NETFLIX PRZEDSTAWIA
ALKHALLAT+
Turky, gdzie mój bukiecik?
- Skąd mam wiedzieć? - Nie wiesz?
- Pukaj, zanim wejdziesz. - Rany!
Mamo! Chodź tutaj.
Nie jest tu za luźna?
- Nie, kochanie. - Na pewno?
- Czeka nas długa droga. - Perfumy!
- Zostaw je. - Dość tych treli!
- Uważaj! - Bez obaw.
- Szybko! - Cierpliwości.
Nie pora na trele. Czeka nas długa droga.
- Ciągle te trele. - Już dobrze, chodźmy.
Nic ich nie obchodzi, a ja muszę przejechać 100 kilometrów.
- Dlaczego nie jesteś gotowy? - Moment.
- Ruchy! - Chce mi się pić.
Szybciej, Saud.
Saud. Pośpiesz się!
Cześć.
Oby kolejny ślub w rodzinie był twój.
No nie wiem.
- Mamo! - Na Allaha, co z tobą?
Muszę do ubikacji.
- Szykuj się, szybko! - Dobrze.
Krzyknij na resztę.
Mamo, gdzie moje spodnie?
Zamknij drzwi.
No już, musi się zbierać.
- Czego?! - Widziałeś moje spodnie?
Jakie znowu spodnie?!
- Co zgubiłeś? - Spodnie.
Rety! Wciąż nieubrany?
Nie ma tu żadnej prywatności.
- Szybciej! Dość tych treli. - Mamo!
Mamo, nie mogę znaleźć bukieciku. Pomożesz mi?
Nikt mnie nie rozumie, nawet w dniu ślubu.
Mamo, znalazłem spodnie.
- Ubieram się. - Powiedz reszcie.
Nikt mi nie chce pomóc!
Ruchy!
Już dobrze, tato.
Nowy czy z drugiej ręki?
Ty draniu!
- Jedź! - Gdzie Fajsal?
W drodze. Ruszaj!
Stój!
Stój, mówię!
Ty draniu!
Na pomoc!
Wracaj tu! Dorwę cię.
Złodziej!
Łapaj złodzieja!
Fajsal! Złap mnie za rękę, szybko!
Ty draniu!
Stać!
- Złap mnie za rękę. - Wracajcie tu!
- Stańcie, żebym wsiadł. - Stać!
- Nie możemy stanąć, biegnij. - Na pomoc!
- Ruchy! - Zwolnijcie!
Gazu!
Złodzieje! Tutaj!
Sucze syny!
Widziałem twoją twarz, dupku!
- Co robisz? - Już ja wam pokażę!
Rzucam w tego za tobą.
Nie zwalniaj, biegnij.
Stójcie, dranie!
- Zwolnij. - Szybciej!
Pomogę ci.
Trzymaj się mocno, Fajsal.
Wygraliśmy!
Gazu, Yehia.
Skrzynia się zacina.
Jest coraz bliżej, jedź!
- Dokąd to? - Jedź!
- Jest już blisko! - No dokąd?
Czego się gapisz?
Wybacz, stary.
Mam cię! Nie ruszaj się, dupku.
Mówiłem, że cię dorwę.
Musiałem za tobą biec!
Nie waż się ruszyć.
- Mam go, jest związany. - Wracaj do środka.
Jest gotowy do aresztowania.
Nie można wcześniej?
Czeka nas długa podróż, muszę zadbać o gości.
To nie moja wina.
Tak.
Dobrze, nieważne.
Jakoś sobie poradzę.
Nie stawaj przed samymi drzwiami, tato.
Nie przed drzwiami. Podjedź dalej.
- Jesteśmy na miejscu. - Chodźmy.
- Podjedź. - Jesteśmy spóźnieni. Wysiadaj!
Szybko.
Powiedz jej, żeby wysiadła.
- Streszczaj się. - Szybko.
- Cierpliwości. - Jestem ojcem panny młodej.
- Gratuluję. - Idź.
Chodźmy.
Przywiąż go do fotela.
Nie ruszaj się.
Nigdzie nie pójdę.
Niech go diabli.
Mówiłem, żeby się trzymał.
Wyślizgnął mi się.
Nie wiem jak.
Przestań.
Powtórzyłeś to siedem razy.
Nie wypchnąłem go, tłumaczę ci przecież.
Co teraz? Już po typie.
Biedak. Nikt się nim nie zaopiekuje.
Trafi za kratki, a my… jedźmy.
„Za kratki?”
Wyda nas na przesłuchaniu.
Zidentyfikują nas i będziemy skończeni.
Rety!
- Żyj długo! - Jak zdrowie?
Mocno się spóźniliście.
Ukradziono nam opony.
- Ten złodziej… - Tak?
Pobiłem go i przywiozłem tutaj. Czeka na policję.
- Co potem? - Opowiedz wszystko.
Wyszedł zapalić i nakrył złodzieja.
- Nie! - Tak.
Niech nas Allah chroni, ta młodzież…
Podano herbatę. Abu Musleh się napije?
- Napar z bazylii? - Nie mam, zdobędę.
Załatwcie bazylię.
Dziękuję.
Żyj długo, Abu Musleh.
Dobra. Co teraz?
Ty jesteś mózgiem, wskaż plan.
No tak. Jestem mózgiem.
Musimy się rozdzielić.
Razem nie wiemy, co robić, a osobno będziemy wiedzieć?
Tymczasowo. Musimy obstawić wszystkie wejścia.
Jest tylko jedno.
Ach. No tak.
Na czas pierwszej misji przekazuję ci dowodzenie.
Na czas misji.
Będziesz mnie słuchać?
Nakazuję ci być naszym dowódcą.
Posłuchaj.
Musimy wtopić się w tłum gości.
Wyróżniamy się tutaj.
Mnie też nie podobają się nasze stroje.
Wyglądasz dobrze.
Wyróżniam się, nie jestem ubrany jak oni.
- Trzymaj się planu. - Cicho! Dobrze.
- Zostań tu. - Nie musisz się sadzić.
Dobry wieczór.
Co to za ciuchy?
Chciałeś wtopić się w tłum. Wybrałem kelnerów.
Spójrz na mnie. Twoje przebranie jest nędzne.
Zwrócisz na siebie uwagę.
A ta twoja chusta na głowie?
Wypożyczyłem ją za 50.
Za 50 riali? Pójdzie z twojej działki.
- Roznoś kawę. - Oczywiście.
Chodź tutaj.
Co?
Obyś się otruł.
Pacan.
Przestańcie, gnojki!
Złodziej!
Oby cię Allah pokarał!
Idźcie sobie! Dość!
Przestańcie. Co za fatalne pokolenie.
Napar z bazylii.
Mamy bazylię.
Tato?
To nie ja.
- Tato! - Po co?
- Podać kawę? - Tato!
Niech mi dobry Allah wybaczy.
Tato!
Proszę go nie kłopotać.
Dość ma trosk…
Trzęsiesz się.
Nic z tych rzeczy.
- Dobrze się czuję. - Tato!
Przepraszam.
O co chodzi?
Ma napar z bazylii. Chcesz?
Po to mi przerywałeś? Nie chcę.
Mamy napar z bazylii. Spokojnie.
- Nie chce? - Dziękuję.
- A pan? - Nie.
Może usiądziesz?
Cześć.
Przestraszyłeś mnie, mały.
Słuchaj.
To nie jest zabawne!
- Boisz się? - Dość!
Wrzucić ci go tutaj?
- To nie jest zabawne. - Dla mnie jest.
Ani słowa, bo go tu wrzucę.
To nie jest zabawne!
Ale go nastraszyliśmy.
- Był taki śmieszny. - Załatwiliśmy go.
Fajsal.
Idziemy.
- Ty tutaj? - Szybko.
No już, wysiadaj.
Ty idioto! Nie widzisz, że nie mogę?
Otwórz drzwi, zanim ktoś tu przyjdzie.
Nie.
Dlaczego?
Przeproś.
- Serio? - Tak.
