O, nie.
Zgubiłem się. Gdzie ścieżka?
Zniknęła. Co ja mam zrobić?
-Pomocy! -Utknęliśmy na zawsze!
Tylko bez paniki!
Jesteśmy profesjonalistami. Należy zachować spokój.
Obejdziemy ten liść.
Obejdziemy? Chyba nam się nie uda.
E, tam. To nic w porównaniu do gałęzi w 93 r.
Tak jest. Doskonale!
Świetnie ci idzie! Brawo!
Patrz mi w oczy. Nie odwracaj się.
-A oto i szereg. -Dziękuję, panie Grunt.
Świetnie się spisaliście!
Proszę pana, mamy tu sporą wyrwę. Powinniśmy poinformować królową?
Nie musimy jej w to angażować.
Ma dość na głowie, musi przeszkolić córkę.
A, tak, biedna księżniczka Ata.
Wiatr się uspokoił. Niebawem wrócą.
-Bądź pewna siebie, nic ci nie będzie. -Jest wyrwa.
W szeregu jest wyrwa. Co zrobimy?
To nic, Wasza Wysokość. Wyrwy się zdarzają.
Straciliśmy tylko parę centymetrów.
Ach, tak.
Wasza Wysokość, nie mogę liczyć, kiedy pani tak się unosi.
Oj, przepraszam. Proszę dalej.
Lećcie komuś innemu robić cień.
Ata. A teraz co?
Nie mów. Wiem. Co to takiego?
-Odprężamy się. -No, tak.
Wszystko będzie dobrze. Co roku to samo.
Przylecą, zjedzą i odlecą. Taki nasz los.
Marny ale za to własny.
Prawda, mszyczunio? Moje słodkie maleństwo.
-Spadaj Dora! -No, już!
Wracaj!
-Dora! -Tak, mamo.
Co ci mówiłam o lataniu?
Nie zaczynać póki nie urosną skrzydełka.
-Tak. -Ale, mamo...
Jesteś młodą królową, a twoje skrzydełka są za małe...
Rozmawiałam z mamą. Nie jesteś jeszcze królową.
Doruś, bądź miła dla siostry.
Nie moja wina, że się stresuje.
Wiem, wiem.
Zawsze przesadzam.
-Uwaga! -Ata!
-Księżniczka Ata! -Księżniczka Ata!
-Och! -Hej!
-Przestań! -Co ty wyprawiasz?
Mogłeś kogoś zabić.
-Przepraszam! -To Flik.
Przepraszam!
Proszę wybaczyć. Przepraszam!
-Księżniczka Ata! -Flik, co ty robisz?
A to! Mój nowy pomysł jak zbierać ziarna.
Koniec zbierania pojedynczych ziaren. Tak można ścinać całe kłosy!
-Nie mamy na to czasu. -Zgadza się!
Nigdy nie zbieramy jedzenia dla siebie,
bo całe lato zbieramy na haracz.
Ale mój wynalazek przyspieszy produkcję.
Kolejny wynalazek?
Mam też coś dla ciebie.
-Flik! -Niebawem będziesz królową,
więc mogłabyś tego użyć, żeby zarządzać produkcją.
Mogę?
-Bardzo ładne to, ale... -Co?
Zwykłe źdźbło trawy i kropelka rosy, prawda.
-Flik, przestań. -Nie! To teleskop.
-Sprytne, ale... -Hej, księżniczko!
Ślicznie dziś rano wyglądasz!
Ale, żeby to dostrzec, potrzeba teleskopu.
Słuchaj! Księżniczka nie ma na to czasu!
Chcesz nam pomóc? To zabieraj to ustrojstwo,
wracaj do szeregu i noś ziarno, jak wszyscy inni!
-Jak wszyscy inni! -Flik, daj spokój.
Przepraszam. Naprawdę chciałem...
Chciałem pomóc.
Żniwiarka. Zbieramy ziarno ręcznie odkąd byłem poczwarką.
Na czym stanęliśmy?
-Kopiec jedzenia, Wasza Wysokość. -Ach, tak.
Flik! Czekaj!
-Cześć, księżniczko. -Mów mi Dora.
Zapomniałeś o tym.
Dzięki. Zatrzymaj sobie. Zrobię sobie drugi.
-Podobają mi się twoje wynalazki. -Chyba tylko tobie.
Mam wrażanie, że nic nie działa.
-To działa. -Jeden sukces.
-Nigdy nic nie zmienię. -Ja też nie.
Jestem z rodziny królewskiej, a jestem za mała, żeby latać.
-Bycie małym nie jest takie złe. -Właśnie, że jest.
-Nie jest. -Jest.
-Nie, nie, nie jest. -Właśnie, że jest.
Ziarno. Potrzebne mi ziarno.
Proszę.
Udawaj, że to ziarno.
-To kamyk. -Wiem.
Ale udawaj, że to ziarno, dobra?
Wyobraź sobie. Widzisz nasze drzewo?
Wszystko, z czego powstało wielkie drzewo
zawarte jest w tym maleńkim ziarenku.
Potrzeba tylko trochę czasu, światła i deszczu, i voilà!
Z kamyka wyrośnie drzewo?
Z ziarenka. Wysil się trochę, dobrze?
Może teraz zdaje ci się, że niewiele możesz,
ale to dlatego że nie jesteś jeszcze drzewem.
Musisz trochę poczekać. Nadal jesteś nasionkiem.
-Ale to kamyk. -Wiem!
Chyba wiem, jak wygląda kamyk, nie?
-Często widuję kamyki! -Dziwak z ciebie, ale cię lubię.
Nadchodzą.
Przybyli!
Mamo! Gdzie jesteś?
-Idą! -Biegiem!
-Dora! -Mamo!
