Φανταστείτε μια γυναίκα που έρχεται σπίτι για να κάνει έκπληξη στον σύζυγό της...
και τον βλέπει να ανακατεύει τα δικά του σκατά με μια γρανίτα.
Φανταστείτε ότι αυτός ο άντρας δε βγαίνει ποτέ από αυτή την αυτο-απορρόφησή του.
Φανταστείτε ότι πρέπει να τον κλείσει σε ψυχιατρική κλινική...
στα βόρεια της χώρας.
Η ιστορία μας αρχίζει ακριβώς την επόμενη μέρα...
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1 Ο απατηλός γάμος
Θέλετε να ακούσετε την ιστορία της ζωής μου;
Πλάκα κάνω. Για να σπάσω τον πάγο.
Είναι μεγάλο το ταξίδι μέχρι τη Μαδρίτη.
Ονομάζομαι Άνχελ Σαραγκουστίν.
Είμαι ψυχίατρος, στη Διεθνή Κλινική.
Σας είδα εκεί, χθες, πολύ αργά. Σωστά;
Με συγχωρείτε. Το όνομά μου είναι Έλγκα. Χαίρω πολύ.
Χάρηκα.
Δεν ξέρω αν ο Δρ. Κρέσπο σάς μίλησε για μένα.
Εργάζομαι στην έρευνα...
σχετικά με τη διάγνωση της διαταραχής της προσωπικότητας.
Ζητάμε απ' τον ασθενή...
να γράψει ένα επεισόδιο για τη ζωή του...
και μετά εμείς αναλύουμε την αφήγηση και κάνουμε μια διάγνωση.
Θα το κάνουμε αυτό και με τον σύζυγό σας.
Με μεγάλη μας χαρά.
Τα κείμενα από κοπροφάγους είναι τα αγαπημένα μου...
οι αφηγήσεις τους είναι οι πιο παράξενες.
Βασικά...
μέσα σ' αυτόν τον φάκελο...
έχω ένα σύνολο κειμένων από ασθενείς με σχιζοφρένεια...
και παρανοϊκές διαταραχές.
Αργότερα, αν θέλετε, μπορώ να σας διαβάσω μερικά.
Ασθενείς με αποδιοργανωμένη σχιζοφρένεια, για παράδειγμα...
παρουσιάζουν μια έντονη τάση να λένε τη δική τους ιστορία ζωής...
όμως, κάθε φορά, τη λένε με διαφορετικό τρόπο...
έτσι η προσωπικότητά τους συνιστάται...
από μια σειρά υπερθετημένων ιστοριών...
όπως τα στρώματα ενός κρεμμυδιού.
Μέχρι τη στιγμή που το συνειδητοποιούμε...
δεν έχουμε μία προσωπικότητα για να μελετήσουμε...
αλλά μια συλλογή από ιστορίες, μια αφήγηση μετά την άλλη...
κάτω από τις οποίες δεν υπάρχει κανένα άτομο.
Θα σας πω κάτι...
Αυτό μου συνέβη με έναν ασθενή...
που θα έπρεπε να ήταν έγκλειστος για τα καλά.
Δεν ήταν σχιζοφρενής, αλλά παρανοϊκός.
Σε αντίθεση με τον σχιζοφρενή...
ο παρανοϊκός ασθενής είναι πάντα προσεκτικός στα εξωτερικά ερεθίσματα...
δημιουργώντας εσφαλμένους συνδέσμους μεταξύ τους.
Οι ιστορίες των παρανοϊκών μπορεί να είναι πολύ επικίνδυνες.
Μαρτίν...
Μαρτίν Ουράλες Ντε Ούμπιτα, αυτό ήταν το όνομά του.
Το όνομα τα λέει όλα, ε;
Η σαγηνευτική του δύναμη ήταν υπνωτική.
Σας έχουν απαγάγει ποτέ;
Πριν με απαγάγει...
είχα περάσει πολύ καιρό ψάχνοντάς τον.
Δεν τον ήξερα, αλλά είχα ακούσει γι’ αυτόν.
Μου είχαν πει ότι έπειθε ανθρώπους...
να πέφτουν με τη θέλησή τους μέσα σε απορριμματοφόρα.
Συγκεκριμένα, έτσι πέθανε...
Αν θέλετε, θα σας πω γι’ αυτό.
Ξεκίνησε, όταν η γυναίκα μου κι εγώ μετακομίσαμε...
και αγοράσαμε ενα σπίτι σε μια κατοικημένη περιοχή στο Galapagar.
Απλώς ακολουθούσαμε τους κανόνες.
Και καλύπτουν την καθημερινή συλλογή απορριμμάτων...
τα απορρίματα των κατοίκων.
Κι εγώ είμαι κάτοικος.
Πρόσφατα ήρθατε, όμως. Ξέρετε καλύτερα από μένα...
ότι αυτά τα απορρίματα δεν είναι δικά σας.
Αν ήταν, ο φίλος μου κι εγώ...
θα φορτώναμε το όχημα και θα απομακρυνόμασταν.
Αλλά, επαναλαμβάνω, αυτό είναι για τη Δημοσία Αρτηρία.
Πρέπει να καταλήξουν σε μια συμφωνία για την απομάκρυνση των σκουπιδιών.
Ίσως θεωρούν ότι είναι δική μας δουλειά.
Γεια σας. Ο Άνχελ Αγκουστίν; Έχω μια πιστοποιημένη επιστολή για σας.
Αν μπορείτε, υπογράψτε εδώ. Παρακαλώ.
Ναι.
-Ευχαριστώ. -Ευχαριστώ.
Η επιστολή έγραφε:
Αγαπητέ Άνχελ Αγκουστίν...
Το μεγαλύτερο όνειρο του πατέρα μου...
ήταν να πάει ο αδερφός μου στη Στρατιωτική Ακαδημία San Javier, στη Murcia.
Παρόλο που ο αδερφός μου δεν είχε καμιά τέτοια κλίση...
προκειμένου να ικανοποιήσει τον πατέρα μου, πήγε στην Ακαδημία και έγινε στρατιώτης.
Μας έγραφε επιστολές κάθε εβδομάδα.
τις οποίες ο πατέρας μου διάβαζε και ξαναδιάβαζε...
καθισμένος στην αναπηρική καρέκλα του, δίπλα στο παράθυρο του καθιστικού.
Ο πατέρας μου ήταν παράλυτος...
είχε χάσει τα πόδια του σε έναν βομβαρδισμό.
Λίγο αφότου αποφοίτησε...
ξέσπασε ο πόλεμος στο Κοσσυφοπέδιο και τον έστειλαν εκεί.
Συνέχισε να στέλνει γράμματα από κει...
αλλά τα γράμματα άρχισαν να γίνονται όλο και πιο αινιγματικά.
Μια ωραία μέρα χωρίς προειδοποίηση...
ο αδερφός μου έκοψε κάθε επικοινωνία μαζί μας.
Εξαφανίστηκε.
Ήταν λες και είχε ανοίξει η γη και τον κατάπιε.
Μαρτίν!
Γιε μου!
Με έδιωξαν.
Από πού;
Απ’ την Πολεμική Αεροπορία.
Κάτσε κάτω.
Τι συνέβη, Μαρτίν;
Ξέρετε ότι ήμουν τοποθετημένος σε ένα στρατιωτικό νοσοκομείο στο Κόσοβο.
Ήταν ένα ξενοδοχείο, που το είχαν εξοπλισμένο ως νοσοκομείο.
Ένα τεράστιο, παλιό κτίριο.
Το κορίτσι που δούλευε το γυμναστήριο...
ερωτεύτηκε τον ψυχολόγο της, έναν τύπο, τον Μανουέλ.
Παντρεύτηκαν, εκείνος παράτησε την ψυχολογία...
και μετακόμισε σε ένα γραφείο μέσα στο γυμναστήριο, μαζί της.
Τα φάρμακα είχαν αρχίσει να εξαντλούνται.
Οι ηλεκτρικές συσκευές είχαν σταματήσει να δουλεύουν.
Υπήρχε έλλειψη τροφίμων και νερού.
Ο αριθμός των θανάτων αυξανόταν.
...και ανακάλυψε τυχαία...
ότι ο Μανουέλ δεν ήταν ψυχολόγος, αλλά κτηνίατρος.
Το πώς το ανακάλυψε, θα σου το πω άλλη φορά...
Δεν έχει σημασία, αυτή τη στιγμή.
Πήγε στο γραφείο της, για να ζητήσει εξηγήσεις...