Przeproś mnie.
Przepraszam za idiotę. Otwieraj.
To raz.
Teraz drugi.
Za co?
Za to na parkingu.
Co się tam stało?
Chcesz teraz o tym gadać?
Przeproś mnie. To tylko dwa słowa.
„Wybacz mi”.
Zapraszamy na bankiet.
Prosimy do środka.
Szybko.
Gratuluję tego wesela, Abu Musleh.
Niech Allah błogosławi młodym.
Nie zabierzesz na obiad tego waszego typa?
- Złodzieja? - Tak.
- Serio? - Zabawny się z nim trochę.
Załatwione. Turky!
Przepraszam. Otwórz te drzwi!
Mów mi po imieniu.
Nie czas na to, drabie! Otwieraj!
Dobra, cofnij się.
Co robisz?
Przełóż rękę przez szparę.
- Dobra. - Rety!
Ej!
- Dokąd to? - Wybacz.
Chodź.
Odwiąż go od fotela.
Nie rozwiązuj mu rąk, tylko węzeł fotela.
Powiedz, bandyto. Jak ci się podoba obecna sytuacja?
Ktoś nadal kradnie opony?
Ten tutaj, jak widać, tak.
- Rety! - Nadal cuchnie gumą.
- Ale naprawiliście koła? - Prawie.
Na widok sześciokołowej ciężarówki pewnie ślinka ci cieknie!
- Ma talerz? - Tak.
Zostaw go, niech je ze związanymi rękami.
Jak komandos. To ci się przyda.
Wiesz dlaczego?
Bo utną ci dłonie.
Tak nakazuje nasze prawo!
Stracisz dłonie.
Będziesz się ślizgać niczym wąż.
Według mojej wiedzy…
Dłoni już się nie odcina.
Jesteś jego adwokatem? Przecież wiemy!
Rób swoje.
Dlaczego ukradłeś te opony? Należały do mnie!
Skąd wiecie, że jestem adwokatem?
A jest?
Studiowałem prawo.
Nie macie racji.
My? Okradł nas na naszych oczach!
Ukradł nam opony, ale nie mamy racji?!
No dobrze, ukradł.
To przestępstwo, spędzi parę lat w więzieniu.
Potem odzyska wolność.
Ale wy go porwaliście.
My? Porwaliśmy?
Posadziliśmy go w moim wozie.
Zadbaliśmy o niego. Karmimy go. To ma być porwanie?
Ma rodzinę.
Istnieje możliwość,
że pozwą was o odszkodowanie.
Za straty psychiczne.
Może umrzeć w waszej niewoli.
To by było spowodowanie śmierci.
Tak… zgadza się.
Co robimy, Abu Musleh?
Powinniśmy go rozwiązać.
Naprawdę?
Tak, tato. Rozwiążmy go.
Zaczekaj, pomyślmy.
- Rozwiążmy. - Zastanawiacie się?
To nie jest dżungla.
Obowiązują prawa. Sprawa jest przegrana.
Z każdą minutą wasza wina rośnie.
Dobra. Rozwiążmy go.
Rozwiążmy.
- Na pewno? - Ja tylko sugeruję.
Tylko wskazuję fakty.
Dziękujemy, adwokacie.
- Nie widzieliśmy o tym. - Tato.
- Co? - Przyjechali.
Przyprowadź ich tutaj.
Wprowadź ich.
Przyjechał Abu Muhammad.
Dobrze, że nie zaczęliśmy jeść.
Przepraszam.
Czekaj. Dokąd to?
Rusz się, a wydam cię jako mojego wspólnika.
Nadchodzi.
- Abu Muhammad! - Gratuluję.
- Dziękuję. - Najlepsze życzenia dla młodych.
Dziękuję. To ojciec mojego zięcia.
A to Abu Muhammad.
Abu Musleh, mój swak.
Wszystkiego dobrego.
- Jak się miewasz? - Wszystko w porządku?
- Witamy. - Miło mi poznać.
Niech ci Allah błogosławi.
- Który to? - Ten w piżamie.
Idziemy, Hassan.
Nie możecie już iść. Zostańcie.
Bo rozwiodę się z matką Turkiego.
Przysięgam, rozwiodę się,
jeśli nie zostaniesz na obiedzie.
- Dobrze. - Nalegam.
- Zapraszamy. - Dziękuję.
- W samą porę. - Siadaj.
Siadaj, proszę.
- Ja popilnuję. - Dziękuję.
- Smacznego. - Mashallah.
Niech Allah błogosławi gościom.
- To dla nas zaszczyt. - I dla mnie. Wspaniałe mięso.
Dzieło Abu Musleha.
Znakomita jagnięcina.
- Mashallah. - Przysmak.
- Delikatne mięso. - Owszem.
I jasne, prawie jak drobiowe.
Co za hojność, pozwolić złodziejowi zasiąść do stołu.
Złodziejowi i jego adwokatowi.
Wszystkim razem.
Mashallah.
Adwokat?
- Tego złodzieja. - Kto tak mówi?
Można wody?
Mówiłeś, że jesteś adwokatem.
Nie, nie jestem.
Proszę o tahini.
Jestem po prostu dobrym obywatelem.
Jak my wszyscy. Masz kancelarię?
- Mój nieżyjący ojciec… - Niech spoczywa w pokoju.
Regularnie chodził…
Ojciec był prawnikiem?
Regularnie chodził do sądu, a ja z nim.
Masz dyplom czy to hobby?
Ja… co nieco wiem.
- Dokument. - Jestem Saudyjczykiem.
Dokument prawniczy.
- Są takie? - Prawo do wykonywania zawodu.
Tak. Inshallah.
Mówił o spowodowaniu śmierci i porwaniu.
- Kto? - On.
- Ten adwokat. - Nic z tych rzeczy.
Tylko rozmawiamy.
Cały wieczór plótł, żeby nas nastraszyć.
Mówił, że nas zaskarżą.
Że każda minuta pogarsza naszą sytuację.
- Momencik. - Kazał go rozwiązać.
Mówił o przestępstwie.
- Zgadza się. - Tak.
Każda minuta?
- Pogarsza sytuację. - Nie.
Złamał prawo, musi zostać ukarany.
Zgadzam się z wami.
Wejrzyjcie w moje serce,
zobaczycie miłość dla prawa i porządku.
Kochamy ten kraj. Sympatyzujesz z nim?
- Nie. - Dobre sobie!
- Kazał nam go rozwiązać. - Owszem.
- Tak było! - Mówił, że to porwanie.
Moment!
Żeśmy przestępcy.
I o spowodowaniu śmierci!
Że czas nam nie sprzyja.
Żeby go rozwiązać.
Właśnie.
- Mówił o porwaniu. - Tak.
Abu Musleh potwierdza.
Że każda mijająca chwila…
Co jest?
Na takich działa tylko bicie.
To nie twoja rola. Nie dotykaj go.
Od czego tu jesteśmy? Żeby zapewniać porządek.
Nie możesz go bić.
Ja… Moi rodzice czekają.
- Gratuluję. - Dziękuję.
- Niech cię Allah chroni. - Tak.
Niech da ci bogactwo i sławę.
Bardzo dziękuję.
Przepraszam, to zdjęcie nie było za dobre.
Proszę.
Miło mi tu przebywać.
- Gratuluję. - Bardzo dziękuję.
Chodźmy.
- Najlepsze życzenia. - Dziękuję.
Co ty wyprawiasz?
- Wtapiam się w otoczenie pana młodego. - Że co?!
Znalazłem Fajsala.
- Chodźmy po niego. - Za późno.
- Mają go. - Cudownie.
Nazywasz się mózgiem? Mają naszego przyjaciela!
Teraz ja będę przywódcą.
Pokażę ci, jak to się robi.
Pokaż mi, gdzie on jest.
No gdzie?
Policja.
Musimy zmienić metody.
Wracajmy szybko do wozu.
- Natychmiast. - Wytłumacz.
Plan zakładał sprawdzenie, czy jest tu już policja.
