji! Gwiazdka to wyłudzanie pieniędzy!
Tata mówi: w Święta się zarabia, nie wydaje.
Nic dziwnego, że jest na liście urwisów.
Owszem. Jeśli nie znajdę pomysłu na książkę, nie zarobię.
Choć raz pozwól nam powiesić w domu dekoracje.
Tak, proszę!
Dobrze. Tylko nie przesadźcie.
- Hura! - Dziękujemy!
Na Północy mamy taki zwrot, co pomaga stawiać pierwszy krok.
Gdy szykujesz dom dla pana św. Ma się mieni-bombko-błyska-lśnić.
Co to niby znaczy?
Kiedy atmosfera pada na pysk,
pamiętaj, wszystko ma być na błysk.
Dlatego ubieraj choinkę tak, by mogła się mieni-bombko-błyska-lśnić.
Więc wszystkie ozdoby z półki weź.
Przy okazji siebie przystrój też.
Trudno smutnym na twój widok być.
- Mam się mieni-bombko-błysko co? - Właśnie tak!
Gdybyś zapomniał słów tych, masz serce i patrzaj w nie!
Patrzaj w nie!
Bo gdy chodzi o świąteczny sznyt, czujesz to i co robić wiesz!
Co robić wiesz!
Zanieś drobiazg w każdy kąt.
Niech błyskotek zalśni sto.
Niech Gwiazdka jak gwiazda się skrzy.
Mieni-bombko-błyska-lśni. Świeci-pali-miga-szkli.
Jarzy-żarzy-srebrzy-pstrzy.
Na tę myśl aż mi serce drży!
Mieni-bombko-błyska-lśni.
Buddy starał się, ale bombki i światełka
to za mało, by zdjąć Waltera z listy.
- Mogę prosić o syrop klonowy? - Nie ma syropu. To spaghetti.
Nie szkodzi. Mam swój.
Ekstra! Ja też chcę!
Pozostanę przy kawie.
- Wiedziałem! - Co takiego?
Że mam najwspanialszego tatę na świecie!
Spójrz, kochanie! Jemioła.
Wymyśliliśmy bałwana, który ożył, a nazywa się Mrozek.
Mamy nawet piosenkę!
Bałwanek Mrozek, z kuli śnieżnych jest.
Dosyć! Wiem już wszystko.
Posłuchasz, jak gram na mirlitonie?
Nie chcę słuchać, jak grasz!
Przepraszam. Mój szef, pan Greenway jest nieznośny, kiedy się złości.
To się nazywa biuro? Czy ktoś w tej dziurze pracuje?
To jakaś farsa, nie biuro!
- Dzień dobry panu. - Miło pana widzieć.
Sio! Już tu nie pracujesz.
- Kupi pan ciasteczka? - Zwalniam cię!
Zwalniam cię!
Zwalniam cię! Zwalniam! Zwalniam! Zwalniam!
Za co wam płacę, nieroby? Wracać do roboty!
Kiedy mój szef ma gorszy dzień, przynosimy mleko i ciasteczka.
Śpiewamy, żeby zapomniał o kłopotach.
Jesteś geniuszem!
Zajmiemy go życzeniami i inną świąteczną paplaniną.
Poczuje ducha i nie zauważy, jakie mamy złe pomysły!
Ubiorę choinkę! Przebierzemy się za pierniczki i zaśpiewamy!
Nie trzeba. Poradzimy sobie. Może weźmiesz wolne?
Dziękuję, tato! Jesteś wspaniały!
Gdzie jest centrum Rockefelera?
Cześć, Jovie!
Nie żartowałaś. To jest ogromna choinka!
W dzieciństwie przychodziłam tu z mamą.
Fajnie się pośmiać z przewracających się łyżwiarzy.
Chodźmy pojeździć!
Nie jestem w tym dobra.
Ja też nie. Jestem najgorszy na Biegunie.
Nazywają mnie potrójny pacsel. Proszę, nie śmiej się.
Chcesz się o mnie oprzeć?
Masz rację. Jeździsz okropnie.
Ostatni obrót niewątpliwie był nieco wyskokowy.
Którego renifera lubisz? Ja, Fircyka. I Kometka. Ale z niego bałaganiarz.
Chciałabym się ekscytować Świętami jak ty.
Zawsze powtarzam:
Świątecznym czarem świat zroś, śpiewając na cały głos.
Ja nie śpiewam. Już ci mówiłam.
Jovie, łatwe jest śpiewanie!
Przestań!
Nie kosztuje, cieszy, a ponadto
- Jest do bani. - Proszę!
Wystarczy tylko podnieść głos.
Wyżej, niżej, wyżej, niżej, wyżej.
To jak mówienie tylko ładniejsze.
Nie!