Μία από τις αίθουσες είχε μετατραπεί σε ορφανοτροφείο.
...κοιτάζοντας μέσα από μια μικρή τρύπα, που οδηγούσε στα αποδυτήρια των γυναικών...
τον είδε με το παντελόνι του κατεβασμένο και...
Δημιουργήθηκε από τη Δρ. Λινάρες.
Ήταν θαύμα, το ότι το είχε κάνει με τα ίδια της τα χέρια...
αλλά ήταν σε άθλια κατάσταση.
-Μπορώ; -Ευχαριστώ.
Είναι θαύμα που υπάρχει αυτό το μέρος.
Η δουλειά σας εδώ είναι απίστευτη. Θα πρέπει να είστε περήφανη.
Κάνουμε ό,τι μπορούμε με τα μέσα που διαθέτουμε.
Αν μπορώ να βοηθήσω, με οποιονδήποτε τρόπο...
Το εκτιμώ, αλλά αν δεν είστε εκατομμυριούχος...
Αυτό που χρειαζόμαστε εδώ είναι μια μεγάλη εισροή χρημάτων.
Όπως λέει κι ένας φίλος μου, τα χρήματα είναι αυτά που έχω περισσότερο...
Έχετε εκατό από τίποτα;
Συναντιόμασταν για πρωινό, πριν τις βάρδιες μας.
Ή για έναν περίπατο, όταν τελειώναμε.
Μου έλεγε για το τελευταίο παιδί που είχε πεθάνει...
και για την κατάσταση του νοσοκομείου, η οποία γινόταν όλο και πιο ανησυχητική.
Οι μήνες περνούσαν.
Μέχρι που, μια μέρα, όλα άλλαξαν...
Λέγεται "Λοβοτομή''.
Υποθέτει ότι τα πάντα στην οθόνη της τηλεόρασης...
είναι αποκύημα της φαντασίας με σενάριο.
Για παράδειγμα, οι συμμετέχοντες στα τηλεπαιχνίδια...
είναι ηθοποιοί που προσποιούνται ότι έχουν άγχος, αλλά ξέρουν πώς τελειώνει.
Τα ποδοσφαιρικά παιχνίδια, τα γκολ, τα φάουλ...
Τι έγινε; Πώς το έκανες; - Δεν μπορώ να σου μιλήσω, Μαρτίν.
Θα επιστρέψω όταν τελειώσουμε. Πεθαίνω από περιέργεια.
Δεν μπορώ, σήμερα.
Καλά είσαι;
Ξέρεις πως ζω και αναπνέω για το νοσοκομείο.
Είναι το πιο σημαντικό πράγμα για μένα.
Γνωρίζεις επίσης ότι αρνήθηκαν τη χρηματοδότηση
και ήμασταν έτοιμοι να κλείσουμε.
Εσύ με τα μάτια σου είδες μερικά από εκείνα τα παιδιά να πεθαίνουν.
Γι' αυτό...
αποφάσισα να γίνω πόρνη.
Επέλεξα τους πελάτες μου από ηγέτες του NATO...
μέλη της παπικής συνοδείας...
παρατηρητές του ΟΗΕ...
και κορυφαίους εκπροσώπους των ΜΚΟ.
Για λίγους μήνες, τα λεφτά ήταν πολύ καλύτερα...
αρκετά...
για να μην τα παρατήσω...
αλλά όχι αρκετά για να καλύψουν τις ανάγκες μας.
Μέχρι που μια νύχτα...
Την επισκέφθηκε ένας συγκεκριμένος πελάτης...
Ας τον πούμε...
Κρίστο Ντε Λα Χοζ.
Ήθελα να σου πω κάτι...
Έχω μια ομάδα...
από "πολύ ισχυρούς” φίλους...
με μεγάλη επιρροή σε φιλανθρωπικά θέματα που...
θα χαρούν να σε βοηθήσουν.
Φυσικά. Δώσ' τους το τηλέφωνό μου.
Όχι.
Δεν εννοούσα αυτό...
Αν προσθέσεις τις επιδοτήσεις του ΝΑΤΟ...
της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Εκκλησίας...
αυτή η ομάδα φίλων θα μπορούσε να σου βρει πάνω από 200 εκατομμύρια πεσέτες ετησίως.
Σε αντάλλαγμα για...
ένα ορφανό, κάθε μήνα.
Βγες έξω.
Σκέψου το.
Όμως το νοσοκομείο δεν ήταν βιώσιμο.
Παιδιά πέθαιναν...
τα χρήματα από τις υπηρεσίες μου κάλυπταν μόνο τα τρόφιμα.
Ένα τυχαίο ορφανό.
Κάθε μήνα.
Δε χρειάζεται να ανησυχείς για τίποτα.
Εκείνοι θα τα φροντίσουν όλα.
Θα τους μιλήσω και τέλος.
Το έκανες γι' αυτά.
Έσωσες πολλές ζωές, μην το ξεχνάς αυτό.
Κάποτε με ρώτησες για τα ορφανά.
Σου είπα ότι πουλιούνται σε οικογένειες...
αλλά...
τις προάλλες, ήμουν με κάτι φίλους...
Αν δε θέλετε να πείτε τι κάνετε με τα παιδιά...
Είναι λίγο περίεργο, πάντως, ναι.
Όμως, τέλος πάντων...
εγώ δεν είπα τίποτα.
Τι εννοείς;
Είναι η τρίτη φορά που ρωτάς.
Δεν το είχα συνειδητοποιήσει.
Θέλεις πραγματικά να μάθεις τι κάνουμε με τα παιδιά;
Έλα..
Θα σου δείξω.
Αριστερά.
Βολέψου. Θα ξεκινήσει σε ένα λεπτό.
Ας πούμε ότι αυτός είναι έλεγχος κατεύθυνσης.
Αυτή η επιχείρηση έχει τρεις πηγές εισοδήματος...
Απ’ τη μια μεριά, ο πρωταγωνιστής του βίντεο...
πληρώνει μια περιουσία, για να βρεθεί στο δωμάτιο αυτό για μια ώρα.
Απ' την άλλη μεριά, γυρίζεται ένα πορνογραφικό βίντεο...
που διανέμεται παγκοσμίως...
με τα πρόσωπα ψηφιακά αλλοιωμένα.
Υπάρχουν ειδικές σελίδες, που πληρώνουν πολύ καλά για τα βίντεο.
Ναι.
Τώρα;
Φυσικά, ναι.
Εντάξει.
Πρέπει να βγω έξω, για ένα λεπτό.
Δε θ' αργήσω.
Όλα εντάξει;
Σούπερ.
Ναι;
Κρίστομπελ...
Tι κάνεις;
Δεν έχω πρόβλημα με τα πάρκα, αλλά γιατί ήθελες να με συναντήσεις εδώ;
Τι έκανες;
Τι έκανα εγώ;
Τι κάνετε εσείς, ρε άνθρωποι;
Ήξερες τι κάνουν σ' αυτά τα παιδιά;
Ξέρω τα πάντα.
Είναι βάρβαρο.
Δε συμφωνήσαμε αυτό!
Χαμήλωσε τον τόνο της φωνής σου!
Πώς μπόρεσες να κάνεις κάτι τετοιο;
Πώς μπόρεσες;
Για τα λεφτά, Κρίστομπελ.
Είναι ο λόγος που ψάχνεις και δε φαίνεται να καταλαβαίνεις.
Εγώ είμαι επαγγελματίας στην οικονομία της αγοράς.
Έχω εκπαιδευτεί να αποσπώ μέγιστο όφελος από πρώτη ύλη.
Παρόλο που η κινηματογράφηση του θανάτου βγάζει μεγαλύτερο κέρδος...
απ’ την πορνεία ή τον εκβιασμό.
τίποτα δε συγκρίνεται...
με τα ποσά που πληρώνουν οι φαρμακοβιομηχανίες για τα παιδικά όργανα...
Πουλάμε τα όργανα για μια περιουσία.
σε μια εταιρεία που φτάχνει ειδικά τρόφιμα για χήνες.
Τα καθαρά, εκσπλαχνισμένα πτώματα.
πάνε σε έναν εκκεντρικό καλλιτέχνη της Νέας Υόρκης...
που τα πουλάει, σε μοδάτους τύπους, στη Νέα Υόρκη....
οι οποίοι εκτιμούν πραγματικά την υπερρεαλιστική τέχνη του.
Οι Αρχές δε λένε τίποτα, για την ώρα, επειδή μειώνουμε την ανεργία των νέων...
και συμμετέχουν συμβολικά στην επιχείρηση.
Όσο για σένα...