- Czy ty się boisz? - Ja? Nie jestem dzieckiem.
Idź do samochodu.
Dziękuję.
Jesteś bardzo hojny, Abu Turky.
Nie odejdziesz przed deserem.
To bardzo hojne, dziękuję.
Zostań, zaraz będzie deser.
- Jaki jest plan? - Nie ma planu, uciekamy.
Zaszyjemy się w północnej części miasta.
Genialny plan! Nie możemy uciec.
Wyda nas i nas aresztują.
Nie chcę trafić do więzienia. Allahu, zmiłuj się!
Ej!
Moja chusta?
- W środku. - Gdzie? Jest nowa.
Dolicz dziesięć minut.
Nie mogę czekać nawet chwili.
- Dobra. - Dość tego, mały.
- Pobaw się. - Z tobą nie gadam.
Spadaj, gnojku!
Powiem mamie.
Mamie, ojcu i policji! Idź już.
Co? Policji?
Mały! Policji nie, tylko ojcu!
Nie rzuciłeś palenia?
Nie. To było nieporozumienie.
Tak jakby.
Co się dzieje?
- To z sali kobiet. - Hassan.
Zrobić przejście.
- Sprawdź bramę. - Z drogi.
- Zejdźcie z drogi. - Przejście.
Jestem bratem pana młodego, z drogi.
- Niech ktoś sprawdzi… - Przejście.
Uspokójcie się.
Jak on się tam dostał?
Kto taki?
Rozmawiałam z matką przez telefon. Jakoś tam wszedł.
Kto taki?
Nie znam go, przysięgam!
Bracie.
Allah pozwolił nam cię ocalić.
Ty draniu!
Wypchnąłeś mnie!
- Ja? - Dlaczego?
- Dość! - Niby kiedy?
Nie widzisz, jak się dla ciebie poświęcam?
- To nie czas na… - A ty!
Dlaczego mnie uderzyłeś?
Dla twojego dobra.
- Ani słowa! - Uspokój się.
Chodź.
Wróciliśmy po ciebie, niewdzięczniku.
Ani słowa! Później się policzymy.
Dlaczego?
Czekaliśmy tylko…
Ej! Próbujesz nas przejechać?
Musiałem nakrzyczeć na dzieciaka.
A ja wszystkim gratulować, żeby się nie skapnęli.
Obaj wiele poświęciliśmy. Musiałem krzyczeć!
Obaj? Plan był mój.
Nie! Zawsze taki jesteś.
To koniec. Nie znam większych durniów niż wy.
- To jedź. - Allahu, prowadź.
Niewdzięcznik.
Błagałeś, żebyśmy ci pomogli.
Dziecinne zachowanie. Podziękuj za ratunek.
Choć tyle możesz zrobić.
Co za bałagan.
Tyle krzyku o jaszczurkę.
Przynajmniej ją mamy.
Złapałem go, on…
Chodźcie.
Masz nakaz aresztowania?
- Co? - Nakaz.
Mamy nakaz. Chodźcie.
- No już. - Ja też?
- Podaję tylko kawę. - Macie mnie na liście?
Chodź.
- Jeśli tak… - Podaję napoje.
- Chętnie się napiję. - Świetnie.
Rety.
Nie do wiary.
Wsiadaj.
Daj papierosa.
KAŻDY ORZE JAK MOŻE
ALKHALLAT+
Piątka gotowa. Serwis!
Szybciej!
Kto to zrobił?
Mówię coś. Pytam się was!
Kto to zrobił? No kto?
Ja, szefie.
Znowu ty? Chodź tutaj.
Trzeci raz dzisiaj. Mam cię trzymać za rączkę?
Przepraszam, to się nie powtórzy.
Dość słów.
Napraw to, natychmiast.
Przepraszam.
Sara? Idź, zastąpię cię. Rób swoje.
- Nie trzeba. - Ja to zrobię, idź.
- Na pewno? - Tak, idź.
Dziękuję.
Pierwszy wolny stolik 7 kwietnia.
Czeka się dwa tygodnie.
Hend.
Co u ciebie?
W porządku. Skąd ten niepokój?
Bardzo dziękuję.
Który stolik jest nasz?
Spytaj Muhannada.
Bez obaw, wszystko będzie dobrze.
Jestem Muhannad, zastępca menedżera lokalu.
Nie dbam o to. Interesuje mnie tylko zamówienie.
- Przyniesiesz? - Już sprawdzam.
- Dobrze. - Do usług.
- Muhannad. - Sara?
- Jak się masz? - Nie ma czasu.
- Zająłeś stolik? - Jaki stolik?
Umawialiśmy się.
Zająłem.
- Mam dla ciebie dziewiątkę. - Tak?
- Najlepszy w całym lokalu. - Nie był zarezerwowany?
Anulowałem rezerwację.
Mam tu określoną władzę. Tylko proszę.
Maksymalnie 2000 riali. Pokryjemy z napiwków.
- To na pewno wystarczy. - Sara!
- Chyba przyjechali. - Tak?
- Idź. - Jeśli czegoś potrzebujesz…
Mashallah!
Co za piękne miejsce!
Przepraszam pana.
Dobry wieczór panu.
- Tak? - Tu nie wolno parkować.
- Słucham? - Musi pan przeparkować.
Nie wolno tu się zatrzymywać.
- Pięć minut. - Zajmę się tym.
Dziękuję.
- Sara! - Tu nie wolno stawać.
Piękny lokal. Kto go wam wykańczał?
Dzwoniłeś do mamy?
Jedzie tu z twoim wujem.
Bądź dziś dla niej miły. Mów jej miłe rzeczy.
- Może jej przeszło. - Przez 20 lat byłem miły.
Jest wredna, zawsze jej mało.
Oby dziś było inaczej.
Widzisz tego pana? Zaprowadzi cię do stolika.
- Daj kluczyki. - Pojedziesz manualną?
Dam radę.
Proszę.
Mashallah! Piękny lokal. Kto go zbudował?
Mashallah. Salam alejkum.
Mashallah!
Dobry wieczór.
Proszę za mną.
- Sala rodzinna? - Słucham?
- Sala rodzinna? - Proszę za mną.
Salam alejkum.
Stolik na środku.
- Uważaj! - Przepraszam.
Patrz przed siebie.
- Hend? - Hej.
- Mój ojciec? - Przy dziewiątce.
- Nie widzę. - Tam.
- Co jest? - Moja mama.
Nie może mnie zobaczyć. Przejrzałaby mój plan.
- Jak się zwie? - Fauzijja.
Dobry wieczór.
Na kogo jest rezerwacja?
Nie wiem. Spojrzę, czy mój mąż już jest.
Pani Fauzijja, prawda?
- Skąd pani wie? - Mąż kazał nam pani oczekiwać.
Zapraszam do dziewiątki.
- Tak mówił? - Oczywiście.
Nie macie sali rodzinnej?
Tak funkcjonuje nasza restauracja.
Liczę na pańską satysfakcję.
Przynajmniej jakieś przepierzenia.
Salam alejkum.
Witaj!
Zapraszam. Spocznij.
- Mashallah. - Siadam, nie popisuj się.
Jak się masz? Wspaniałe perfumy.
To o tym lokalu mówiłeś?
Tak. Jak ci się podoba? Stół idealnie okrągły.
Doskonale wycięty. Mashallah!
Lampa świeci na wiele kolorów.
- Panie, cierpliwości! - Piękna.
Zostaw tę lampę.
Dlaczego siedzimy przy wszystkich?
Ciszej. To wykwintny lokal.
Co ja o nich wiem?
Od ślubu z tobą nigdy w takim nie byłam.
Ależ tu wszystko piękne. Czego stoisz?
Pomogę zamówić. Oto nasze menu.
- Najpierw ona. - Proszę.
- Proszę bardzo. - Dziękuję.
Macie shish taouk?
Jak tam, Muhannad?
Wpakujesz mnie w kłopoty. Nie jest mi z tym dobrze.
A co się stało?
On chce shish taouk. Nie mamy tego!
Gdybym nie pomógł, zamówiłby całe menu.