-Na szczęście!
-Jedzenie na kamień ofiarny. -Ustawić się w szeregu.
Jedzenie na kamień ofiarny i biegiem do kopca. Tempo!
Dalej!
No już. Idziemy! Tak jest.
To już wszyscy.
Hej! Zaczekajcie na mnie!
Jedzenie na kamień ofiarny, a potem do kopca.
Nie!
Och, nie!
Księżniczko Ato!
Przychodzą, jedzą, odchodzą. Przychodzą, jedzą, odchodzą.
Przepraszam. Mogę przejść.
Przepraszam. Księżniczko Ato, muszę ci coś powiedzieć.
Nie teraz, Flik.
Wasza Wysokość, ale chodzi o ofiarę!
-Co się dzieje? -Gdzie jedzenie?
-Coś ty zrobił? -To był wypadek?
Gdzie jest jedzenie?
Hopper.
Gdzie jest?
Gdzie moje jedzenie?
-Tam go nie ma? -Co?
-Jedzenie było na liściu leżącym... -Przepraszam.
Tam na pewno nie ma?
-Masz mnie za głupka? -Nie.
Wyglądam na głupka?
Pomyślmy przez chwilę logicznie.
Czy jakby tam było, na górze,
to schodziłbym na dół go szukać?
-Ja... -Marnuję z tobą czas.
Nie jesteś królową. Nie pachniesz jak królowa.
Uczy się, żeby przejąć po mnie władzę.
Rozumiem. Nowe kierownictwo. Więc to twoja wina.
To nie ja. To...
Pierwsza zasada władzy, wszystko jest twoją winą.
To brutalny świat, księżniczko,
rządzi nim krąg życia.
Pokażę ci, jak to powinno działać.
Słońce powoduje wzrost jedzenia. Mrówki zbierają jedzenie.
-Pasikoniki je zjadają... -A ptaki zjadają pasikoniki.
Pamiętasz tego, co prawie cię zjadł?
-Szkoda, że tego nie widziałaś. -Morda.
Taka modrosójka miała go już w gardle, nie?
A Hopper zaczął wierzgać i wrzeszczeć, nie?
A ja się boję, nie? I nie chcę podejść, nie?
No co ty. To świetna historia.
Jakbym nie obiecał matce na jej łożu śmierci,
że cię nie ukatrupię, to bym cię ukatrupił.
I wierz mi, naprawdę to doceniam.
Dopóki jesteśmy na wyspie, masz się nie odzywać.
Rozumiesz?
-Pytam, czy rozumiesz? -Jak mogę odpowiedzieć?
Zabroniłeś mi się odzywać. Pamiętaj o mamusi!
Jestem współczującym insektem.
Zostało kilka miesięcy zanim spadną deszcze,
więc możecie spróbować jeszcze raz.
Ale pora deszczowa już blisko
i powinniśmy gromadzić jedzenie dla siebie.
Jak nie dotrzymasz słowa,
to nie gwarantuję waszego bezpieczeństwa.
Niemało insektów chętnie by was wykorzystało.
Komuś mogłaby stać się krzywda.
Co jest? Boisz się pasikoników?
- Dora! - Nie lubisz Tuptusia?
Zostaw ją!
Chcesz? Śmiało. Bierz.
Nie? To wracaj do szeregu.
Coś mi się wydaje, że zapominacie mróweczki, gdzie wasze miejsce.
No to zbierzecie podwójną porcję.
Nie! Ale...
Wrócimy pod koniec lata,
kiedy spadnie ostatni liść.
Miłego lata, mróweczki. Lecimy!
Flik, co masz na swoją obronę?
Przepraszam za to, jaki jestem.
Nie chciałem nic popsuć.
A szczególnie nie chciałem postawić cię w złym świetle, księżniczko.
-Ale ci się udało. -Chciałem tylko pomóc.
No to nam nie pomagaj.
Pomoc?
Flik, zostajesz skazany na miesiąc kopania w tunelach.
Przepraszam, Wasza Wysokość.
Czy muszę przypominać o projekcie Flika tunelu w tunelu?
Pomocnicy do pomocy. Tak! To...
Cały Dział Inżynierii wykopywał go dwa dni.
-Wysłać do Ministerium Zdrowia. -Och, nie!
Moglibyśmy opuścić wyspę.
Koryto jest wyschnięte, moglibyśmy po prostu przejść
i sprowadzić pomocników, do pomocy!
-Doskonale! -Niby co?
Wasza Wysokość nie widzi? Moglibyśmy sprowadzić pomoc!
Opuścić wyspę?
Czemu na to nie wpadłam? A tak! Bo to samobójstwo!
-Nigdy nie opuszczamy wyspy. -Nigdy!
Tam są węże i ptaki i duże owady!
Właśnie! Duże owady!
Moglibyśmy namówić duże owady, żeby tu przyszły walczyć,
żebyśmy na zawsze pozbyli się Hoppera i jego gangu!
-Chyba żartujesz! -Kto miałby to zrobić?
Ja się bardzo chętnie zgłoszę na ochotnika.
Masz ikrę, młody, ale nikt nie pomoże mrówkom.
Moglibyśmy chociaż spróbować. Albo poszukam w mieście!
Taka głupia misja może potrwać tygodniami.
Królewska narada. Świetny pomysł, księżniczko. Doskonały.
-Właśnie. -Moment.
-Co postanowiliśmy? -Żeby Flik wyruszył w świat.
A my w tym czasie dokończymy plony, żeby zadowolić Hoppera.
-Jak Flika tu nie będzie, to nie... -Nic nie popsuje!
Flik, po długich rozważaniach, postanowiliśmy spełnić twoją prośbę.
-Naprawdę? -Naprawdę?