Zaśpiewaj świąteczną pieśń. Pomoże, gdy wszystko idzie źle.
Świątecznym czarem świat zroś, śpiewając na cały głos.
- Gdy śpiewam, ludzie się gapią. - I świetnie!
A jeśli nastroju ci brak, podąż pamięcią wspak.
Gdy wstałaś rano i spadł świeży śnieg,
na dekoracjach się skrząc, Z ciebie był jeszcze brzdąc.
By rozplątać światełek moc, tata się trudził niejedną noc.
Mama: słowo honoru dam, na naszym dachu renifer stał!
Pamiętasz, kim byłaś w te dni? Pozwól tym chwilom znów żyć.
Proszę, Jovie, zaśpiewaj!
Zaśpiewaj świąteczną pieśń.
Brawo!
Pomoże, gdy wszystko idzie źle.
Śmiało!
Radość ludziom możesz nieść. Zamknij oczy, niech...
Zamknij oczy, niech Płynie śpiew!
O, ja cię kręcę!
Mrozek, zielony zrzędliwy bałwan
ze świecącymi rogami, przeleciał przez burzę śnieżną
i dowiózł prezenty do baśniowej krainy!
Wesołych Świąt!
Może to przez ajerkoniak, ale to najlepszy pomysł w roku.
Dziękuję. Dużo pracy w to włożyliśmy.
Tato, zakochałem się! Ja ją kocham!
Śpiewaj kolędę wszem.
Nie mówiłeś, że u ciebie pracują elfy!
Czy to element prezentacji?
- Bardzo zabawny. - Nie. To raczej...
Zostawiłeś strój roboczy w warsztacie Mikołaja?
Nie szkodzi! Mam zapasowy.
Jeśli to coś ma mnie wprawić w nastrój świąteczny, to się nie udało.
Proszę ramionko. Swobodnie!
Buciki za duże. Masz najmniejsze stópki na Biegunie.
Malusie stópeczki. Jakie malusie!
W życiu nie doznałem takiego upokorzenia!
A prawie dałem się nabrać na te piosenki i tańce.
- A pomysł na książkę jest okropny! - Szefie? Odrobinę ajerkoniaku?
Jutro wieczorem masz mi przynieść oryginalny pomysł.
Ale to Wigilia.
Mam to gdzieś! Dajesz mi wspaniałą opowieść o Gwiazdce albo wylatujesz!
- Ale... - Wylatujesz!
Zejdźcie mi z drogi, gryzipiórki!
Ale nerwowy elf.
- Wiesz, co właśnie zrobiłeś? - Nie.
- Wynoś się! - Ale dokąd?
A dokąd chcesz!
Tylko wyjdź! Nie jesteś elfem. Nie jesteś moim synem.
Przyszła Wigilia. Buddy nigdy nie był tak nieszczęśliwy.
Przez to, co powiedział Walter, Buddy opuścił jego dom
i wałęsał się po ulicach miasta.
- Daj mi jeszcze jeden! - Chyba masz już dość.
Powiem ci, kiedy będę miał dość, lej syrop!
Jak takie duże miasto może mieć tak mało ducha?
Z roku na rok jest gorzej.
Ty jesteś elfem, nie wyzywają cię od przebierańców.
Ale jesteś przebierańcem. Wszyscy jesteście.
Próbujemy obudzić ducha Świąt.
I co dostajemy w zamian? Siniaki w kształcie dziecięcych butów.
Kiedyś dzieci cieszył nasz widok. Teraz siedzą na kolanach i piszą smsy.
Żadnego szacunku.
Kiedyś, gdym na ulicy stał,
na mój widok każdemu jaśniała twarz.
Dziś bez słów mijają mnie. Dlaczego tak jest? Któż to wie!
Czyżby Mikołaj zaczął nudzić was?
Nie lubi nikt, nie lubi nikt, nie lubi nikt Mikołaja.
Listę prezentów czytają i pstryczka w nos dają.
Bo nie lubi nikt Mikołaja.
- Czy to znakiem jest? - Straszliwym znakiem jest?
- Że naszej ery nadszedł zmierzch? - Smutny zmierzch.
Dotąd takiego lekceważenia nie zaznałem osobiście.
Nie dziwi, że tu każdy jest na urwisów liście.
Ja też czuję tak!
Nie lubi nikt, nie lubi nikt...
Nie lubi nikt Mikołaja.
- A on radość chce dać! - Co to za świat?
Nie lubi nikt
zmęczonego, półżywego,
sanie porzucić gotowego Mikołaja.
Buddy! Wróciliśmy!
Gdzie on jest?
Musimy go znaleźć, mamo!
Mamy kilka naprawdę oryginalnych pomysłów.
Tato! Musisz pomóc!