Muhannad.
Jak wieczór?
Wszystko gra?
Jak najbardziej.
- Witamy z powrotem. - Dziękuję.
- Kupa roboty. - Tak.
Muhannad.
- Podejdź tu na moment. - Ja?
- Jest tu jakiś inny Muhannad? - Już.
HYDRANT PRZECIWPOŻAROWY
Dziewiątka. Goście są?
Nie dosłyszysz?
To ważni goście. Rodzice właściciela lokalu.
Mówię do ciebie!
Oni… odwołali rezerwację.
Jak to?
- Przez pogrzeb. - Słucham?
Nikt mi nie powiedział! Skróciłem urlop.
Nie do wiary.
- Dzwonię. - Dziewiątka?
Są tutaj.
Muhannad właśnie przyjął ich zamówienie.
To są czy nie?
A, dziewiątka!
Tak, są tutaj.
Skup się, Muhannad.
To bardzo ważny dzień.
Pójdę do nich, może czegoś im brakuje.
Nie trzeba, zamówienie przyjęte.
Zapytam ponownie.
Nie trzeba, panie Kareem.
Musi pan być zmęczony.
Dlaczego się w to mieszasz? Co tu robisz?
Wracaj do pracy.
Idź, Sara.
I co teraz?
Co on tu robi?
- Miał urlop. - Podobno.
Odwołałeś taką rezerwację?
Nie wiedziałem, kto to.
Noszą nazwisko szefa.
Myślałem przy rezerwacji o twoim nazwisku.
Dlaczego powiedziałaś, że tu są?
Nie wiem, musiałam działać.
- Zobacz, czego chce. - Mam pójść sam?
Idź już!
- Dobra, zostań tu. - Muhannad!
Ruchy!
- Szybciej! - Już.
Co tu robią te talerze? Gdzie kelnerzy?
- Szybciej! - Przepraszam, szefie.
Nieważne, ile lamp zapalę, nadal jest ciemno. Przysięgam.
Tylko ty rozświetlasz nasz dom.
Tak, jasne.
Nie pamiętasz dawnych czasów?
Dobry wieczór. Kareem, menedżer lokalu.
- Mogę w czymś pomóc? - Tak.
Proszę szybko przynieść dania, żebyśmy mogli to skończyć.
- Co za piękne dekoracje! - Z przyjemnością, proszę pani.
Przepraszam!
Skąd ten stolik? I ta lampa?
Zmienia kolor.
To wszystko państwa.
Przepraszam, zaraz wrócę.
Co z tym daniem? Za słone.
Przepraszam, wymienię.
Już działam.
Przepraszam.
Szefie?
Zanieś to na stolik moich rodziców.
To zamówienie z siódemki.
Wiem. Przyszykuję tam coś innego.
Czekają prawie godzinę!
Zanieś to, idź.
- Napytasz nam biedy. - Idź.
Mashallah!
- Nie za dużo? - Smacznego. Do usług.
Co to? Nie zamawialiśmy dań z grilla?
Właśnie. Gdzie shish taouk?
Shish taouk
i grillowane cebule są przygotowywane.
Błogosławieństwo Allaha.
Musiałem się czymś zająć. Państwa jedzenie gotowe.
Oby smakowało.
Coś jeszcze?
Mów do mnie. Co z tobą?
Może się przysiądziesz?
- Nie, dziękuję. - Przepraszam.
Zaraz przyjdę.
Jeśli czegoś państwo potrzebują…
Dobry wieczór.
- Kto tu jest menedżerem? - Do usług.
Zamawialiśmy godzinę temu.
Wciąż nie ma potraw.
Bez obaw, wkrótce będą. Co państwo zamawiali?
Sushi, sashimi i spaghetti.
Oni przyszli po nas i już dostali dania.
Państwa zamówienie wkrótce będzie gotowe.
Proszę o cierpliwość.
Deser na koszt lokalu.
Dziękuję.
Sok pomarańczowy.
- Muhannad. - Tak?
Przynieś rachunki siódemki i dziewiątki.
- Wszystko w porządku? - Mam nadzieję.
Zanim pójdziemy.
- Muszę co wyznać… - Później.
- Allahu prowadź! - Przynieś rachunki.
- Co robisz? - Chcę zjeść.
Odkryjesz twarz.
No i?
Zawsze, kiedy jesz, będziesz podciągać nikab?
Co się stało?
Żąda rachunków z obu stolików.
- Siódemka i dziewiątka? - Już po nas.
- Muszę się przyznać. - Do czego?
- Powiedz, że system padł. - Co zrobisz?
- Idź mu powiedzieć. - Allahu!
Daj spróbować.
- Czego? - Makaronu.
Już.
Co jest?
Trzymanie się za ręce? Przy ludziach?
- Jak ci nie wstyd?! - Wszyscy trzymają się za ręce.
Nie chcę, żebyś ty mnie trzymał.
Nie przy ludziach. Mamy dom.
Tylko cię dotknąłem.
Nie rozumiesz?
Trzymaj dystans. Wstydziłbyś się.
Dziękuję ci, bardzo się postarałeś.
Dawno nie byłam w tak miłym lokalu.
Cóż…
Zasługujesz na więcej.
Gdyby mi na tobie nie zależało
i gdybym cię nie kochała,
to bym nie przyszła.
Bez ciebie nasz dom jest…
mroczny i smutny.
Rodziłaś mi dzieci.
Jesteś moim światłem przewodnim.
To co, wrócimy razem do domu?
Mam nadzieję.
Że wrócimy do tego, co było dawniej.
Inshallah. Mam nadzieję, że znowu będziemy razem.
Że znowu będziesz taki jak kiedyś.
Abu Sarą, którego kochałam i który mnie rozpieszczał.
Wszystko w porządku?
Coś ty zrobił?
- Nic. - Mrugnąłeś!
Oby ci oczy wypadły!
- Nie. - Widziałam!
Może to przez pieprz.
Nie lekceważ mnie publicznie.
- Nie rozumiem? - Na Allaha!
- Ciszej. - Daj mi siłę.
- To pieprz. - Chcesz oślepnąć?
Tylko pieprz!
Wybaczyłam ci i uwierzyłam, że się zmienisz.
- Uspokój się. - Mamo.
- Chcę różyczkę. - Dobrze.
Nie uspokoję się. Podepczę moje serce.
Pokażę ci. Zdepczę moją miłość do ciebie.
Dobry wieczór.
Oto róża.
Prosił pan, żeby ją przygotować na ten wyjątkowy dzień.
Jako dowód miłości.
To… róża.
Tak.
W rzeczy samej.
Róża dla mej róży.
Gdzie mój problem?
Znasz drogę do mego serca.
Co za głupoty.
Wielki tort z płonącymi patykami.
Miłość jest tutaj.
Tak.
Zgadza się.
Wszystkiego najlepszego, 100 lat!
Kto do kurwy zabrał z tortu złotą różę?
Wstawiłem ją tam właśnie po to, żeby trzymała całość w kupie!
Ile razy mam to tłumaczyć? O czym wy myślicie?
Co się stało?
Ktoś zabrał złotą różę z tortu.
W mojej kuchni to się nie zdarza.
Kto to zrobił?
No kto?
- Pytam was! - Wyglądała tak?
Dokładnie tak.
Nie było anulacji.
Pańscy rodzice tu są.
Przed chwilą rozmawialiśmy. Podano już jedzenie.
To jakieś nieporozumienie.
Moment, panie Saad.
MUHAMMAD CHAMBOULY
Tak, już jestem.
Chyba ma pan rację.
Rezerwacja została odwołana.
To nie jest niekompetencja, my…
Proszę o szansę…
PRACOWNIK MIESIĄCA
SARA CHAMBOULY
Jak się masz?
Już idę do kuchni.
Zostań tu ze mną.
- Rocznica ślubu? - Czyja?
Albo rocznica, albo jedno ma urodziny.
- Nie wiem. - Nie mam z tym problemu.
To dość częste.