-Naprawdę. -Dziękuję, księżniczko.
Bardzo dziękuję za tę szansę.
-Obiecuję, że was nie zawiodę. -To nic. Daj spokój.
Ale może zanim wyruszę pomogę naprawić część szkód...
-Nie! -Nie! Ruszaj.
-No już, ruszaj. -Idź już.
Hej.
Nie martwcie się! Kolonia jest w dobrych rękach!
Pa.
No, dobra.
Hej, koledzy. Piękny poranek, prawda?
Mój tata mówi, że za godzinę
wrócisz z płaczem na wyspę.
-Tak? -Mój tata tak nie myśli.
-Nie? -Nie, on się założył, że zginiesz.
Mówi, że jak upał cię nie wykończy, to ptakom się uda.
A ja myślę, że mu się powiedzie.
-Nikt cię nie pytał, Wasza Niskość. -Przyganiał kocioł garnkowi.
Hej. Spokojnie.
Ma prawo do swojego zdania.
Idź już.
-Hej! -Miasto jest w tę stronę.
Wiem.
Masz szukać robali, a nie dmuchawców.
Daj mu spokój. Wie, co robi.
Zgadza się.
Ruszam. Robię to dla naszej kolonii i wszystkich prześladowanych mrówek.
Rany!
Hej!
Pa, Flik!
Rany!
Powodzenia!
Pa!
Flik!
Nic mi nie jest!
-Twój tata ma rację. On zginie. -Żebyś się nie zdziwił.
Znajdzie najlepsiejsze, najmocniejsze robale!
Cofnij się, bestio!
Nie boję się!
O, jejku.
Przepraszam, Dim. Bolało.
Pokaż Rosie, gdzie boli. Już dobrze.
Byłem już w szaletach, które mniej śmierdziały.
To bez sensu. Ale rozczarowanie.
-Nie! -Ty! Słuchaj!
Oddawaj moją kasę!
Po pięciu minutach nie ma zwrotów.
Zjełczały popcorn!
Tracimy publiczność! Do roboty błazny!
Nie cierpię występować na głodniaka!
Helmucie, rób swój numer.
-Potem zjesz. -Ale po co, P.T.?
Nie teraz, Slim.
Po co tam wychodzić? Tylko mnie wyśmieją.
-Bo jesteś błaznem! -Nie, bo jestem rekwizytem!
Zawsze jestem miotłą, kijem, patykiem, drzazgą.
Jesteś żywym patykiem. To śmieszne!
-Idź! -Ty pasożycie.
Wiosnę czuć w powietrzu.
A ja jestem nudnym kwiatkiem. Pszczoła!
Jestem sobie śliczną pszczółką!
Nadlatuję!
Zwolnijcie, kwiatki!
Cukiereczki! Daj. Pomogę ci skończyć.
Hej, ślicznotko! Dasz się zapylić prawdziwemu owadowi?
Chodź do mnie, o tak!
Jako biedronka jestem automatycznie dziewczynką,
tak, pilociku?
-To chłopaczek! -Franiu, zostaw ich.
-Im tylko kupa w głowie! -Nie zaczynaj.
Sądząc po waszych oddechach,
cały dzień kręcicie się przy łajnie.
Franiu, proszę. Czerw przez ciebie płacze.
My tu umieramy. Gipsy, szybko! Ty i Modlich...
Jest w transie.
No to go wybudź! Teraz wasza kolej.
Modlich, pora na nas.
Znowu to ja muszę ratować przedstawienie.
Chodź, Gipsy.
-Scena jest tam, skarbie. -Oczywiście.
Wybierz czas! Powyrywam ci włosy z głowy!
-Tylko spróbuj! -Wybierz miejsce!
-Tak? -Tak, bo jak tam dotrzesz,
-będziesz trupem! -Franiu, ja się tym zajmę.
-Uważaj jak mówisz do damy. -Słyszałem, ty patyku.
Panie i panowie, oto Wspaniały Manto
i jego urocza asystentka, Gipsy!
Z tajemnych stepów nieodkrytej Azji,
oto Chiński Gabinet
Metamorfozy!
Rosie, cała trupa. Na scenę! Finał!
-Potrzebuję chwilkę, żeby... -Teraz!
Już idę. Tok, Roll, idziemy. Jesteśmy następni.
Nie słyszysz? Czas na nas.
Wstawaj.
-Hej! -Nie rozumieją mnie.
Wzywam głos Konfucjusza...
Złaź ze sceny, staruchu!
Kto to powiedział!
Jak śmiecie!
Niewdzięcznicy!
Modlich? Modlich!
Zostały mi 24 godziny życia i nie zamierzam ich tu zmarnować.
Chodź.
Mam już dość tych frajerów!
Płomień śmierci!
Mam w ręku zapałkę,
która zadecyduje, czy dwa owady przeżyją dzisiejszy wieczór.
Za chwilę zapalę ten rząd zapałek
prowadzący do lepu na muchy nasączonego płynem do zapalniczek!
Wycelowani w lep są Tok i Roll,
owadzie kule armatnie!
Działo zostanie odpalone przez Dima,
wytrenowanego w skakaniu na dźwięk dzwonka,
który zadzwoni za 15 sekund.
Jedyną nadzieją naszych kulanek
jest pani linoskoczka, Rosie!
Przymocowana do liny
Rosie rzuci się w dół do tych dwóch masztów,
aby utkać sieć bezpieczeństwa w mniej niż 15 sekund.
Jeszcze mało? A jeśli wszyscy założą
opaski na oczy?
Panie i panowie, radzę, aby
owady o słabych nerwach opuściły namiot,
bo numer ten jest tak ryzykowny,
że jeśli coś miałoby się nie udać...
-Nie! -Już? Przez tunel...