Co wy tutaj robicie? Mówiłem, że pracuję do późna.
- Ale Buddy odszedł. - Co się tu dzieje?
Przepraszam, to zajmie chwilkę. Proszę. Mam ważne spotkanie.
Co jest ważniejszego od rodziny?
Ja ci powiem, smarku. Pieniądze są ważniejsze!
Proszę tak nie mówić do mojego syna.
Ktoś musi. Bo wyrośnie na takiego, jak ten starszy.
Chciałbym być jak brat. Buddy troszczy się o innych.
A ty myślisz tylko o sobie.
Chodź, mamo! Tata pracuje.
Nareszcie! Straciliśmy i tak już dużo czasu.
Mów dalej, Hobbs!
Emily, Michael! Zaczekajcie! Powinniście to usłyszeć.
Oto mój pomysł na książkę. Jej tytuł brzmi: Odchodzę.
Coś ty powiedział?
To, co pan usłyszał. Odchodzę!
Chcesz spędzić Gwiazdkę w urzędzie pracy?
Chcę ją spędzić z rodziną. Śpiewać, pić ajerkoniak, otwierać prezenty.
- Super, tato! - Walterze! Najwyższy czas.
Poszukajmy twojego brata!
Znowu jakiś przebieraniec!
Nie zamydlisz oczu tymi saniami. Widzę sznurki.
Jesteś zwykłym oszustem, oszukańcem!
To prawdziwy Mikołaj!
Saniom brakuje ducha Gwiazdki. Zaraz spadną!
Już biegnę, Mikołaju!
Przepraszam!
- Gdzie on może być? - Musi się zdarzyć świąteczny cud.
Czy widzicie to, co ja widzę?
Widziałem sanie, co w oddali dziarsko mknąc,
zmierzyły nieba skraj.
Nim przyjrzałem się, nim złapałem dech,
uleciały prędko w dal.
Wszystkiemu, co ja wiem, ja wiem, wszystkiemu, co ty wiesz, wiesz też,
zaprzeczył tenże fakt. To Mikołaj, bez dwóch zdań!
Ja nie widzę Mikołaja!
Jak zachować ciszę mam? Jak spokojnie stać?
Gdy bajka ziszcza się. Ty rozumiesz, bo
Jeśli oszalałam to ty oszalałeś też.
Podajmy sobie dłonie więc i już nie zaprzeczajmy, że
Mikołaj istniał kiedyś i jest dziś.
Wątpiłam wcześniej, wiem! Gdy mam dowód, czegóż chcieć?
Nie mam wątpliwości.
Mikołaj jest żyw!
Jeśli to Mikołaj, Buddy też się znajdzie.
Sanie latają dzięki duchowi Gwiazdki. Ale dziś mało kto w to wierzy.
A to oznacza awaryjne lądowanie.
Tutaj go nie ma.
- Cześć, Buddy! - Cześć.
- Myśmy się tak martwili. - Wiedziałem, że cię znajdziemy.
Dobrze, że nic ci nie jest. Muszę ci coś powiedzieć.
- Ja też muszę coś powiedzieć. - Zaczekaj. To jest ważne.
- Ale moje jest bardzo ważne. - Dobrze, mów!
Sanie Mikołaja się rozbiją, bo jest za mało ducha!
To może ja powiem. Kiedy się pojawiłeś, naszą rodzinę połączyła nowa więź.
Napełniłeś moje serce duchem Świąt.
Ta heca z elfami jest dziwna, ale jesteś moim synem.
- I kocham cię. - Też cię kocham!
Wystarczy.
Ekstra!
Mało brakowało. Dobry wieczór, Buddy!
Kto to jest?
Poznajcie mojego przyjaciela, Świętego Mikołaja.
Walterze, jestem z ciebie dumny. Odkryłeś sens Gwiazdki - rodzinę.
Gratuluję! Zostajesz skreślony z listy urwisów.
- Święty Mikołaju! - Miło cię poznać, Michaelu.
Oczom nie wierzę.
Skoro nie ma cię na liście...
Chyba zwariowałem! Jak to możliwe?
Otwórz, tato!
Dobrze się domyślam? Deskorolka, którą chciałem, mając 5 lat?
Skądże! Po co ci teraz deskorolka? To koszula.
To jest deskorolka.
Ty istniejesz. Święty Mikołaj istnieje.
Co się stało?
Twój tata poczuł ducha Świąt i sanie znów mogą się wznieść.
Ale żeby utrzymały się w powietrzu, trzeba więcej wiary.
O, nie! Tego się bałem!
- Kto to jest? - Czy to ci, których się obawiam?
Tak. Urwisy z listy.
Masz nam dać prezenty, głupku.
Pan Greenway?
A co się dziwisz, Hobbs? Jasne, że jestem na liście!