Martwi mnie tylko
anulowanie najważniejszej rezerwacji.
Nic nie powiesz?
Dobrze, sam ich zapytam.
Jeśli to twoi rodzice,
ochrona ich wyrzuci.
Panie Kareem…
Bardzo przepraszam.
To są moi rodzice.
Mieli się rozwodzić.
Pomyślałam więc,
że tak ich znowu połączę.
Nie wiedziałam o rezerwacji.
Przysięgam. Nie popełniłabym takiego błędu.
Musiałam to dla nich zrobić.
Przepraszam.
Pogodzili się?
Nie wygląda na to.
Mama jest uparta, a ojciec jeszcze bardziej.
Nie widzę tego.
Posłuchaj.
Temu wieczorowi brakuje już tylko jednego.
Małżeństwo to współpraca.
Pary często się kłócą.
Potem jednak na powrót się godzą.
Zawsze zgadzają się w jednej sprawie…
Swoich dzieci.
Czyli ciebie.
Musisz usiąść z nimi przy stoliku.
Przebierz się i tam idź.
Resztę dnia masz wolną.
Naprawdę? Mogę?
Dziękuję.
Rozwiąż problem, potem podziękujesz.
Co robisz? Najpierw się przebierz.
Dziękuję.
Na co się gapisz?
Patrz na jedzenie.
Salam alejkum.
Wa alejkum salam.
Co ty tu robisz?
Tata chciał, żebyśmy posiedzieli razem.
Dawno nie spędzaliśmy razem czasu.
Utknęłam w korkach.
- Prawda, tato? - Zgadza się.
Niewiele cię ominęło.
Co u was?
W porządku.
No już, jedz.
- Pogodziliśmy się. - Masz mnie rozpuszczać!
- Tato? - Tak?
Idźcie, zaraz dołączę.
- Dobrze. - Kluczyki.
Rozumiem, że dziś przesadziłam.
Pan mi jednak pomógł.
Dziękuję z głębi serca.
Nie ma za co. Tak trzeba.
Przyniesiesz mi kartkę z drukarki?
Oczywiście.
Zawsze będę pańską dłużniczką.
Jakoś się panu odwdzięczę.
- Choćby częściowo. - Nie trzeba.
Już mówiłem: tak trzeba.
Jesteśmy tu rodziną.
To daje nam szczęście.
Podpisz, proszę.
Oczywiście, dziękuję.
Proszę.
WYPOWIEDZENIE UMOWY O PRACĘ
To przedsiębiorstwo.
Szanowany lokal.
Mamy przyzwoitych klientów, pracownicy też powinni tacy być.
Gdzie ona zaparkowała? Nie pomyślała.
Przy krawężniku.
W porządku.
Jak daleko!
Starzejesz się.
- Ja za to… - Akurat.
- Tutaj. - Wciąż jestem młoda.
Zakryj nogi!
Zazdrosny?
Wsiadaj. Zaczekaj.
Czekaj.
- Proszę. - Jaki szarmancki!
Dużo wiem o romansach.
Jak wspaniale!
Cudownie.
Niech nas Allah chroni.
Obyśmy nigdy się nie rozstali.
Amen.
WYJŚCIE
Chcę ci coś powiedzieć, tylko się nie denerwuj.
Odzyskałem cię, nie ma miejsca na nerwy.
Jedzenie było rozczarowujące, nie najadłam się.
Mój makaron zjadłem na raz.
Jedźmy do naszej restauracji.
- Do Abu Safadiego? - Hej.
Dobry wieczór.
Abu Safady. Co ty na to?
Chętnie.
Mają ogromne falafele.
- Róża. - Zapomniałaś.
- Weź, proszę. - Zapomniałam o niej.
Położę ją na moim falafelu.
Daj moją różę.
Dobrze, jedźmy.
Przynieście wody!
Spokojnie, wszystko będzie dobrze.
Otwórzmy te drzwi.
Z Allaha jesteśmy i do Allaha powrócimy.
Niech Allah cię wspiera i pobłogosławi jego duszę.
Niech Allah mu wybaczy, okaże mu łaskę i ześle pokój.
Allah to Pan stworzenia.
- Halo. - Tak?
- Niech cię Allah nagrodzi. - Tak.
- Nas obu. - Zaczekaj.
Przepraszam.
Tylko krewni.
Byłem z nim podczas wypadku.
Proszę pana!
Salam alejkum.
Wa alejkum salam.
Niech cię Allah nagrodzi.
- Cieszę się, że nic ci nie jest. - Dziękuję.
Moje kondolencje, Reem.
- Chwała Allahowi. - Niech cię nagrodzi.
Nie wiem, jak do tego doszło.
Wola Allaha.
Zmówił szahadę. Byłem z nim do przyjazdu karetki.
Niech Allah okaże mu łaskę i mu wybaczy.
Nie sprzeciwiajmy się jego woli.
Allah nakazał i stało się to, czego pragnął.
Niech Allah mu wybaczy i dopuści do raju.
Był dobrym mężem. Nigdy mnie nie zawiódł.
Był lojalny i uczciwy.
Nie miał przede mną tajemnic.
Niech Allah mu wybaczy.
Był wzorowym mężem.
Wszyscy go kochali, uśmiechali się.
Wszędzie był kochany. Zostawił same dobre wspomnienia.
Był lojalny i uczciwy.
Byłam jego jedyną kobietą.
- Jak bez niego żyć? - Niech spoczywa w pokoju.
Niech spoczywa!
Nie wiem, jak żyć bez mojego przyjaciela z dzieciństwa.
Co bez ciebie pocznę, Fahd?
Niech Allah mu wybaczy.
Gdzie jego rzeczy?
U żony.
Mam je tutaj.
Masz je?
Fahd powierzył mi pewne zadanie.
- Jakie? - Dobre.
Ty ostatni z nim byłeś. Co mówił?
To coś dobrego. Wezmę je, potem ci oddam.
- Powiedz. - Nie pora na to.
Co z nimi zrobisz?
Zaufaj mi, nie pora na tłumaczenia.
- Ale mi je zwrócisz? - Inshallah.
Chodźmy.
Cześć zmarłym oddajemy na pogrzebie.
Chwała Allahowi, Panu stworzenia.
Chwała temu, który wszystko stworzył.
Z Allaha jesteśmy i doń powrócimy.
Niech spoczywa w pokoju.
NOOR
Nie odbierasz?
Ma tak dzwonić?
Później. To nie jest dobry moment.
Ja pomówię, daj telefon.
Nie, znam ten numer. To pralnia.
Oddzwonię później.
- Lepiej odebrać. - To jak zły sen.
Nie pojmuję tego. Niech Allah ukoi jego duszę.
- Niech Allah mu wybaczy. - Niech okaże mu łaskę.
Niech Allah mu wybaczy i pobłogosławi go swoją łaską.
- Salam alejkum. - Wa alejkum salam.
Masz ładowarkę?
Czasami działa, czasami nie.
- Mam spróbować? - Nie trzeba.
Niech Allah mu wybaczy.
Niech zyska doskonalszy dom,
z lepszą rodziną i towarzyszką niż na tym padole.
Niech będzie mu wybaczone.
FAHD: MUSIMY POGADAĆ. REEM: O CZYM?
FAHD: POWIEM CI W DOMU.
Niech Allah mu wybaczy.
Wola Allaha.
Módlmy się o niego.
Saad?
Amen. Niech Allah mu wybaczy.
Wola Allaha. Chwała Allahowi.
Oby mu wybaczył.
Wyślę ci namiary.
Zmówimy za niego iszę.
Amen. Muszę cię spytać…
Zablokowany iPhone, nie mam kodu dostępu.
Da się go odblokować?
Bez kodu nie?
Jeśli go sformatuję, wszystko zostanie skasowane, tak?
Dobrze. Przynieś igłę do wydostania karty SIM.
Wyjaśnię później.
Reem?
- Kto tam? - Reem?
- Kto? - Hamad.
Cześć.
- Wszystko w porządku? - Tak.
- Nie potrzebujesz niczego? - Nie.