Wolnego!
-Dobra, gotowe! -Hej!
-P.T.! -O, nie!
Rosie!
-Wody! -Wody!
Zabierzcie mnie stąd!
Rety!
-To sieć. Przepraszam. To... -Jesteście zwolnieni.
-Mamy wodę! -Idziemy, P.T.!
Podpalcie go jeszcze raz!
Nie, Harry! Nie leć w stronę światła!
Ale jest takie piękne!
Nie daj poznać, że jesteś ze wsi.
Wtop się w tłum.
Ej, robaczku!
Czego się spodziewałeś? To kleszcz.
Miasto!
Pokażemy wam szambo, jak również stojącą wodę,
pustą puszkę po fasoli i zdechłego szczura.
-Uwaga na żądła. Wsiadać! -Ostrożnie.
-Z drogi. -Przepraszam.
-Uważaj, gdzie idziesz. -Nie chciałem.
Przepraszam!
Bardzo przepraszam.
To był... wypadek.
Hej, twardzielu!
-Puszczaj! -Ja ci pokażę twardziela!
-I nie wracaj! -Twarde robale!
Znałem staruszkę, która połknęła muchę...
Z drogi!
Kelner! Jestem w zupie!
Chodzę na siłownię. Dotknij skrzydła.
Dwa razy Pestycydzik!
-Dobra. -Klin klinem.
Kto zamawiał frutti di szalet?
Proszę bardzo, śluzowaty. Smacznego.
Mówiłem, bez soli!
-Odbzykaj się! -Pan wybaczy.
Mógłbym zająć panu chwilkę?
W imieniu kolonii mrówek szukam dziarskich owadów,
to znaczy owadów, które...
Pchła mnie wylała z roboty. Ale wstyd!
Musimy przyznać - jesteśmy do kitu.
-Wylany! -Wylany!
-Przymknijcie się. -Wylany!
Pewnego dnia będę pięknym motylem
i wszystko będzie lepiej.
Nie do wiary, że trupa się rozpada.
Zawsze trzymaliśmy się razem.
-Żegnajcie, przyjaciele. -Zdrowie nieistniejącej publiki.
Franiu! Przyszli twoi przyjaciele z cyrku!
Tam jest.
-Cześć, owadzia panno. -Sio, mucho. Odczep się.
Może powtórzysz Thudowi,
-co powiedziałeś nam w cyrku? -Tak.
Coś o kupie łajna?
Przepraszam. Cześć. W imieniu kolonii mrówek...
Panie starszy! Krwawa Mary, 0 Rh +.
Proszę pana?
Biedroneczko leć do nieba
Mina ci zrzedła, co?
Dobra, pajacu. Wstawaj i walcz jak dziewczyna.
-Przygotuj się do Robin Hooda. -Ja będę Małym Johnem.
-A ja? -Szukam dziarskich owadów.
Odsuńcie się, muchy! Myśmy najwięksi woje w całym świecie owadów!
-Wojownicze owady! -Mój miecz!
Szu. Brzdęk.
-Mały Johnie? -Cóż tam, Robinie?
Sprawiedliwość moim mieczem, a prawda mym kołczanem!
Czekaj! Nie! Chcę to obejrzeć!
Pchnięcie, par, wypad!
Mnie się zdaje, iż to nie działa!
-Wracamy do Lasu Sherwood! -Co tu się dzieje?
Pomocy! Wydostańcie mnie stąd!
Rany.
Jesteście idealni!
O, najwspanialsi! Szukałem owadów dokładnie o waszych talentach!
-Łowca talentów. -Moja kolonia ma kłopoty.
Pasikoniki nadchodzą! Zmusiły nas do szykowania im jedzenia.
-Kolacja z przedstawieniem! -Jedzenie?
Błagam! Pomożecie nam?
Gdzie ta kolonia?
-Bierzemy tę robotę! -Poważnie?
Tak! O szczegółach opowiesz nam po drodze.
Hej!
-Dobra. Połamania nóg! -Kąśliwa jesteś!
Niech się pan trzyma, panie Mrówa.
Niesamowite! Ja chyba śnię!
Powrót Hoppera to moja wina.
Ale potem, księżniczka Ata... Jest jedyna w swoim rodzaju.
Kazała mi was znaleźć.
A jak zobaczyłem waszą walkę z tymi muchami...
Rany, ale pasikoniki się zdziwią!
-Dr. Floro! -O, mamo. Następna.
-To szaleństwo. -Szaleństwo.
Na wyspie nie ma dość jedzenia!
Nie uda nam się przed powrotem Hoppera.
Musimy spróbować, Thorny. Nie mamy wyjścia.
Wiem.
Któż to znowu oczy wypatruje? Mała Okularnica!
Mam na imię Dora.
Nadal czekasz na Flika Mała?
Daj sobie spokój. Ten frajer nigdy nie wróci.
To Flik! Udało mu się!
Co? Nie pchaj się!
Oto i ona: Mrówcza Wyspa!
Flik! Tutaj!
-Hej! -Udało mu się!
-Fajnie!
Przy tym tempie spadania liści, musimy liczyć na cud.
Liczyć na cud!
W nogi!
Ponownie nasza reputacja nas wyprzedza.
Hej! Wróciłem!
Patrzcie, kogo przyprowadziłem!
Flik! Wróciłeś! Wiedziałam, że ci się uda!
-Flik? -To Flik!
-Co? -Tak.
-Nie, to nie Flik. -Flik?
-Flik wrócił! -Wrócił?
I przyprowadził dzikie owady!
Co? Jak? Nie miało mu się powieść!
Patrzcie. To wspaniałe.
-Moje serce! -A ty to niby kto?
To patyk, ignorancie. Do bicia owadów.