Τι μπορώ να σου πω;
Έχεις μπλέξει άσχημα...
Θα ψάξουν όλο τον πλανήτη για να σε βρουν.
Και, φυσικά, θα σε βρουν.
Ποιος ξέρει;
Ίσως να καταλήξεις σε καμιά γκαλερί τέχνης της Νεας Υόρκης...
Θα πω καμιά καλή κουβέντα για σένα.
Φίλοι είναι, εξάλλου.
Θα προσπαθήσω να τους πείσω να μη σου ξεκολλήσουν τους βολβούς των ματιών,
οι οποίοι, καλά αποξηραμένοι...
φτιάχνουν υπέροχες γόμες
για στυλό και μελάνι εκτύπωσης...
Θα τους πείσω, τουλάχιστον, να αφήσουν ήσυχα τα μάτια σου...
Έλα, δώσ' μού μια αγκαλιά.
Δεν ήθελα...
να εξαφανιστώ, χωρίς εσύ να τα γνωρίζεις όλα αυτά.
Δε θέλω να ταριχευτώ.
Υποθέτω ότι θα μπορούσα να είμαι η επόμενη.
Και δε θα με πείραζε...
γιατί θα ήταν μια χάρη, τώρα που ξέρω ότι γι' αυτό που έκαναν εφταιξα εγώ.
Όχι, δεν έφταιξες εσύ.
Πάρε.
Αυτό είναι το κλειδί για ένα ντουλάπι στο γραφείο μου...
με όλα τα χαρτιά του νοσοκομείου...
για να τα αναλάβεις όλα εσύ, αν μου συμβεί κάτι.
Τίποτα δε θα σου συμβεί. Είμαι σίγουρος.
Αυτή ήταν η τελευταία φορά που την είδα...
Το ανέφερα στους ανωτέρους μου, αλλά είπαν ότι ήμουν τρελός...
και μου είπαν να το ξεχάσω.
Αρνήθηκα.
Με κατηγόρησαν για ανυπακοή, με έθεσαν εκτός υπηρεσίας...
και με έκλεισαν σε ψυχιατρική κλινική.
Γιε μου!
Ψέματα!
Δεν πιστεύω ούτε λέξη!
Από εκείνη τη μέρα, ο πατέρας μου απομονώθηκε...
και αφιέρωσε τη ζωή του στο να κοιτάζει έξω απ' το παράθυρο...
ή να κάθεται στο αίθριο και να παρακολουθεί τους ανθρώπους
που περνούσαν, τις ήμερες της ταυρομαχίας...
όταν ο δρόμος μας ήταν λίγο πιο ζωντανός.
Μέχρι που τον βρήκε ο θάνατος, ένα απόγευμα...
Η μητέρα μου πέθανε από θλίψη, λίγο καιρό αργότερα.
Τώρα οι Μυστικές Υπηρεσίες θέλουν να καταστρέψουν τον Μαρτίν...
να του στερήσουν τα πολιτικά του δικαιώματα και λένε ότι είναι τρελός...
και ότι προσπαθεί να πείσει ανθρώπους να πέσουν
με τη θέλησή τους μέσα σε απορριμματοφόρο.
Ελπίζω αυτή η υπόθεση να σας ενδιαφέρει. Δεν έχω τίποτα άλλο να πω.
Με εκτίμηση, Αμέλια Ουράλες Ντε Ούμπεθα.
Το γράμμα όντως φαινόταν παράξενο, για να είμαι ειλικρινής.
Αλλά μου τράβηξε την περιέργεια τόσο πολύ...
που απόφασισα να εντοπίσω πού ζούσε εκείνη η γυναίκα.
''..αφιέρωσε τη ζωή του στο να κάθεται στο αίθριο και να παρακολουθεί.
τους ανθρώπους που περνούσαν, τις ήμερες της ταυρομαχίας...
όταν ο δρόμος μας ήταν λίγο πιο ζωντανός.''
Έτσι έγραφε το γράμμα.
Η γυναίκα ζούσε σε ένα χαμηλό σπίτι, με ένα αίθριο....
κοντά στην αρένα ταυρομαχίας Las Ventas.
Είναι αλήθεια, ότι όλο αυτό θα μπορούσε να είναι μια φανταστική ιστορία...
αλλά αν σκεφτόμαστε έτσι, δε θα κάνουμε ποτέ τίποτα στη ζωή μας.
Πέρασα μέρες αναζητώντας το ανύπαρκτο σπίτι...
της Αμέλια Ουράλες... Όμως, όντως υπήρχε.
Είχα περάσει από μπροστά του, αρκετές φορές, αλλά δεν το είχα προσέξει ποτέ.
Ήταν λες και εμφανίστηκε ξαφνικά.
Οδός Martinez Izquierdo 21.
Μπορείτε να το τσεκάρετε, αν θέλετε, δεν το έχω επινοήσει εγώ.
Ναι;
Γεια. Είσαι η Αμέλια;
Είμαι ο Άνχελ Σαραγκουστίν.
Μου έγραψες ένα γράμμα, για την περίπτωση του αδερφού σου.
-Θα ήθελα να τον γνωρίσω, αν είναι δυνατόν. -Ο Άνχελ Σαραγκουστίν.
Με συγχωρείς. Δε σε περίμενα.
Όχι. Εγώ φταίω, που ήρθα απρόσκλητος...
Δεν είχα το τηλέφωνό σου.
Το γράμμα σου περιέγραφε το σπίτι, έτσι σε βρήκα.
Φυσικά, φυσικά.
Ο αδεοφός μου δεν είναι εδώ, αυτή τη στιγμή, αλλά δε νομίζω ότι θα αργήσει πολύ.
Μπορείς να περιμένεις μέσα, αν θέλεις.
-Δε σε πειράζει; -Παρακαλώ, πέρασε μέσα.
Πέρασε.
Η μυρωδιά είναι απ’ τους σωλήνες.
Παλιό σπίτι, καταλαβαίνεις.
Πολύ όμορφο, αλλά και τόσο ακριβό να διατηρηθεί.
Φυσικά.
Δε νομίζω να αργήσει ο αδερφός μου...
παρόλο που μ’ αυτόν ποτέ δεν ξέρεις...
Δεν πειράζει. Δε βιάζομαι.
-Δεν είναι ανάγκη. -Παρακαλώ!
Ευχαριστώ πολύ.
Συγγνώμη που δεν αναβώ τα φώτα...
αλλά έχουμε ένα πρόβλημα με τα καλώδια.
Λοιπόν...
Πώς σου φάνηκε το γράμμα μου;
Ενδιαφέρον.
Εκεί καθόταν στο αναπηρικό του καροτσάκι...
ο πατέρας μου και διάβαζε τα γράμματα που του έστελνε ο αδερφός μου.
Απ' αυτή την πόρτα...
εμφανίστηκε εκείνος φορώντας τη στολή του Υπολοχαγού, χωρίς το ένα του χέρι...
Και, κοίτα...
το τραπέζι που έσπασε ο πατέρας μου, όταν έδιωξαν τον αδερφό μου απ' τον στρατό.
Κοίτα τη ρωγμή. Μπορείς να τη δεις.
Τη βλέπεις;
Δεν έχω χρήματα για να το φτιάξω. Είναι ντροπή, είναι τόσο όμορφο.
Υπέροχο είναι, ναι.
Παρόλο που ακόμα κι αν είχα λεφτά, δε θα το έφτιαχνα.
Είναι ένας τρόπος κι αυτός να θυμάμαι τον πατέρα μου, δε νομίζεις;
Ναι, είναι.
Αυτή είναι η κροκέτα, που χτύπησε το κεφάλι του αδερφού μου...
όταν ο πατέρα μου χτύπησε το ταβάνι.
Είμαι αρκετά φετιχίστρια.
Σ’ αρέσει;
-Ποιο; -Το λικέρ.
Ναι.
Μόνη μου το φτιάχνω.
Είναι πολύ ωραίο.
Δυνατό, αλλά πολύ καλό.
Θα σου φέρω και μερικά λουκάνικα που επίσης φτιάχνω.
Για να σε βοηθήσει να κατέβει.
-Σε παρακαλώ! -Δεν είναι ανάγκη.
Κάθισε! Βολέψου, σαν στο σπίτι σου!
Κι αυτό το λουκάνικο εγώ το έφτιαξα.
Είναι πολύ ωραίο λουκάνικο.
Πολύ χαίρομαι που ήρθες, κύριε Σαραγκουστίν.
Λέγε με Άνχελ, σε παρακαλώ.