Może wody albo czegoś?
Nie, dziękuję.
A tak przy okazji…
- Znasz kod dostępu do telefonu? - Jakiego?
Do telefonu Fahda.
A co?
Jak już mówiłem, powierzył mi zadanie.
Jakie?
Nie ma powodu do obaw.
Lepiej o tych sprawach nie dyskutować.
- Skończyłeś już? - Nie znasz kodu.
- Tak? - Nie znam.
Niech Allah ukoi twój i nasz ból wywołany tą stratą.
Gdzie telefon? Potrzebuję go.
Już z nim kończę.
- Hamad? - Moment, muszę iść.
Hamad.
Hamad?
- Niech ci Allah darzy. - Ciebie ukoi, a jemu wybaczy.
Niech Allah nagrodzi twoje wysiłki.
- Niech ukoi twój ból. - A ciebie nagrodzi.
KOBIETOM WSTĘP WZBRONIONY
WPISZ KOD DOSTĘPU
Niech mi Allah wybaczy.
WPISZ KOD DOSTĘPU
FAHD JEST ONLINE SAIF: NIECH MU ALLAH WYBACZY
FAHD JEST ONLINE
Rety!
Hamad.
Niech Allah pobłogosławi twoje starania.
Niech Allah mu wybaczy.
TAREK – ABDUL MUHSEN – OSAMA – SAIF – FAHD
FAHD JEST ONLINE
Jejku.
Chwała prorokowi.
- Salam alejkum. - Wa alejkum salam.
- Wspomóż mnie, w imię Allaha. - Dobrze.
- Zacznijmy. - W imię Allaha.
Wszyscy tu skończymy.
Chwała Allahowi.
Chwała mu.
Niech Allah mu wybaczy.
Dziwne. Skąd tu te okulary?
- Daj je do jego rzeczy. - Za chwilę.
Minuta.
Momencik.
Reem?
- Reem! - Kto tam?
Hamad. Daj telefon.
Nie mam go.
Masz. Potrzebuję go na pięć minut.
Nie mam, ty go chyba masz?
- Zmarły jest online. - Jak to?
Daj mi telefon, na pięć minut.
Zlecił mi dobry uczynek, muszę to dla niego zrobić.
Co ci zlecił?
Dobry uczynek. Potrzebuję telefonu na pięć minut.
Nie mam jego telefonu.
Zmarły pisze na Snapchacie.
- To ty masz telefon. - Nie.
Daj mi go, na pięć minut.
Reem, daj mi telefon.
Reem?
Reem!
NOOR
Reem?
Niech mi Allah wybaczy.
Reem?
Reem!
NOOR – DZWONIĘ
FAHD
Kolego!
Tak?
Potrzebuję kluczyków, żeby naładować telefon.
- Mówiłem, że słabo działa. - Spokojnie, dam sobie radę. Dzięki.
Nie włączaj silnika, wystarczy przekręcić kluczyk.
Ej!
Furgonetka!
Ej!
Wracaj!
Zostaw furgonetkę!
Oddaj tę furgonetkę!
Ej, wracaj!
Z drogi!
Działaj.
Do diabła!
FAHD
Gdzie to zielone?
FAHD
Noor!
Noor?
Zaraz. Kto tam?
Hamad.
Co ci się stało? To twoja furgonetka?
Później powiem. Dzwonił Fahd?
Nie odebrałam. Zwykle używa Snapa.
To podejrzane.
Nie odebrałaś? Skasowałaś stare rozmowy?
Tak. Co się stało? Gdzie Fahd?
Na nic nie odpowiadaj. Telefon ma jego żona.
Może użyć innego numeru.
Wyłącz telefon… albo zmień numer.
Ten numer mają wszyscy. Co się dzieje? Gdzie Fahd?
Nie pora na to. Posłuchaj mnie.
Dzwoni.
To jego żona.
Tak?
Po co dzwonić? Skończyć ciuchy i sam zadzwonić.
Żegnać!
- Załatwione. - Co się dzieje?
Nie odbieraj telefonu.
Musisz o czymś wiedzieć…
Znowu dzwoni.
Nie dzwonić!
Wcale! Ciuchy niegotowe!
Wkurzać mnie!
Nie dzwonić! Zajęty! Niegotowe!
Zajęty!
Co?
Nie dzwonić!
Dość…
NOOR
Reem?
Jednak miałaś ten telefon
Szukałem go.
Klnę się na Allaha.
Niech Allah mu wybaczy. Módlmy się.
Za nas wszystkich.
Modlitwa za dwóch mężczyzn i jedną kobietę.
Allahu akbar!
Allahu akbar.
Chwała Allahowi.
Co za nieszczęście.
Jego przyjaciel miał tylko złamaną rękę.
Ale przeszedł wstrząs i zmarł zaraz po nim.
- Nie do wiary. - Życie.
Niech Allah im wybaczy.
Idziemy na pogrzeb?
Nie damy rady. Niech jego dusza spoczywa w pokoju.
Mamy lot. Niech Allah im wybaczy.
KLUB NOCNY 19. CHMURA
To na pewno ten hotel?
Na pewno. Co z nim nie tak?
- Co to ma być? - Może przyjęcie weselne.
Co za przypadek.
I to usprawiedliwia takie stroje?
Daj ludziom żyć, głowa mnie rozboli.
Od początku miałam złe przeczucia.
Powinniśmy pójść się przywitać.
Tak? Tego byś chciał?
Żartuję, Um Saud. Jesteś zazdrosna?
- Chodźmy. - Tak.
Dobry wieczór. Trzy noce na koszt firmy budowlanej Saad.
Pan Chalid Al Hanuni, ze śniadaniem, dwie osoby. Pokój 603.
Tak, dwie osoby.
Przyjechaliśmy z Um Saud na wakacje. Dzieciaki zostały w domu.
- Gratuluję. - Dziękuję.
Będziemy potrzebować trzech kart dostępowych do pokoju.
Zasady hotelowe brzmią: tyle kart, ilu gości.
Dobrze. Dodatkową kartę daj nam zatem w prezencie.
Żaden problem. Już koduję trzecią kartę.
Przepraszam.
To co, wychodzimy?
Na kolację albo do centrum handlowego?
Idź spać, potem pokażę ci dobry lokal.
Nie przyjechaliśmy tu spać, tato.
Teraz wszystko zamknięte.
Wszystko zamykają tu o 20.
Może w naszej wiosce, nie tutaj.
Przestaniesz czy mam cię rąbnąć?
Śpij!
Jesteśmy zmęczeni, za nami długi lot
na pułapie 1800 metrów,
a ty chcesz wychodzić?
Jestem głodny. Chcę coś zjeść.
Jadłeś w samolocie.
Kanapkę siostry, matki i połowę mojej!
Znowu jestem głodny.
Jesteś rozpuszczony!
Chcesz coś zjeść? Zrób sobie tosty.
Jutro otworzą bufet.
Dużo za to zapłaciliśmy.
Śniadanie jest w cenie pokoju.
- A kto za niego zapłacił? - Dostaliśmy w gratisie.
Musisz mnie wkurzać przed snem?
Słuchaj ojca, inaczej poniesiesz w życiu klęskę.
Nie chcę, żeby sąsiedzi coś usłyszeli. Inaczej oberwiesz.
Przestań.
Na Allaha!
Daj spokój.
Ciesz się tym, co masz.
- Mamo? - Słuchaj ojca.
Daj nam dziś spokój, idź spać.
Jesteś głodny? Na dole jest wesele.
Gdzie?
Przyjęcie weselne.
Udaj gościa i tam zjedz. Coś wymyślisz.
Kto ci mówił, że to sala weselna?
To dysko…
Do diabła! Spać, ale już!
Co z tobą, synu?!
Zamknij się, albo…
Wyrzucę cię z balkonu!
- To co to jest? - Sala weselna.
Nie słuchaj durnia.
Tak. Sala weselna.
Idź już spać.
Jeśli wyjdziesz z pokoju,
połamię ci nogi. Mówię poważnie.