-Duże uproszczenie. -Tak jest, dzieci. Właśnie tak.
Nie! Postaw mnie!
Hej!
Oj, wy tak wyskakujecie bez uprzedzenia.
-Rany! -On ma łaskotki.
Wychodzimy. Ostrożnie.
Udało ci się, chłopcze.
Aphie i ja jesteśmy pod wrażeniem.
Księżniczko Ato! Hej!
To księżniczka Ata! To ona mnie po was wysłała.
-Widziałeś tego robala? -Wygląda zajadle!
-Oni nas wyratują z opresji! -W samą porę!
Księżniczko, co... Co o nich myślisz?
Nie, zaczekaj! To nie powinno się wydarzyć.
Mayday. Tracimy fuchę.
Nie umiemy walczyć z pasikonikami.
-My nie, ale oni tak. -Bingo!
Musimy trochę się popisać.
Wasza Wysokość, panie i panowie,
chłopcy i dziewczęta,
nasza trupa gwarantuje wspaniałe przedstawienie!
Gdy te całe pasikoniki tu dotrą,
to zwalimy ich z nóg!
Widać, że są bardzo spragnieni rozrywki.
Pospiesz się!
Spokojnie, złotko. Powinnaś być z siebie dumna.
Od początku miałaś rację co do tego chłopaka.
Aby dopełnić ceremonii powitania... Panie Grunt?
-Wasza Wysokość? -To nasz nadworny aktor.
Rok temu grał główną rolę w Pikniku.
Razem z dziećmi szybko przygotowaliśmy
przedstawienie dla naszych gości.
Dora, Reed, Jaskier, Żonkil?
Czyż nie są przeuroczy!
Druga klasy ze Szkoły Podstawowej Południowego Tunelu
ma zaszczyt podarować wam fresk przedstawiający
was walczących z pasikonikami.
Popatrzcie na piękną barwę krwi.
Nauczyciel kazał nam narysować trupka, żeby dodać dramatyzmu.
Śpiewam pieśń o dziarskich wojach,
co pokonali naszych odwiecznych wrogów: pasikoniki.
Patrzcie, spadł ostatni liść.
Jesteśmy pasikoniki! Gdzie nasze jedzenie?
Kto ocali nas, biedne mrówki?
Jesteśmy wojownikami i staniemy w waszej obronie!
Umieram!
Chwała wam, robale!
Dziękujemy bardzo!
-Hej! -Idziemy.
Kochanie, twoja kolej.
Jesteśmy bardzo wdzięczni za...
-Proszę. -Wojownicy...
Dzięki.
Po pierwsze, chciałabym podziękować wojownikom za pomoc w walce
przeciw pasikonikom.
Po drugie, dziękuję Flikowi,
-za postępowe myślenie... -Dziękuję, Wasza Wysokość.
Chętnie przypisałbym sobie wszystkie zasługi, ale tak nie wolno.
Udało mi się dzięki tobie, księżniczko. Wierzyłaś we mnie
-i wysłałaś mnie w tę misję. -Powiedz tej mrówce,
-że musimy porozmawiać. -Dobra, już.
Wiem, że w przeszłości popełniłem wiele błędów.
-I mam nadzieję, że to... -Flik!
Nie teraz, Rosie. Wygłaszam mowę.
Wierzę głęboko, że te robale są odpowiedzią na nasze...
Nie, tu nie ma cyrku.
Więc...
Wasza Wysokość, wojownicy zwołali tajemną naradę,
aby zaplanować występ... Wytępienie hord najeźdźców
poprzez żonglerkę... Szermierkę!
-Nie powinnam dołączyć? -Nie!
To jest tajne przez poufne. Wejście surowo zabronione.
Wiesz, RWPG. Pa!
Przepraszam, że tak szybko zabieram wam wojowników,
ale przed nimi wiele przygotowań przed zbliżającą się bitwą.
Miłej zabawy.
RWPG?
Dziękuję bardzo. Pa.
Dobra... Właź. No już!
Już!
Cyrkowcy? Jak to cyrkowcy?
-Co? -Hej.
Nic nie mówiłeś o zabijaniu pasikoników. Okłamałeś nas!
Żartujesz? Wiesz, co tu się dzieje?
Uprawiacie, moi mili, manipulację.
Jak śmiesz! To ty jesteś tu czarnym charakterem,
udającym łowcę talentów,
żerującym na wygłodniałych duszach nieszczęsnych artystów.
Życzę miłego dnia.
Nie! Czekajcie! Nie możecie odejść.
Musicie mi pomóc. Dajcie mi trochę czasu! Coś wymyślę!
-Powiedz im prawdę! -Nie...
Nie mogą poznać prawdy. Prawda jest zła.
Taki błąd naznaczy mnie do końca życia.
Kiedy dzieci moich dzieci będą szły ulicą,
ludzie będą je wytykać i mówić:
"Potomstwo tego frajera, Flika!"
Dobra, wiecie co, idźcie.
Ale proszę cię o małą przysługę.
Rozgnieć mnie, błagam,
bo jak inni poznają prawdę, to i tak jestem martwy.
Flik!
Uważam, że powinnam wziąć udział w tej naradzie.
-Księżniczka! Cóż za niespodzianka. -Co się dzieje?
Chciałabym pomówić z tak zwanymi "wojownikami".
Nie możesz! Są w trakcie super tajnej narady
i nie powinno się im przeszkadzać. Prawda?
Przepraszam.
-Czekaj! Nie odchodźcie! -Nigdzie nie idę.
Co się dzieje, Flik?
Wiedziałam!
Czekajcie! Proszę, nie odchodźcie!
-Nie! -Tempo, bo mu odbija!
-Nie możecie iść! Jestem w kropce! -Patrz, nie widać po tobie.