Χαίρομαι πολύ, επειδή...
είναι κάτι που ήθελα να σου πω...
Ναι;
Ναι.
Σου είπα ψέματα.
Ναι;
Ο αδερφός μου δεν ήταν ποτέ στρατιώτης.
Δεν είναι ότι σε εξαπάτησα...
αυτός μας εξαπατούσε, για πάρα πολύ καιρό.
Από όλα όσα είπα στο γράμμα, η μόνη αλήθεια είναι ότι έχει ένα χέρι.
Όλα άρχισαν να πηγαίνουν στραβά, απ' τη μέρα που τον απέρριψαν...
απ' τη Στρατιωτική Ακαδημία, στη Μούρθα.
Ήθελε να επαναλάβει την εξέταση, έναν χρόνο αργότερα.
Μέχρι τότε, μετακόμισε σε έναν ξενώνα και άρχισε να δουλεύει σαν σκουπιδιάρης.
Εν τω μεταξύ, μας έγραφε γράμματα και μας περιέγραφε τη ζωή του στον στρατώνα...
κάτι που χαροποιούσε πολύ τον πατέρα μου.
Ένας χρόνος πέρασε και απέτυχε ξανά στην εξέταση.
Την επόμενη χρονιά, τα ίδια.
Πριν καν το καταλάβει, ο Μαρτίν ήταν σκουπιδιάρης και ζούσε στη Μούρθια.
Αυτό που ξεκίνησε ως λευκό ψέμα, μια αναβολή...
κατέληξε να είναι η απόφασή του.
Έχασε το χέρι του, μια νύχτα. Ήταν εργατικό ατύχημα.
Και τώρα πια, καταθλιπτικός, με ένα χέρι...
με μια σύνταξη σκατά...
ζει εδώ, μαζί μου.
Ηρέμησε...
Ήρεμα, είναι εντάξει.
Τώρα, κοιτώντας πίσω...
εκπλήσσομαι που δεν το συνειδητοποίησα νωρίτερα...
αλλά δεν το έκανα...
Ηρέμησε.
Ήρεμα...
Λοιπόν..
Λοιπόν...
Με τίποτα!
Συγγνώμη για την πλάκα. Νομίζω ότι την κάνω πάρα πολύ καιρό.
Ζω εδώ μόνος μου, πολύ καιρό.
Έχω καλύψει τα μικρόφωνα. Μπορούμε να μιλήσουμε.
Έπρεπε να το καταλάβω...
Όχι, όχι... Περνιέσαι για πολύ έξυπνος;
Υπάρχουν πολύ πιο δυνατοί και ακόμα δε με έχουν βρει.
Ποιοι;
Εκείνοι. Οι σκουπιδιάρηδες.
Σε ακολούθησαν.
Όχι!
Το ήξερα ότι δεν ήταν οι σωλήνες.
8 χρόνια, χωρίς να έχω πετάξει τα σκουπίδια.
Δεν μπορείς να περιμένεις να μυρίζουν τριαντάφυλλο...
Αν κάνεις θόρυβο, θα σου ρίξω μπουνιά.
Ξέρεις ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι στο φορτηγό;
Σκουπιδιάρηδες.
Δεν έχεις ιδέα τι συμβαίνει στον κόσμο...
-Όχι; -Όχι. Γι' αυτό σε έκανα να έρθεις.
Με έκανες να έρθω;
Δεν ξέρεις πόσο δύσκολο ήταν να σε βρω.
Το γράμμα που έστειλα προσποιούμενος ότι ήμουν η αδελφή μου δε βοήθησε;
Οι ενδείξεις που άφησα δε βοήθησαν;
Για όνομα του Θεού, Άνχελ!
Σε έφερα εδώ, επειδή εσύ είσαι ο εκλέκτος.
Είσαι αξιόπιστος...
γιατί εδώ και χρόνια χρησιμοποιείς ξυραφάκια μίας χρήσης...
παρόλο που κυκλοφορούν τριπλά και τετραπλά ξυράφια.
Είσαι ιδεαλιστής, επειδή δεν τρως διαγονιδιακά τρόφιμα.
Είσαι πεισματάρης και επίμονος...
οι σπόροι κολοκύθας σου το αποδεικνύουν.
Και, πάνω απ’ όλα...
πάνω απ’ όλα, Άνχελ...
είσαι γενναίος...
επειδή πίνεις τεράστιες ποσότητες καφέ.
-Κατασκόπευες τα σκουπίδια μου; -Φυσικά.
-Για ποιο λόγο; -Για να σου ανοίξω τα μάτια!
Νομίζεις ότι χρησιμοποιώ αυτό το βαμβάκι και αυτό το κράνος επειδή είμαι τρελός.
Όμως δεν είμαι τρελός, Άνχελ.
Μου έχουν τοποθετήσει μικρόφωνα και ένα τσιπ αναγνώρισης.
-Ποιοι; -Οι άνθρωποι εκεί πάνω.
-Οι σκουπιδιάρηδες; -Δεν είναι σκουπιδιάρηδες!
Εντάξει.
Τότε τι είναι, Μαρτίν;
Πολιτική Αστυνομία.
Δείξε λίγο σεβασμό.
Ξέχνα ό,τι σου είπε η αδερφή μου.
Άσε το μυαλό σου να αδειάσει και άκου προσεκτικά...
Ήμουν σκουπιδιάρης, για 5 χρόνια.
Μα δεν είπες ότι όλα όσα είπε η αδελφή σου ήταν ψέματα;
Όχι. Σου είπα να ξεχάσεις ό,τι σου είπε η αδερφή μου...
να αδειάσεις το μυαλό σου και να ακούσεις προσεκτικά.
Θα ακούσεις προσεκτικά;
-Ναι. -Ωραία.
Ήμουν σκουπιδιάρης, για 5 χρόνια.
Όταν ξεκίνησα, δούλευα σε ένα απορριμοτοφόρο...
με δυο συναδέλφους, τον Πάκο Πλατέρο...
και τον Γκότα.
Η δουλειά ήταν ρουτινιάρικη και δυσάρεστη.
Πολλοί καριόληδες δεν κλείνουν καλά τις σακούλες τους...
και έτσι όταν τις πετάς μέσα, το περιεχόμενο πέφτει πάνω σου...
Γαμώ τον διάολό μου...
Μετά οι συνάδελφοι γκρίνιαζαν συνέχεια...
ότι είχαν βαρεθεί να μαζεύουν τα σκατά των άλλων...
Έχω βαρεθεί να μαζεύω τα σκατά των άλλων, ρε φίλε.
Ότι είναι η χειρότερη δουλειά που υπάρχει.
Είναι η χειρότερη δουλειά που υπάρχει.
Και η χειρότερα αμειβόμενη.
Ότι δε χαίρει κανέναν σεβασμό απ’ την κοινωνία...
Οι άνθρωποι δεν μπορούν να καταλάβουν τι τραβάμε...
ενω εκείνοι κοιμούνται γαλήνια...
Μπάσταρδοι!
Μετά, είναι η μυρωδιά...
Δεν έχει σημασία τι γάντια και τι ειδικά ρούχα χρησιμοποιείς...
Η βρόμα "ποτίζει'' τα μαλλιά και το δέρμα σου...
δε βγαίνει με τίποτα.
Οι πρώτες δύο εβδομάδες είναι οι χειρότερες...
Νομίζεις ότι θα τρελαθείς απ' την μπόχα. Σ΄το λέω.
Όμως, μετά, το συνηθίζεις.
Και μετά ανακαλύπτεις ότι η ίδια η εταιρεία...
ψεκάζει τους κάδους, με μια αφόρητη μπόχα...
που εμείς, οι σκουπιδιάρηδες αγγίζουμε κάθε μέρα...
για να μας αποξενώσει κοινωνικά και να αυξήσει τη δυσαρέσκεια...
Η ιδέα είναι πως, όταν έρθει η ώρα...
θα δεχτείς χωρίς διαφωνίες αυτό που σου λένε τα αφεντικά σου μυστικά:
το πραγματικό έργο.
Το πραγματικό έργο;
Το πραγματικό έργο.
Τα απορριματοφόρα δεν αλέθουν τα σκουπίδια.
Τα αποθηκεύουν.
Όλα αρχίζουν με την αναγνώριση κάθε σακούλας.
Υπάρχει πάντα ένα περιθώριο λάθους...
αλλά, συνήθως, το τελευταίο άτομο που θα αγγίξει την τσάντα είναι ο ιδιοκτήτης.