- Śmiertelnie! - Bez obaw.
Stracone pokolenie.
Allahu, dopomóż.
Macie doła?
Chciałem się z wami podzielić moją pierwszą wyprawą rehabilitacyjną.
Pokażę wam parę widoczków, żebyście nie byli tacy zdołowani.
Wolne są stoliki siódmy i czwarty. Witamy.
- Kapitanie… - Cofnij się.
- Zdjęcie z kapitanem. - Proszę.
Kapitan Abdullah jest zajęty.
Kapitanie, jedno zdjęcie.
- Stop. - Przyleciałem tu z Rijadu.
- Jest zajęty. - Puść go na chwilę.
- Towarzysze czekają. - Długo nie zajmę.
- Raz-dwa. - Kapitanie?
- Cześć. - Jesteś najlepszym piłkarzem całej Azji.
Dziękuję. Nie!
Cała Azja zobaczyłaby dziewczyny. Przesuńmy się.
- Tutaj. - Dobrze.
O to chodzi.
Moment.
Ten gol z Japonią. Potężny strzał od poprzeczki!
To był kluczowy moment. Awans albo odpadnięcie.
Jeszcze jedno.
Kapitanie, na górze wszyscy czekają.
Chodź, młody.
A jak trener cię zmienił?
Każdego dnia wspominam te chwile.
- I gole. - I odrobione straty!
Pamiętam wszystkie moje gole. Idziemy.
Rób to zdjęcie, młody.
Dobrze.
- No już. - Jazda!
- Kapitanie Abdullah! - Abdullah Booz!
- Abdullah Booz!
Abdullah Booz!
Jesteśmy.
Wspaniale!
Kapitanie Abdullah?
- Kapitanie? - Chodź tutaj.
Dziś świętujemy.
To znowu ty? Czego teraz chcesz?
Przypadkiem mnie tu wepchnięto.
Co on tu robi?
- Ten mięśniak mnie wepchnął. - Dobra.
Czego chcesz?
- Tylko zdjęcia. - Żadnych zdjęć.
Zabierz telefon. Schowaj do kieszeni.
- Zdjęcie? - Tak.
Teraz świętuję. Zdjęcia potem.
Zrobimy tu milion zdjęć.
Słyszysz mnie? Głośniej!
Co za gnojek. Nie do wiary.
Ile lat ma chłopiec?
Jakieś 19-20.
Dobrze, momencik.
Meldował się pan tylko z żoną, bez dzieci.
Tak. 20 lat po ślubie nie mamy dzieci.
Wiesz, taki zwyczaj…
Określamy mianem naszych dzieci jej siostrzeńców i siostrzenice.
To naruszenie zasad hotelowych.
A nie mógłbyś…
Przykro mi.
Co z tobą? Wszystko utrudniasz.
Ciągle jakieś zasady…
W tym hotelu trzymamy się zasad.
- To ostatnie słowo? - Tak.
Dziękuję.
Przeczytaj mi listę usług.
Wszystko ma pan w broszurze.
Nie znam angielskiego.
Jest dwujęzyczna, angielsko-arabska. Proszę spojrzeć samemu.
Za małe litery.
Dobrze, przeczytam.
To nagranie z 23:15, kiedy przybyli państwo do recepcji.
Odtwarzaj.
Dobrze.
Trochę do przodu.
Stop. To on.
Tak wygląda.
Nie można obrócić kamery, żeby pokazać go od przodu?
Mamy w tym obszarze tylko jedną kamerę.
Co to za obszar?
Nasz klub.
- Co? - Klub hotelowy.
Wejdźmy za nim.
To jedyna kamera.
Nic mi nie pokazałeś.
Widać go wyraźnie. Czy to pański syn?
Nie. Nie widzę jego twarzy. Nic nie jest wyraźne.
- Dziękuję. Salam alejkum. - Proszę pana, a broszura?
- Czego chcesz? - Angielsko-arabskiej broszury.
Tej, którą miałem panu przeczytać.
Przed chwilą.
- Chodzi o forsę? - Nie, o broszurę.
- O forsę. - Proszę pana… Dobrego dnia.
- Masz broszurę. - Dziękuję.
Nie do wiary.
Salam alejkum.
Dobry wieczór. Rezerwacja?
Jestem gościem hotelowym.
To obszar wydzielony.
Tylko się rozejrzę.
Jeśli mi się spodoba, zarezerwuję.
Przykro mi. Nie spełnia pan naszych wymogów modowych.
- Jakich? - Co do odzieży i obuwia.
Wszystko mam wysokiej klasy. Wszyscy są pod wrażeniem.
Są w tym miejscu niestosowne. Takie mamy zasady.
Zasady? Już ja znam te wasze „zasady”.
Na górze dobrze je poznałem.
Wiem, co robić.
Ile za zmianę zasad, 50?
To szanowany lokal. Przebierz się pan i zrób rezerwację.
Nie do wiary.
Pytam się. Ile: 50, 100, 200? Dam, ile trzeba.
Powiedz mu, siostro.
Powiedz mu, że mam dobre łachy.
Możemy zignorować wymogi, jeśli opłaci pan stolik.
Żaden problem. Ile mam dać?
- Ile: 100, 200, 300? Żaden problem. - 1500.
Słucham? 1500 za stolik?
W pobliskich lokalach jest taniej. Dlaczego tak drogo?
To nasz najtańszy stolik.
Gdzie tu logika?
Dla mnie to pozbawione sensu.
Bez zapłaty pan nie wejdzie.
- Stracicie klienta. - Trudno.
Dobra.
Czyli tak…
Płacę 1500 i co dostaję?
Co jest w pakiecie?
- Mam tam dostęp do… - Stolika.
Dobry wieczór. Proszę usiąść tutaj.
- Czego się pan napije? - Co?
Czego się pan napije?
Czegoś zimnego. Shani.
Nie mamy tego w menu.
Wyciskany sok pomarańczowy.
Sok pomarańczowy. Z alkoholem?
Nie, żadnego alkoholu!
- Sam sok. Rozumiem. - Sam.
Dobrze się bawicie?
Tak!
To dajcie temu wyraz! Jest z nami gość specjalny, Abdullah Booz!
Mamy zamówienie specjalne!
Tak jest!
Co to?
To dla mnie?
Podoba się?
Nie! Miało nie być alkoholu!
To nie od nas, tylko z tamtego stolika.
- Od kogo? - Z tamtego stolika.
Co jest?
A niech was!
Idź.
- Witaj! - Abu Saud!
Dobrze cię widzieć.
Abu Turky? Miło mi.
- Dobry wieczór. - Witaj, Abu Turky.
- Abu Saud. - Pozdrawiam serdecznie.
Nie znasz go?
Chyba gdzieś go już widziałem.
Niby skąd? Jest zajęty imprezowaniem.
To nasz przyjaciel z Prowincji Wschodniej.
- No tak! - Właśnie.
- Ten sprawiający problemy. - Siadaj, pij.
Za miłe spotkanie.
Widzę, że trochę pijesz.
Nie, przysięgam. Nie tykam tego.
- Akurat! - Przysięgam.
Widziałeś go, kiedy przysłaliśmy mu flaszki?
Wszystko widziałem. Nie musieliście.
To mój skromny rewanż za twoją hojność.
Wiesz co? Noc jeszcze młoda. Pijmy.
Mam nadzieję, że zdołamy cię nakręcić.
Nie trzeba się wykosztowywać.
Co za szalone dźwięki!
Spokojnie, panowie.
- Co to? - Oud Kambodi.
Na zdrowie!
Twoje zdrowie, mój drogi.
- Pijemy! - Pij, bracie!
Uwaga na szkło.
Pij, bracie.
- Pij, Abu Saudzie. O czym myślisz? - Będziesz musiał nadrabiać.
Jestem już w dobrym nastroju, nawet bez picia.
Pij!
Znam ten kawałek.
Amerykański. Zachodni.
Co za rytm!
Tak jest!
Do dna!
O to chodzi.
- Dobrze. - Ale zabawa!