Dalej, skrzydełka.
Pomocy!
Mamo, Flik coś kombinuje.
-Nie! -Musisz się uspokoić.
Zdejmijcie go ze mnie. Noga mi drętwieje.
-Nie! -Puszczaj!
-Błagam! Zostańcie! -Odłóż patyk. Mówię poważnie.
-Rzuć patyk. -Biegiem!
Maluch z niego, ale szybko biega.
Tędy.
Tam są.
-Ptak! -Flik!
-Patrz! -Dora!
Flik!
-Dora! -Moje dziecko!
Mam cię!
-Nie widzę! -Niech ktoś coś zrobi!
-Nic im nie jest? -Widać coś? Żyją?
-Nie widzę! -Co się dzieje?
-Dora? -O rany, są w tarapatach!
-Franiu... -Mam pomysł!
Mam!
Proszę się ocknąć!
-Pomocy! -Hej!
Panie Ranny Ptaszku! Masz chęć na robaka na patyku?
Nie wytrzymam.
Pyszny i soczysty, smakowity...
Ruszamy!
-Tam są! -Flik! Pomocy!
Dobra.
-Flik! -Nic ci nie będzie.
Pa pa, ptaszku!
Pomocy! Utknąłem! Ściągnijcie mnie!
Gąsienica udaje żywą przynętę!
Co za odwaga!
Wciągnij brzucho, stary!
Moja noga!
Ptak! Uwaga!
Flik!
-Do góry! -Do góry!
Co to?
To, moi mili, są brawa!
Brawa... Jestem w raju!
Jagódki dziękują wam
za ocalenie najmłodszej harcerki, księżniczki Dory.
Na cześć panny Frani zmieniliśmy nasze bandany!
Wybraliśmy cię na na honorową opiekunkę!
Co? Świetnie.
No, panienki. Ruszmy stąd nasze pupcie.
Pacjentka musi odpoczywać. Idziemy.
Flik, możemy porozmawiać?
Pewnie.
Jeszcze raz, bardzo wam dziękuję.
-No co ty. -To my dziękujemy.
Myślisz, że obraziłam wojowników?
-Ty? Nie. -Dobrze,
bo kiedy ich zobaczyłam,
to pomyślałam, że przyprowadziłeś grupę błaznów.
Tak?
Nie powtarzaj im tego.
Tylko tego mi trzeba: kolejnej gafy.
-Świetnie sobie radzisz. -Dzięki. Słodki jesteś.
Nie masz racji, ale jesteś słodki.
-Wiem, co wszyscy sobie myślą. -Nie rozumiem.
Nikt w całej kolonii nie wierzy, że sobie poradzę.
Wszyscy mnie obserwują
-i czekają... -Czekają, żebyś coś spartaczyła.
-Jestem ci winna przeprosiny. -Za co?
Przepraszam, że nie byłam dla ciebie zbyt miła.
Jeśli mogłabym ci to jakoś wynagrodzić... Już wiem!
Może chciałbyś zostać królewskim asystentem wojowników?
-Ja? -Pewnie.
Dobrze się z nimi dogadujesz,
szczególnie po akcji ratunkowej. Była bardzo brawurowa.
-Poważnie? Nie... -Nie każdy owad walczyłby z ptakiem.
-Nawet Hopper się ich boi. -No, tak, może mam...
-Co? -Mówię, że nawet Hopper się ich boi.
Dziękuję.
-Hopper boi się ptaków! -Nie dziwię mu się!
Doskonale.
Pozbędziemy się Hoppera i nikt się nie dowie, że namieszałem.
Udawajcie dalej, że jesteście wojownikami.
Flik, kotku, nie będziemy walczyć z pasikonikami, kapujesz?
Nawet się z nimi nie spotkacie.
-To proste. Zrobimy tak. -Cicho bądź.
Nie wiem, co kombinujesz w tym mrówczym móżdżku,
ale nie pomożemy ci.
Przepraszam? Możemy dostać autografy wojowników?
Autografy? Pewnie!
-Rany! Ale fajnie! -Widzieliście, co się działo?
Ptak się zamachnął i cię nie trafił!
Słodcy jesteście.
To jak udawałeś, że utknąłeś!
-Taki był plan. -Tak.
I jak wskoczyłeś w krzaki!
-Proszę, mały. -Rety! Dzięki!
"Major..."
Major Modlich, maluchu. Jestem najwyższy stopniem.
-Zapamiętaj to. -Tak jest!
-Odmaszerować! -Rety!
Jak dorosnę, to chcę zostać modliszką!
A ja patyczakiem!
Są tacy fajni, że nie mogę się zdecydować.
Cudne dzieciaki. Co mówiłeś?
Dobra. Zbudujemy ptaka,
którym można sterować od środka, możnaby go zawiesić...
Zawiesić nad kopcem, wysoko na drzewie.
Jak pojawi się Hopper z gangiem,
opuścimy ptaka i wystraszymy pasikoniki.
Wszyscy musimy...
Pracować wspólnie, żeby zrealizować ten plan.
Wiem, że zazwyczaj nie zmieniamy naszych zachowań,
ale skoro naszym przodkom udało się zbudować kopiec,
to nam na pewno uda się zbudować ptaka!
-Doskonale! -Zaznaczać!
Cześć, Flik.
Podasz mi okruszki cukru?
-Pewnie. -Dziękuję.
-Podoba mi się twoja antenka. -Dziękuję.
Patrz. To urodzona matka.
Dobra, wystarczy! Uciekajcie!
Popłaczecie się, tak?
Śmiało. Nie robi to na mnie wrażenia.
Proszę, nie płaczcie.
-Frania! -Frania!
Niżej...
-Dobrze. -Hej!