Το πλαστικό, απ’ το οποίο οι σακούλες είναι κατασκευασμένες,
διατηρεί τα δακτυλικά αποτυπώματα υπέροχα.
Όταν τα ταιριάζουν με τα απόβλητα...
έχουμε τον ιδιοκτήτη των σκουπιδιών.
Κάθε κάτοικος έχει έναν φάκελο...
με ένα ιστορικό και μια λεπτομερή ανάλυση των σκουπιδιών.
Γι' αυτό δε μάζεψαν τα σκουπίδια στο σπίτι σου.
Θα παραποιούσε το αρχείο σου.
Η περίπτωσή σου ήταν μια παρεμβολή στο σύστημα.
Στις πιο προηγμένες χώρες, αυτό γίνεται από τους ίδιους τους πολίτες...
οι οποίοι ξεχωρίζουν και ταξινομούν τα σκουπίδια τους...
πιστεύοντας ότι βελτιώνουν το περιβάλλον.
Εδώ, όμως, όχι.
Ακούσια, το κάνουμε δύσκολο για το κέντρο πληροφοριών.
Έπρεπε να υπάρχει κάποιο πλεονέκτημα στη νοοτροπία του Τρίτου Κόσμου.
Έτσι μπορούν να ανακαλύψουν τα γούστα σου, τις φοβίες σου...
πώς επιβιώνεις οικονομικά, πως ψηφίζεις, τη σεξουαλική σου ζωή...
τα όνειρά σου, τη διάθεσή σου, τα πάντα...
Γνωρίζουν τα πάντα.
Είμαι ο μοναδικός σκουπιδιάρης που έφυγε απ' την εταιρεία...
και από τότε είμαι υπό διωγμόν.
Ανακάλυψα ότι είχαν εμφυτεύσει μικρόφωνα μέσα μου...
μέσα στα ρουθούνια μου...
και μαγνητικά μέταλλα στον εγκεφαλικό φλοιό μου.
Δεν μπορώ να πάω στο Μουσείο Ντελ Πράδο.
Έτσι, προσποιούμαι ότι είμαι η αδερφή μου και κρύβομαι εδώ πέρα...
δεν αγοράζω τίποτα στο σούπερ μάρκετ, δεν παράγω σκουπίδια...
και τρέφομαι όσο καλύτερα μπορώ με τα ουρά και τα κόπρανα μου.
Το λικέρ και το λουκάνικο που έφαγες δεν ήταν καλά;
Έχουμε πολλές προκαταλήψεις.
Όταν το είπε αυτό, μου ήρθε να ξεράσω...
φαντάζομαι, ότι κι εσύ νιώθεις έτσι τώρα.
Μου είπε ότι είχε βαρεθεί να τον βλέπουν έτσι...
ότι είχε βαρεθεί να τον κοιτάζουν έτσι.
Είπε: "Αυτή τη στιγμή, θα σου δείξω ότι έχω δίκιο."
Με έδεσε, με φίμωσε...
και με έβγαλε έξω, απ’ την πίσω πόρτα.
Πολλοί μαλάκες δεν κλείνουν καλά τις σακούλες τους, αλλά θα το συνηθίσεις.
Θα μπούμε σε ένα απορριματοφόρο. για να δεις με τα ίδια σου τα μάτια.
Ηρέμησε, ήρεμα ένα λεπτό...
Τώρα!
Δεν ξέρω τι έκανα, από τι πιάστηκα...
η αδρεναλίνη ήταν υπέροχη.
την τελευταία στιγμή...
παραπάτησε και με άφησε.
Έπεσα κάτω έξω κι εκείνος έπεσε μέσα.
Εγώ είμαι ακόμα ζωντανός...
κι εκείνος εξαφανίστηκε για πάντα.
Πεινάς;
Συνήθως έρχομαι εδώ και αγοράζω ένα σάντουιτς, απ’ το μπαρ.
Να σου πάρω ένα; Με ζαμπόν και τυρί; Σαλάτα ίσως;
-Εντάξει, ναι, αλλά θα πληρώσω εγώ. -Όχι, δε χρειάζεται.
Εγώ θα κεράσω.
Επιστρέφω αμέσως.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2 Άνθρωποι
Το πρόβλημα τής Έλγκα Πάτο με τους ανθρώπους...
ήταν ότι μπέρδευε τους αφηγητές με τους συγγραφείς...
και, μερικές φορές, τους τελευταίους με τους ήρωες.
Όταν συνάντησε τον W, στην Έκθεση Βιβλίου...
εκείνη ήταν μια ανεξάρτητη εκδότρια...
και εκείνος ήταν διάσημος συγγραφέας δημοφιλής στο αριστερό κίνημα.
O W αμέσως αντιλήφθηκε μια ισχυρή βουβωνική χώρα κάτω από το παντελόνι της...
και αντί για μια αφιέρωση, έγραψε μια διεύθυνση...
Εκείνη πίστεψε ότι εκείνη τη στιγμή μια ιστορία αγάπης άρχιζε...
για μια νέα εκδότρια, που πήγαινε να ζήσει με τον αγαπημένο συγγραφέα της...
στον τελευταίο όροφο ενός ουρανοξύστη της Μαδρίτης.
Πίστεψε ότι ερωτευόταν τον αγαπημένο της συγγραφέα...
Σήμερα έχουμε την ευχαρίστηση να μιλάμε με τον συγγραφέα της "Ζούγκλας''.
Όμως, στην πραγματικότητα, είχε ερωτευθεί τον αφηγητή...
Εάν θα μπορούσατε να είστε ένα ζώο της ζούγκλας, ποιο θα επιλέγατε;
Ένα αρπακτικό.
και είχε πάει να ζήσει με τον ήρωα.
Μετά από αυτή την τελευταία ρομαντική αποτυχία.
η Έλγκα Πάτο παραιτήθηκε από τη δουλειά της...
υιοθέτησε έναν σκύλο, που τον ονόμασε Πίνγκο...
και αποφάσισε να μην ξανακάνει πότε σχέση με άντρα.
Το θέμα μου ξεκίνησε ως ''Τα 101 σκυλιά τής Δαλματίας''.
Οτιδήποτε συνέβη, αργότερα...
θα μπορούσα να το είχα προβλέψει, από την πρώτη μέρα που τον γνώρισα...
επειδή όλα τα πράγματα είναι παρόντα στις απαρχές τους.
Έι!
Όχι! Με συγχωρείτε. Δικιά μου είναι. Αφήστε την.
Πρέπει να πάει για την ανάγκη της.
Λατρεύω τα σκυλιά.
Έχω και πολύ χώρο στο σπίτι μου, οπότε όλα εντάξει.
-Μένετε στη γειτονιά; -Ναι.
Πολύ κοντά εδώ.
Έχω ένα περίπτερο, στην πλατεία.
-Αλήθεια; -Ναι.
Περάστε καμιά μέρα, αν θέλετε.
Μια μέρα δεν είχα τίποτα καλύτερο να κάνω, έτσι πήγα να τον δω στο περίπτερο.
Γεια!
-Γεια. -Τι κάνεις;
Καλά. Δεν έχω και πολλή πελατεία, σήμερα.
Σκεφτόμουν ότι, τις προάλλες, δε μου είπες το όνομα του σκυλιού σου.
-Τσάρλα. -Τσάρλα;
Τσαρλίτα, Τσάρλα.
Κι εγώ είμαι ο Εμίλιο.
Είμαι τόσο χαζή... Εμένα με λένε Έλγκα.
Θα σου έλεγα να μπεις κι εσύ μέσα,
αλλά αυτός ο χώρος είναι σαν το σπίτι μου... Καταλαβαινείς...
Εννοώ, ότι μπαίνουν πολλές γυναίκες μέσα...
Φυσικά, φυσικά.
Όποτε έβγαινα για να αγοράσω ψωμί ή να βγάλω βόλτα τον σκύλο, σταματούσα λίγο εκεί.
Μου έδειχνε περιοδικά για σκύλους και μιλούσαμε για ράτσες και διασταυρώσεις.
Η αποστολή ενός σκύλου είναι να παίζει και να αναπαράγεται.
Προφανώς συμπαθούσα πολύ τον Πίνγκο και θα ρωτούσα για την εγκυμοσύνη τής Τσάρλα...
όμως, τίποτα περισσότερο.
Σκεφτόμουν να πουλήσω τα 4 απ' τα 5 κουταβάκια.
Όλα, εκτός απ’ αυτό.
Τον λένε Έλβις.
Κράτα τον...
Σκεφτόμουν να σου τον δώσω.
Αν γίνεις κοπέλα μου...