A ty dawaj prezenty, grubasie!
Możesz pomarzyć!
Idźcie rozsiewać ducha Gwiazdki! My podniesiemy sanie z ziemi.
Już, już, już!
Dawaj nam prezenty!
Dobrze, Buddy. Gotowi do drogi!
Do dzieła!
Ich jest za dużo. Ale walcz dalej!
Siejmy świąteczny nastrój! Nie możemy zawieść Buddiego.
Buddiego? Elfa Buddiego?
Znasz Buddiego?
On mi powiedział: Świątecznym czarem wiat zroś, śpiewając na cały głos.
Piosenka! Świetny pomysł! Musimy zaśpiewać.
Nie lubię śpiewać przy ludziach.
Gdzie twój duch? Buddy go potrzebuje!
Skoro nie chce śpiewać...
Chcę pomóc Buddiemu. Zróbmy to!
Dalej, Jovie! Poradzisz sobie. To dla Buddiego!
Wystarczy tylko podnieść głos.
Wyżej, niżej, wyżej, niżej, wyżej.
Zaśpiewaj świąteczną pieśń.
Pomoże, gdy wszystko idzie źle.
Świątecznym czarem świat zroś, śpiewając na cały głos.
Śpiewaj, co ci w duszy gra! Przez cały świąteczny czas.
Radość ludziom możesz nieść Zamknij oczy, niech płynie pieśń!
Dawaj prezenty!
- Chyba im nie uciekniemy! - Potrzebujemy więcej ducha!
Śpiewaj, tato! Pokaż, co to duch Gwiazdki!
Śpiewaj, co ci w duszy gra!
Przez cały świąteczny czas.
Śpiewaj, co ci w duszy gra!
Przez cały świąteczny czas.
A jeśli nastroju ci brak, podąż pamięcią wspak.
Gdy wstałeś rano i spadł świeży śnieg.
Na dekoracjach się skrząc, z ciebie był jeszcze brzdąc.
By rozplątać światełek moc, tata się trudził niejedną noc.
Mama: słowo honoru dam, na naszym dachu renifer stał!
Pamiętasz, kim byłeś w te dni? Pozwól tym chwilom znów żyć.
Nic mi nie jest!
Dobra robota! Mikołaj może jechać dalej!
Wracasz ze mną na biegun, Buddy?
Nie, dziękuję. Tu jestem szczęśliwy.
To jest Jovie. Moja dziewczyna.
Miło mi poznać.
O, nie!
Nie mam prezentów!
Zaśpiewaj świąteczną pieśń.
Pomoże, gdy wszystko idzie źle.
Radość ludziom możesz nieść, zamknij oczy, niech płynie pieśń!
I oto prawdziwy duch Gwiazdki! Wesołych Świąt!
Bywajcie! I dobrej nocy!
To najwspanialsze Święta w moim życiu!
I nie martwię się, że rzuciłem pracę. Rzuciłem pracę! Co teraz zrobimy?
- Będziemy żyć skromniej. - Wciąż mamy siebie.
- I niezwykłą opowieść, panie Hobbs. - Opowieść! To jest to!
Strona 1. Prezenty kładzie i Mikołaj wraca do sań.
Ni stąd ni zowąd słyszy pisk, dochodzący z wora dna.
Pisk zmienia się w dziecięcy płacz. Wesoły nasz gość acz zaskoczony ciut.
- I? - Co było dalej, mów!
Strona 2. Na biegun wraca w mig, wzywa elfy, bo lepiej doradzi któż?
Wątpliwości nie ma nikt. Wychowają to dziecko i już!
Biegun to nie dla ludzi dom. Z elfa wyrósł wielgachny chłop.
W końcu dowiedział się, kimże on.
Historię Buddiego poznaliście już. Historię Buddiego poznaliście już.
Książkę zdejmuje ktoś z półki co rusz. Historię Buddiego poznaliście już.
I Buddy pomógł tacie, wkraczając w jego świat.
A tata pojął także, że syn to wielki dar.
Zrozumieli obaj, że wzajemnie potrzebują się.
A morał z baśni taki, by dorosnąć dobry każdy wiek.
Historię Buddiego poznaliście już. Historię Buddiego poznaliście już.
Książkę zdejmuje ktoś z półki co rusz. Historię Buddiego poznaliście już.
Wspaniała!
Wspaniała historia!
Historię Buddiego poznaliście już.
I oto koniec opowieści o elfie Buddy.
Książka o tym stała się bestsellerem wszechczasów.
I na pewno was nie zaskoczy fakt, że wszyscy żyli długo i szczęśliwie.
Przeczytaj znowu! Mały Buddy kocha tę opowiastkę.
Znowu! Oto miasteczko Gwiazdki na Biegunie Północnym.