-Do góry! -Do góry!
Królik cztery, kurka pięć, raz dwa raz dwa, mamy sieć.
-Gotowe! -Ruben Kincaid!
-Hej! -Hej!
Dobra robota!
Góra, dół.
Patrz i płacz.
-Flik, uważaj! -Hej!
Jestem pięknym motylem!
Brawo. Dobra robota. Tak trzymać.
Dobra!
-Wylany! -Wylany!
Tak!
Patrzcie! Na boso!
Ej, bugito, dos granitos, pronto!
Musisz tego spróbować!
Mamy więcej jedzenia niż potrzeba.
Jak po powrocie zacznie padać,
to już po nas.
Nawet tak nie mów! Wiesz co?
Masz rację. Po co ryzykować?
-Idź powiedz to Hopperowi. -Dobry pomysł.
Ale wiesz, chyba nie wypada.
Jesteś jego bratem, czyli, jakby...
Wice szefem gangu.
Rety! Faktycznie.
Dobra, powiem mu. Powinienem częściej z wami gadać.
A jak Hopperowi się nie spodoba?
To oberwie się temu geniuszowi, a nie nam.
Wice prezydent Morda.
O, jak dobrze.
-Trochę niżej. -Hejka, Hop.
-Wynocha. -To nie powiem ci mojego pomysłu.
-Dobrze! -No dobra, i tak ci powiem.
Tak sobie myślałem, jak to mam w zwyczaju,
wiesz, jako wice prezes. Mam taką myśl. Moją.
Po co wracać na Mrówczą Wyspę? Przecież nawet nie jadasz ziarna.
-Co? -Masz rację.
Też myślałem, że to zły pomysł.
To nie był mój pomysł, tylko Alexa i Loco!
Mówią dziwnie, a ja się gubię!
Zamówcie następną kolejkę, bo zostajemy!
-Tak! -Tak!
Co też za pomysł? Żeby wracać na Mrówczą Wyspę.
Dopiero przyjechaliśmy, mamy mnóstwo jedzenia
na całą zimę, prawda? Po co tam wracać?
Ale jedna z mrówek mi się postawiła.
-Ale możemy o nim zapomnieć. -Tak, to tylko jedna mrówka.
Jedna mrówka!
Właśnie! Tylko jedna mrówka!
-Szefie. One są słabe! -Słabe.
Wyobraźmy sobie, że to ziarno to słaba mróweczka.
-Bolało? -Nie.
-A to? -Żartujesz?
A teraz?
Pozwolimy jednej mrówce się stawiać,
a jeszcze urządzą nam powstanie.
Mają ogromną przewagę liczebną.
I jak się zorientują, to już po nas.
Nie chodzi mi o jedzenie, ale o pokazanie im, kto tu rządzi.
Dlatego tam wrócimy.
Ktoś ma coś jeszcze do powiedzenia?
Umie motywować, co?
Lecimy!
-Za ptaka! -Za ptaka!
Bawcie się, kulki!
Jak nisko zejdziesz? Śpiewać.
-Jak nisko? -Jak nisko?
Śmiało, księżniczko. Jak nisko zejdziesz?
I tak umarł mój 12. mąż.
Więc jestem wdową. Znaczy, zawsze byłam czarną wdową,
ale teraz jestem owdowiałą wdową.
-Thorny! Widać ich już? -Sprawdzę.
Jeszcze nie, ale jesteśmy gotowi.
Jagódki, rozejść się!
I przestańcie bić chłopców.
Przywiązuję się do tych maluchów.
Jak się macie? Niezła imprezka, co?
Świeżutki ten dip, nie? Dobra.
Powiedziałem wszystkim, że będziecie w bunkrze dowództwa.
Jak impreza się skończy, wyprowadzę was tylnym wyjściem
i będziecie wolni.
Dim nie chcieć iść.
Jak Dim zostaje, to ja też, bo on nie umie jeszcze wszystkiego.
Na przykład, korzystać z toalety.
Obiecałem Jagódkom, że nauczę je grać w kanastę.
Chyba dostaliśmy przedłużenie kontraktu.
Spójrz na naszą kolonię. Tylko spójrz.
Zupełnie jej nie poznaję.
Znów czuję się jak 70-cio latek!
Dawaj, mały!
Muszę wam za to podziękować. Dziękuję!
A tobie za to, że ich sprowadziłeś, Flik.
Mnie? Ach... Ja to zrobię.
Jak pozwolisz, to ja...
Trochę to zaplątane.
Proszę.
Pójdę sprawdzić co z ptakiem.
-Do ptaka tędy. -Tak, tędy.
Ona... Co?
Jeżu Kolorowy!
Wrócili! Przygotować się!
Na pozycje!
Pozycje bitewne. To nie są ćwiczenia.
No już. Każdy wie, co ma robić!
Ruszamy!
Uwaga!
Hej. Spokojnie, dziewczęta. Dobrze.
-To P.T. -P.T.?
Pozdrawiam was. Co słychać?
Jestem wielki P.T. Pchła!
Potrzeba mi... Dobra, powiem prosto z mostu.
Podróżuję od mrowiska do mrowiska.
Szukam trupy cyrkowców.
Widzieliście ich tu?
Moment. Czy to nie Porucznik Patyk?
Nie! Przykro mi, ale nie.
Nikogo takiego tu nie widzieliśmy.
Cicho!
Nikt tu nie widział nikogo takiego.
Więc już czas na pana.
Musi pan więc sprawdzić inne mrowiska, żegnam!
Wszędzie was szukałem! Płomień Śmierci to wielki hit!
-P.T.! -Mówię poważnie!
Wszyscy mówili o waszym występie.
Następnego dnia przed namiotem stała długaśna kolejka much!