Τι λες;
Περνούσαμε πολύ χρόνο μαζί, μέσα στο περίπτερο.
Η δουλειά του ήταν κουραστική, αλλά μας ένωνε.
Δε με πείραζε η κούραση.
Αυτό που με απασχολούσε, ήταν ότι κουραζόταν από μένα τόσο γρήγορα.
Μετά από λίγους μήνες, με άφηνε μονή μου, όλη μέρα, στο περίπτερο...
ενώ αυτός πήγαινε τα σκυλιά βόλτα, στο Casa de Campo.
Μια νύχτα, στο κρεβάτι, μου ζήτησε να κάνουμε πρωκτικό σεξ.
Όπως τα σκυλιά, είπε.
Όπως τα σκυλιά.
Καθώς δεν είχαμε μιλήσει ούτε είχαμε κάνει τίποτα, για ένα διάστημα, ενέδωσα.
Και αν ενδώσεις μια φορά το κάνεις για πάντα...
μερικές φορές από αγάπη...
άλλες από ανασφάλεια, άλλες επειδή φοβάσαι.
Γενικά και για τους τρεις λόγους ταυτόχρονα...
αν οι τρεις αυτοί λόγοι δεν είναι το ίδιο πράγμα...
Μετά απ’ αυτό, δεν το ξανακάναμε κανονικά ποτέ ξανά.
Μια μέρα, προσπάθησα να πω "όχι".
Όχι, όχι, Εμίλιο. Δεν έχω διάθεση, σήμερα.
Έφυγε, για μια βδομάδα.
Δεν ξαναείπα ποτέ ''όχι''.
Τώρα, βόγκηξε. Σαν σκυλί. Κάν το!
Έτσι, έτσι!
Αυτό είναι.
Κι άλλο, κι άλλο!
Ήταν πολύ καλός μαζί μου, όλη την εβδομάδα...
και μου έδωσε το πρώτο μου δώρο, από τότε που μου έδωσε τον Έλβις
Τι είναι;
Για σένα.
Περίμενε!
2,20.
Ευχαριστώ πολύ.
Δεν το φοράς.
Το φοράω σπίτι, αλλά το βγάζω όταν βγαίνω έξω.
Γιατί να το βάζεις και να το βγάζεις, όλη την ώρα;
Να το φοράς συνέχεια.
Μια μέρα, είπε ότι θα μαγείρευε εκείνος.
Αγόρασε κρέας και μαγείρεψε στιφάδο.
Είπε ότι ήταν στιφάδο...
Δεν ήταν άσχημο, για να είμαι ειλικρινής...
αλλά εγώ θα προτιμούσα γαρίδες.
Από τότε και στο εξής, μαγείρευε πάντα εκείνος.
Τώρα, δεν έμπαινε καν στον κόπο να κρύψει την προέλευση του κρέατος...
Σήμερα, θα το φας χωρίς μαχαιροπίρουνα. Θα το λατρέψεις!
Σήμερα έλεγα να φας μαζί τους.
Όχι, Εμίλιο. Όχι.
Μα έχει το όνομά σου πάνω.
Όχι αυτό. Όχι.
Γιατί όχι;
Επειδή.
Γιατί όχι;
Επειδή.
Γιατί όχι; Γιατί όχι;
Μη γελάς μαζί μου.
Μη γελάς.
Δε θα γελάς μαζί μου!
Δε θα γελάς!
Μη γελάς!
Δε θα γελάς εσύ μαζί μου!
Μη γελάς!
Τι κοιτάς; Σκατά!
Μη γελάς! Δεν είναι αστείο!
Πήρε τα σκυλιά και πήγε στο Casa de Campo.
Όταν είσαι μόνος και όλη μέρα σκέφτεσαι...
είναι εύκολο να βρεις λόγους για να κάνεις κάτι.
Όσο τρελό κι αν είναι...
Όταν του είπα ότι θα το έκανα...
με αγκάλιασε και, για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό...
με φίλησε.
Οι αλλαγές έγιναν τόσο σταδιακά...
που δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι με είχε μετατρέψει σε σκύλο.
Είχα παραχωρήσει έδαφος, που δε θα μπορούσα ποτέ ξανά να ανακτήσω.
Αυτό συμβαίνει πολύ στη ζωή...
ειδικά αν δεν κάνεις κάτι στην αρχή.
Έλγκα!
Σκεφτόμουν...
ότι τώρα που μένεις στον κήπο, υπάρχει περισσότερος χώρος στο σπίτι.
σκέφτηκα...
να κάνουμε ένα κουταβάκι.
Ήμουν τόσο χαρούμενη, επειδή νόμιζα ότι ήθελε παιδί μαζί μου...
και επειδή ίσως αυτό τον έκανε πιο ανθρώπινο.
Έλβις!
Όχι!
Δεν είχε άλλη επιλογή, απ’ το να με δέσει και να με χτυπήσει.
Κοίτα την! Κοίτα την!
Τη βλέπεις; Πήγαινε, άντε!
Εκείνη τη νύχτα, αποφάσισα να τον σκοτώσω.
Θυμήθηκα ένα βιβλίο, που είχα διαβάσει πρόσφατα...
που ανέφερε το Anarbital...
ένα ισχυρό ηρεμιστικό που δεν άφηνε κανένα ίχνος...
και που θα μπορούσα να το παραγγείλω, χωρίς συνταγή, απ' το Διαδίκτυο.
Μια νύχτα, έβαλα 10 cc Anarbital στο ποτό τού Εμίλιο.
Μετά έφυγα από το σπίτι και πέρασα μερικές ήμερες με τη μητέρα μου.
Υπέθετα ότι, μέσα σ’ αυτό το διάστημα, ο Εμίλιο...
σταδιακά θα πέθαινε...
όμως, όταν επέστρεψα, ήταν ακόμα ζωντανός.
Έψαξα για μια φθηνή κλινική...
όπου δεν έκαναν πολλές ερωτήσεις και ήταν πολύ μακριά.
Εκεί είπα στον Εμίλιο αντίο" για πάντα.
Τώρα, πάμε πίσω στο τρένο...
Και ας φανταστούμε ότι η Έλγκα ανοίγει τον κόκκινο φάκελο τού Σαραγκουστίν...
για να ψάξει για ένα τηλέφωνο ή μια διεύθυνση.
Ας φανταστούμε ότι τα μάτια της δε βρίσκουν αυτό που ψάχνουν...
αλλά βλέπουν μερικές λέξεις, που τραβούν αμέσως την προσοχή της.
ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗΣ
Γεννήθηκα στην όχθη ενός ποταμού...
Η υγρασία μαλάκωνε τα οστά μου...
αναγκάζοντάς με να μένω στο κρεβάτι, για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου.
Εκείνα τα πρώτα χρόνια της ζωής που σφυρηλατούν τον χαρακτήρα...
και προβλέπουν τη μελλοντική συμπεριφορά...
εγώ τα πέρασα ξαπλωμένος.
"Κανείς δε θα μπορέσει να αποφύγει...''
Η ζωή φιλτραριζόταν από το ’’αδιαφανές κόσκινο” της αδελφής Αράκαλη...
της δασκάλας μου.
Το καταλαβαίνω, απόλυτα αυτό. Αλλά αυτό που με μπερδεύει είναι...
το δεύτερο και το τρίτο... είναι σαν να είναι...
...είναι αυτό που είναι τότε μέσα σε ένα τρίτο.
-Το τρίτο μέρος είναι το δεύτερο. -Ακριβώς.
-Είναι σαν τις ρώσικες κούκλες. -Έτσι.
Τέλεια. Ας δούμε τη ρωσική κούκλα μας...
Η τρίτη ρώσικη κούκλα είναι ''τι πρέπει να συμβεί”...
Δεν πήγα ποτέ σχολείο...
ούτε είχα οποιαδήποτε επαφή με σπονδυλωτά αγόρια τής ηλικίας μου...
μονο με τις μονάχες και τους φροντιστές στην κατοικία όπου ζούσα.
Μπορώ να έχω λίγο νερό;
Οι εμπειρίες μου ήταν πάντα ψευδείς και ανήκαν σε άλλους...
και προέρχονταν απ' τα βιβλία που διάβαζα ή απ' την τηλεόραση που έβλεπα.
Πετράρχη, Βέκερ, Γκαρθιλάσο...
Τρυφό, Μπερτολούτσι...
Έπαιρνα, επίσης, χαρά απ' την οπτικοακουστική φαντασία...
που μου παρείχε ο αναπληρωτής κοινωνικός λειτουργός.