Zaraz się pochoruje!
Pomożemy mu wyzdrowieć.
Świetnie.
Tak jest.
Kocham cię.
Najlepszego.
Doskonale.
Jesteś tu. Co robisz?
Wszystko gra.
Chyba nie pasuje ci DJ.
Ahmad? Niech DJ puści coś irackiego.
Chłopak lubi smutne piosenki.
- A może nie? - Muszę do toalety.
Nie zostawisz mnie samego. Posłuchaj.
Jak mogłaś
Zrobić to komuś, kto cię kochał
Miłość to nie grzech
Tańcz!
Później pójdziesz do toalety.
GDZIE JESTEŚCIE? HALO?
Naleję ci, żeby było co z nerek spuszczać.
Ciekawe, jak ten się tu wślizgnął.
Co się stało?
No co?
Powiedz.
Ktoś cię nagrywa telefonem.
- Serio? - Przy tym stoliku.
Do diabła!
Tu nie wolno filmować! Widzę flesz!
Już ja mu pokażę!
Z drogi!
Ten facet mnie filmuje. Ja mu pokażę!
Myślisz, że wolno filmować VIP-ów?
- Co? - Przyszliśmy się dobrze zabawić.
Nikt nie kręci.
- Co on mówi? - Co się stało?
- Widziałem, ktoś mnie kręcił. - Nie ma mowy.
- Abu Turky, pobudka. - Że co?
- Filmowałeś go? - Kto, ja?
- Mówi, że ty. - Widziałem telefon, wysoko.
Wszyscy latamy wysoko, bracie.
Uważaj, co mówisz. Kto mnie kręcił.
- Ja. Co zrobisz? - Oddawaj telefon.
Nie!
- Precz! - Nie!
- Wynocha! - Nie!
Dawaj telefon!
- To mój brat! - Daj telefon.
Ochrona!
Nie wiem, gdzie jest.
- Gdzie on jest? - Może tutaj.
No gdzie?
- Nie wiem, gdzieś być musi. - Tutaj?
W porządku?
- Że co? - Nic ci nie jest?
Nie, nic.
Posłuchaj.
Na parkiecie szaleje jakiś starzec.
- Gdzie? - Tam. W kaszkiecie.
- Tam? - Tak, prosto.
Niech cię diabli za wpakowanie mnie w to bagno.
Co pan wyprawia?
Niczego nie nagrywałem, to był ten drugi.
Proszę tu zaczekać.
19. CHMURA
Chcesz czegoś? Nie sprawdzaj mnie.
Chodzi o zasady hotelowe?
Chcesz forsy? Przykro mi.
Przepraszam.
Saud?
Saud!
Synu?
Wyjdź. Nie powiem ci złego słowa.
No wyjdź.
Wyjdź. Wyłaź, gnojku!
Wyłaź!
Myślisz, że nie zauważyłem twojej sczerniałej gęby?
Od razu widać, że paliłeś…
Wyłaź natychmiast!
Otwieraj. Otwórz te drzwi!
Otwórz, inaczej je rozwalę!
Otwieraj.
Otwórz, bo tam wejdę. Wchodzę!
Co pan tu robi?
- Co? - Nie może pan tu być.
Jest tu mój syn.
- Proszę wyjść. - Otwieraj, Saud!
- Wychodzimy. - Mój syn!
- Proszę. - Mój syn!
- Proszę wyjść. - Otwieraj, Saud!
- Proszę pana. - Zostaw mnie.
- Saud! - Proszę wyjść.
- Pomóż ojcu! - Proszę pana…
- Saud! - Proszę wyjść.
Dość!
Pośpiesz się, bo nas złapią.
Facet mnie dusił.
Dlatego go rąbnąłem.
- Dobrze trafiłeś, widziałem. - Nie rusza się.
Dobra robota, Saud.
- Ale… - Co?
Wszedłem tu przypadkiem.
Przysięgam.
Jaka z tego nauka? Nie dla ciebie takie lokale.
- Przysięgam. - Jestem z ciebie dumny.
Niech cię Allah chroni, synu.
Jesteś nieodrodnym synem swojego ojca, nie matki.
- To była pomyłka. - Matka cię zupełnie rozpuści.
Byłeś tam wspaniały.
Podniósł na ciebie rękę.
Twój ojciec też był najtwardszy na całej ulicy.
- Rezerwacja? - Mam.
Dobrze.
- Dziękuję. - Proszę.
Dzięki.
- Mama? - Chodź.
Co tu się dzieje? Przyjęcie weselne?
- To klub nocny. - Co takiego?
- Dyskoteka. - Słucham?
Twoja matka.
- Matka. - To na pewno ona?
Na pewno.
To wszystko twoja wina!
- Allahu! - To prosta sprawa.
- To twoja wina! - Jakim cudem?
Nie posłuchałeś mnie, własnego ojca.
- Nic z tych rzeczy. - Milcz!
Ty gnojku. Kto stał na górze?
Kto się śmiał i pił?
Widziałem te flaszki. Twój rechot było słychać na ulicy!
Ja też cię widziałem na dole.
Z drinkami, panienkami i całą imprezą.
- Jaką imprezą? - Na dole, tam.
To wina Abu Turkiego. Kusił mnie.
Przyszedł z tym złym człowiekiem.
Jak o tym powiemy twojej matce?
To nie mój problem, ja cię tu nie ściągałem.
Nie twój problem? Okłamałeś własnego ojca!
Nie. Przyszedłem tylko po zdjęcie…
Teraz pójdziesz ze mną
i powiesz jej, że nas tu ściągnąłeś.
Że to twoja wina.
Nie wezmę winy na siebie.
Weźmiesz, czy tego chcesz, czy nie.
Mam dowód.
Gdzie on jest?
No i? Kto to jest, twoim zdaniem?
Mój rozpuszczony syn i inne zakały! Wcześniej ich nie znaliśmy.
Nadal nie znamy.
Nasi znajomi się tak nie zachowują.
Tato, mam plan.
- Plan? - Na mamę. Chodź.
To jak?
Któż to?
Czyż nie ty?
Tańczysz. Z dziewczynami, butelkami i tak dalej.
Co jest? Ty to nagrałeś?
Nagrałeś. To teraz skasuj. Natychmiast!
- Cierpliwości. - Nie podchodź.
Inaczej opublikuje ten film
i wpakujesz się w niezły skandal.
W porządku.
Kapitanie Abdullah, bardzo cię szanuję…
Ale mamy problem. To znaczy żądania.
Żądania? Czego chcecie, żeby skasować nagranie?
Pierwsze żądanie:
riale, 2500.
Za stolik 1500
i 1000 za hotelowe zasady.
Dobra.
Drugie żądanie: pokajaj się przed Allahem za swe grzechy.
Przegraliśmy mistrzostwo, potrzebuję zmiany nastroju…
Rzucę to. Odstawię.
Nie czas na kajanie się. Przepraszam, kapitanie.
Mamy… żądanie.
Wspólne zdjęcie?
- Rozbierz się. - Że co?
Ściągaj ciuchy.
Ten drugi też.
A tutaj…
Wiedziałem!
- Sprytne! - Widziałeś?
A jeśli przesunę hetmana tak?
- Patrz, jak gra ojciec. - Zbiłem ci figurę.
- Którym ruchem? - Hetmanem.
Dlaczego nie odbieracie?
Siedzimy sobie w pokoju. Gdzie byłaś?
Poszliśmy…
Źle mi było po tym, jak objechałem Sauda.
Zabrałem go na kolację do restauracji.
- Omawialiśmy gońca? - Tak.
Porusza się po przekątnej. O tak.
Możesz wygrać jednym ruchem…
- Wiesz jakim? - Ja też chcę pieczątkę!
Przysięgam, on mnie tam zaciągnął.
- Nic takiego nie zrobiłem. - Milcz!
- Spotkaliśmy się w środku. - Zabrał mnie tam!
Przysięgam ci, mamo. Nie wszedłem tam, wnieśli mnie!
Napisy: Kuba Żywko