Και έτσι, αυτό το "παιδί - σαλιγκάρι” πήρε μια ιδέα για τον κόσμο...
και το θαυμάσιο σύμπαν της αγάπης.
Μετά από πολλές ιατρικές δοκιμές και βάσανα...
με τα οποία δε θέλω να σας κουράσω...
χάρη στην πρόοδο στην προσθετική, ως αποτέλεσμα του πολέμου του Κόλπου...
γέμισαν το σώμα μου με σίδηρο, μέσα και έξω.
Μήνες αργότερα, τα άτομα με ειδικές ανάγκες στα οποία ανήκα...
οργάνωσαν ένα ταξίδι στο Παρίσι.
Και έτσι έφυγα για Παρίσι...
Μόλις έφτασα, μου έκλεψαν τη φωτογραφική μηχανή.
Έι, γύρνα πίσω!
Η Ρόζα, μια κουτσή γυναίκα απ' το ταξίδι, με παρηγόρησε.
-Το είδες αυτό; -Καλά είσαι;
Ναι, μια χαρά είμαι...
Μετά, της έκλεψαν κι εκείνης την πατερίτσα της...
Δεν το πιστεύω! Ο ίδιος ήταν!
και έτσι χρειάστηκε αυτή τη φορά να την παρηγορήσω εγώ.
Ίσως φανεί ανόητο...
αλλά απογοητεύτηκα, που μιλούσαν Γαλλικά στο Παρίσι.
Αυτή η λεπτομέρεια που όλοι γνωρίζουν...
δεν αναφέρεται σε καμία εργασία της μυθοπλασίας που ξέρω εγώ.
Έγινε ένας εφιάλτης...
όταν πήγα με τη Ρόζα για να αγοράσει μια καινούρια πατερίτσα.
Κυρία Γαλλίδα...
Δε σκέφτηκα να κοιτάξω τη λέξη "πατερίτσα" στο λεξικό...
και αυτό με οδήγησε να καταλάβω ότι τέτοιες καταστάσεις...
που όταν συμβαίνουν είναι αξιολύπητες...
ότι αν παντρευτείς το πρόσωπο που είναι μαζί σου εκείνη την εποχή...
γίνεται ξεκαρδιστικό και αξιαγάπητο...
και αν δεν παντρευτείτε...
είναι αξιολύπητο, μέχρι τη μέρα που πεθαίνεις.
Εκείνη τη στιγμή, δε συνειδητοποίησα...
ότι όσο ψηλότερα ανέβαινα στη γελοία κλίμακα στα ίδια μου τα μάτια...
τόσο περισσότερους πόντους έπαιρνα στην δική της για την αγάπη...
Πήραμε τελικά μια καινούρια πατερίτσα και εξαντλημένοι, επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο.
Όταν φτάσαμε εκεί...
με βοήθησε να αφαιρέσω τους ορθοπεδικούς νάρθηκες,
από τα χέρια και τα πόδια μου.
Χωρίς αυτούς ένιωσα πιο γυμνός αττο όταν ήμουν γυμνός...
αποδομημένος, σαν ένας μεταμοντέρνος γυμνοσάλιαγκας...
σχεδόν ρευστός.
Αυτή αφαίρεσε το ορθοπεδικό παπούτσι της..
σαν να έβγαζε το εσώρουχό της.
Είχαμε κουραστεί τόσο απ' την προσπάθεια...
που μείναμε εκεί ξαπλωμένοι και αποκοιμηθήκαμε...
εκείνη με ένα πόδι πιο μακρύ απ' το άλλο...
εγώ, χωρίς τα πρόσθετά μου...
αβοήθητος, σαν αποφλοιωμένη γαρίδα.
Και μετά κρυολόγησα.
Την επόμενη μέρα, χρειάστηκε να μείνω στο κρεβάτι...
κι εκείνη έμεινε μαζί μου, για να με φροντίσει.
Δεν μπορούσα να δω ότι αυτή η χειρονομία ήταν κάτι περισσότερο από γενναιοδωρία.
Δεν είχα εκπαιδευτεί...
να ερμηνεύω τη λάμψη στα μάτια ενός κοριτσιού ως αγάπη.
Σε όλα τα βιβλία που είχα διαβάσει...
σε όλες τις ταινίες που είχα δει...
οι γυναίκες ήταν πάντα τέλειες και συμμετρικές.
Δεν είχαν ελαττώματα και σίγουρα δεν ήταν κουτσές.
Αλλά ακόμα κι αν ήταν, εκείνοι οι μπάσταρδοι ποιητές, συγγραφείς και κινηματογραφιστές...
τα είχαν κρύψει, με λέξεις ή προσθετικά...
λέγοντας ψέματα στην ανθρωπότητα και γαμώντας μου τη ζωή.
Μπορεί κανείς να μου πει σε ποιο ποίημα του Garcilaso...
υπάρχουν ατέλειες, φυσικά ελαττώματα ή ασυμμετρίες;
Και δε μιλάω για τις ατέλειες του δέρματος...
που μπορεί να είναι ένα όμορφο ίχνος του περάσματος του χρόνου, κ.λ.π.
Μιλάω για ένα πόδι μακρύτερο απ’ το άλλο, για όνομα του Θεού!
Κανείς δε μου είχε πει ότι αυτό που άρχιζα να νιώθω για τη Ρόζα...
ήταν αληθινή αγάπη.
Εγώ περίμενα νιώθω ρίγη, να τρέμω με εσωτερικούς σπασμούς.
Και καθώς δεν αισθανόμουν τίποτα απ' όλα αυτά,
παρά μόνο μια δικαιολογημένη στοργή...
μια αόριστη τρυφερότητα, έλεγα στον εαυτό μου:
"Δεν είναι αγάπη αυτό που νιώθεις, μόνο οίκτος.''
Και όταν η Ρόζα μού ζήτησε να κοιμηθούμε μαζί...
επειδή είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να το κάνω την πρώτη φορά...
μόνο με το άτομο που θα με έκανε να νιώθω όπως προανέφερα...
είπα ''όχι''.
Είπα "όχι", αλλά καταλήξαμε να το κάνουμε.
Το κάναμε. Δυστυχώς, για μένα.
Επειδή το σεξ συνέβη για μένα το ίδιο με την αγάπη:
Ό,τι γνώριζα, όταν ήρθε η πρώτη φορά...
το είχα μάθει από τις ταινίες που ο εθελοντής φροντιστής μου μού είχε φέρει.
Ούτε τεράστια στήθη, ούτε μακριά πόδια.
Δηλαδή, ναι, υπήρχε ένα μακρύ πόδι...
Η Ρόζα δε μου ρίχτηκε, όπως οι γυναίκες στις ταινίες.
Δεν υπήρχε, λοιπόν, καμιά φρενήρης δραστηριότητα...
ή ουρλιαχτά, που μου ήταν τόσο γνώριμα.
Και το χειρότερο από όλα, όταν η τελική στιγμή ήρθε...
έκανα αυτό που είχα δει οι επαγγελματίες του σεξ να κάνουν συχνά...
Με εξέπληξε η αντίδρασή της...
Ενώ το έκανα με τις καλύτερες προθέσεις.
Άκου...
Δεν είπε τίποτα. Ντύθηκε και έφυγε.
Άκουσα τα ανομοιόμορφά της βήματα στον διάδρομο...
και δεν την ξαναείδα ποτέ.
Έφυγε απ’ την εκδρομή...
και κρύφτηκε μακριά στις Νήσους των Μακάρων, από όπου και καταγόταν.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3 Πλεονεκτήματα του ταξιδιού με το τρένο
Γεια σας. Καλημέρα. Είμαι η Έλγκα Πάτο.
Θα ήθελα να αφήσω ένα μήνυμα, για τον Δρ. Σαραγκουστίν.
-Ναι; -Γεια σας, εδώ Άνχελ Σαραγκουστίν.
Άνχελ;
Κοιτάξτε. Δεν είμαι σίγουρος ότι ξέρω ποια είστε ή τι θέλετε...
αλλά μπορώ να φανταστώ.
Γι’ αυτό που είμαι σίγουρος, είναι ότι δεν έχω χάσει κανέναν φάκελο.
Γι’ αυτό, σας παρακαλώ, μη μου ξανατηλεφωνήσετε στην κλινική.
-Ναι. -Νομίζω ότι μιλήσαμε στο τηλέφωνο.
Συγγνώμη που ήρθα απροειδοποίητα...
αλλά αυτό που μου συνέβη, δε συμβαίνει κάθε μέρα.
Αυτός είναι ο περίφημος φάκελος, που προφανώς δεν έχετε χάσει.
Σας είπα. Δεν είναι δικός μου.
Θα προτιμούσα να μη με ενοχλείτε μ' αυτά τα πράγματα.
Χθες γνώρισα έναν άνδρα στο τρένο,
ο οποίος μου είπε ότι ήταν ο Άνχελ Σαραγκουστίν...
Μου είπε ότι είναι ψυχίατοος και ότι εργάζεται στη Διεθνή Κλινική...
ότι ζει στο Galapagar...
και ότι έχει ένα βουνό από σκουπίδια, τα οποία κανείς δε θέλει να μαζέψει.
Ξεκάθαρα εκείνος ο άντρας δεν είστε εσείς...
όμως όποιος κι αν ήταν αυτός που γνώρισα στο τρένο, σας γνωρίζει...
και άφησε αυτόν τον φάκελο, στο κάθισμά του.
Άσ' την να έρθει μέσα. Αυτός είναι ο φάκελός μας.
Συγγνώμη αν ο σύζυγός μου ήταν λίγο απότομος, αλλά...
έχουμε πρόβλημα με τους γείτονες, εξαιτίας των σκουπιδιών...
και νόμιζε ότι το τηλεφώνημα...
ήταν γι’ αυτό.
Μην ανησυχείτε. Καταλαβαίνω, απόλυτα.
Αν δεν κάνω λάθος...
το άτομο που γνωρίσατε στο τρένο ήταν αυτός ο άντρας.
Είναι ο αδερφός μου, ο Μαρτίν.
-Μαρτίν; Μαρτίν... Επίθετο; -Μαρτίν Ουράλες Ντελ Ουμπέρα.
Οπότε εσύ είσαι η Αμέλια. Κι εσύ ο Άνχελ.
Ο αδερφός μου, ο Μαρτίν, είναι πολύ άρρωστος.
Θεωρητικά είναι έγκλειστος στη Διεθνή Κλινική...
αλλά εκεί έχουν πολύ προχωρημένες ιδέες για την ψυχική υγεία...
και λένε ότι ο αδερφός μου πρέπει να είναι ελεύθερος να μπαίνει και να βγαίνει...
για να μπορέσει να ενσωματωθεί στην κοινωνία.
-Λένε ότι είναι ακίνδυνος. -Και είναι.
Δεν έχει σκοτώσει ποτέ κανέναν...
αλλά δεν είναι και η πρώτη φορά που κάνει κάτι τέτοιο.
Το να μιλάει με ανθρώπους, είναι μέρος της θεραπείας αποκατάστασής του.
Και τα ψέματα μέρος της θεραπείας του είναι;
Και η υποκατάσταση προσωπικοτήτων;
Το να δημιουργεί σύγχυση στους ανθρώπους, είναι μέρος της θεραπείας αποκατάστασης;
Αν οι άνθρωποι πιστεύουν οτιδήποτε ο Μαρτίν, ή οποιοσδήποτε άλλος...
τους λέει μέσα στο τρένο...
τότε είναι δικό τους πρόβλημα, σωστά;
Ή μήπως κάνατε ένα σύμφωνο ειλικρίνειας, που θα τον ανάγκαζε να σου πει την αλήθεια;
Άνχελ...
Ο Μαρτίν έχει παρανοϊκή σχιζοφρένεια με πληθώρα συνδρόμων.
Δεν υπάρχουν συναισθηματικές διαταραχές, αλλά έχει δαταραχή της ταυτότητας.
Έχει αυταπάτες και ψευδαισθήσεις.
Κατά καιρούς, αισθάνεται ότι είναι κάποιος άλλος και ζει αναλόγως.
Με απλά λόγια λέγεται "διχασμένη προσωπικότητα''.
Επί του παρόντος, από ό,τι λες, ζει σαν να ήμουν εγώ.
Τα χαρτιά εδώ μοιάζουν με δηλώσεις από σχιζοφρενείς ασθενείς...
αλλά είναι ανοησίες, χωρίς κανέναν ρυθμό ή λογική...
είναι πράγματα που επινοούν.
Αυτός είναι ο λόγος που είμαι εδώ.
Ενδιαφέρομαι γι’ αυτά τα χαρτιά. Θα ήθελα να τα εκδώσω.
Να τα εκδώσεις;
Δε με νοιάζει αν είναι αληθινά ή όχι. Είναι καλά.
Ως εκδότρια, πιστεύω ότι θα γίνουν ένα καλό μυθιστόρημα.
Μάλλον θα πρέπει να μιλήσεις μαζί του.
Αν το κάνεις, μην του πεις ότι ήρθες εδώ ή ότι μας γνωρίζεις...
και, σε παρακαλώ, μην τον αποκαλέσεις ''Μαρτίν", αλλά "Άνχελ”.
Αν θέλεις, να σου δώσω τη διεύθυνση.
Όχι. Όχι, δε χρειάζεται.
Δρ. Σαραγκουστίν; Με θυμάσαι;
Γνωριστήκαμε, τις προάλλες, στο τρένο.
Ναι, φυσικά.
Είσαι τυχερή που με βρήκες εδώ.
Ήρθα να επιθεωρήσω τα χαρτιά τού Μαρτίν Ουράλες...
Θέλεις να έρθεις μαζί μου;
Σου είπα ότι η μπόχα δεν αντέχεται.
Θα καταλάβεις πόσο σημαντική είναι αυτή η στιγμή για μένα.
Από δω.
Θα χρειαστώ περισσότερο χρόνο απ' ό,τι πίστευα.
Κοίτα, κοίτα...
Είναι όλα εδώ.
Υπάρχει μεγάλη προστασία δεδομένων...
πολλές συζητήσεις για το αν μας παρακολουθούν στο Διαδίκτυο...
ή όταν πληρώνουμε με πιστωτική κάρτα...
αλλά δε μας πειράζει να καθόμαστε στην ιδιωτικότητα της τουαλέτας μας...
και να προμηθεύουμε ανέμελα...
τις πιο κρυμμένες πτυχές της προσωπικότητάς μας.
Είναι το πώς ανοίγουμε τις καρδιές μας στους άλλους.
Είμαστε απλώς μια χούφτα σκατά.
Μια χούφτα σκατά και 80% νερό.
Κοίτα, Δόκτωρ, εγώ ήρθα για να σε δω...
επειδή διάβασα τον φάκελο που άφησες στο τρένο...
και ενδιαφέρομαι να τον εκδώσω.
-Να τον εκδώσεις; -Είμαι εκδότρια.
-Εκδότρια; -Ναι.
Αυτό είναι τρομερό!
Την επόμενη Δευτέρα...
κλείνουν 7 χρόνια και 2 μήνες, από τότε που σταμάτησα να διαβάζω.
Παλιά διάβαζα πολύ...
αλλά τώρα, καθώς διαβάζω με τα μάτια ενός ψυχίατρου...
δεν πιστεύω λέξη.
Η αληθοφάνεια με κάνει και βαριέμαι.
Γιατί τόση προσπάθεια να φτιαχτούν βιβλία και ταινίες που να φαίνονται αληθινά...
όταν όλοι γνωρίζουν ότι δεν είναι;
Λοιπόν, υπάρχει κάτι που λέγεται "αναστολή της δυσπιστίας''...
Η αληθοφάνεια είναι υπερτιμημένη.
Σύμφωνα με τους πυροσβέστες...
είναι πολύ νωρίς για να μάθουμε αν η φωτιά προκλήθηκε από κάποιο άτομο...
ή συνέβη λόγω της αυθόρμητης καύσης των αερίων από τα σκουπίδια.
Παιδιά, δεν είναι ακόμα ασφαλές να πάτε κάτω στο υπόγειο!
Έχει μείνει κανείς στο υπόγειο;
Μαρτίν.
Μαρτίν Ουράλες Ντελ Ουμπέθα.
Είπε ότι τον έλεγαν Άνχελ...
όμως τον έλεγαν Μαρτίν.
ΠΡΟΣ ΠΩΛΗΣΗ
Ναι;
Ναι, εγώ είμαι.
Θα κάνουμε μια τομή, εδώ, στο μέτωπο...
για πρόσβαση στόν προ-μετωπιαίο λοβό.
Όπως καταλαβαίνετε, είναι μια πολύ λεπτή επέμβαση.
Επομένως χρειαζόμαστε την εξουσιοδότησή σας.
Πρέπει να υπογράψετε εδώ.
Ωραία.
Θα θέλατε να συζητήσουμε λίγο;