-Miała ze 30 centymetrów! -P.T. przestań!
Tak myślałem, palicie mnie dwa razy na wieczór, biorę dzień na leczenie.
A potem od nowa!
Będziemy najlepszym cyrkiem w branży!
-Nie jesteście wojownikami? -Żartujesz?
To najnędzniejsze owady cyrkowe, jakie w życiu widziałem.
I będę dzięki nim bogaty!
Czy to oznacza, że nasza cała linia obrony
została wymyślona przez błazny?
Myśleliśmy, że plan Flika się powiedzie.
Powiedz, że to tylko zły sen.
-Nie musisz... -Już gorszego momentu na to
nie było! Ostatni liść zaraz spadnie!
Nie mamy żadnego jedzenia dla pasikoników.
Jak Hopper się dowie, co planowaliśmy...
Nie dowie się.
Schowamy to wszystko i będziemy udawać, że jest OK.
Owadów tu nie było. No, idźcie już.
Ale ptak zadziała!
Nigdy nie sądziłam, że dożyję dnia, kiedy mrówka
-zachowa się egoistycznie. -Co?
-Okłamałeś nas, Flik. -Nie, ja...
Okłamałeś nas.
Okłamałeś kolonię! I mnie!
A ja uwierzyłam ci, jak idiotka.
Bałem się, że jak się dowiesz,
że sprowadziłem owady cyrkowe...
-Chciałem coś zmienić. -Opuść kolonię, Flik.
Ale tym razem nie wracaj.
Trudna publika. I-ha!
Flik!
Tylko tyle? Na wyspie musi być więcej jedzenia!
Jak oddamy więcej, to będziemy głodować.
Hopperowi się to nie spodoba!
Mamo, to za mało. Co my zrobimy?
Nie wiem.
Wy małe termity!
Daję wam drugą szansę i macie tylko tyle?
Ale mieliśmy za mało czasu!
A przez lato się bawiliście? Myślicie, że to gra?
-Nie, błagam! -Wiecie co?
Przegraliście.
Nikt nie odpoczywa, dopóki nie opustoszymy całej wyspy
z całego jedzenia!
Róbcie, co każe. Nie chcecie go rozzłościć, wierzcie mi!
Nie. Wasza Wysokość zostaje ze mną.
A wy dokąd? Wracać tu!
Szybko! Do kryjówki.
Szybciej!
Zamknij się na chwilę, dobra? Chyba coś słyszałem.
-Sprawdziłeś tam? -Jeszcze nie.
No to idź sprawdź.
Zaczekaj chwilę.
Chyba coś znalazłem.
-Fajne. Jak wyglądam? -Jak idiota.
Może osłoni mnie przed deszczem.
Ty kretynie, wyniesiemy się stąd przed porą deszczową.
Nie słyszałeś Hoppera? Jak mrówki zbiorą całe jedzenia,
zamierza rozgnieść królową, żeby zapamiętali, kto tu rządzi.
Ona nie żyje. Wszyscy płaczą. Jedziemy do domu. Koniec.
Świetnie. Fajną mamy robotę.
Zostańcie tu. Sprowadzę pomoc.
Dalej, skrzydła. Latać!
Tak!
Będę bogaty, bogaty, bogaty
Będę najbogatszą pchłą w kraju
Wszędzie będą puchate szczeniaki
Jestem bogaczem
Biedak.
Może go rozweselimy.
Nie martw się, Flik. Życie w cyrku nie jest złe.
-Możesz występować z nami. -Patrz!
Slapstick! Łapiesz?
Jestem żywym... Nieważne.
-Flik! -Dora?
Flik, czekaj!
Dora, ty latasz! Co ty tu robisz?
Musisz wrócić.
Hopper wprowadził się do mrowiska, a jego gang wszystko zjada!
-Och, nie! -Wielkie nieba!
Podsłuchałam, że jak już skończą,
to Hopper rozgniecie moją mamę!
Tylko nie królowa!
-Musimy coś wymyślić! -Co?
-Zastanówcie się! -Wiem. Ptak.
-Oczywiście. -Ptak! Genialne.
Ptak nie zadziała.
Jak to? To był twój pomysł.
Mówiłeś, że wszystko...
Zapomnij, co ci mówiłem, dobrze?
Kolonia ma rację. Wszystko psuję.
Ptak jest do niczego. Tak, jak i ja.
Posłuchaj mnie, mały. Ja zarabiam na byciu do niczego.
A ty nie jesteś do niczego.
Flik, zrobiłeś tyle dobrych rzeczy.
Tak?
Co niby mi się udało?
-My. -Tak.
Mała ma rację, chłopcze. Wznieciłeś w nas na nowo
zapał do działania.
Gdyby nie ty,
Frania mógłby nie odkryć w sobie kobiety.
Tak? No... Wiesz co? On ma rację.
Sierżant Gipsy zgłasza się do służby.
Mały, powiedz słowo, a pójdziemy za tobą na bitwę.
Wierzymy w ciebie, chłopcze.
Proszę.
Udawaj, że to ziarno, OK?
Dzięki, Doro.
-O co chodzi z kamieniem? -Jakaś mrówcza tradycja.
-Do dzieła. -Takiego Flika znamy i kochamy.
-Gotowi! -Od czego zaczynamy?
Muchy dadzą dużo szmalu
By zobaczyć jak się palę
-P.T. patrz. Kasa! -Gdzie?
Dobra. Ruszamy! Ruszać się.
Zbierają wszystkich razem.
Hej! Zgaś pupsko.
Wyciągnijcie mnie stąd.
Obiecuję, że pomyślę o waszych zapłatach.
Moment! Zapłacę wam!
O, nie! Skończyli zbierać jedzenie.
Musimy dostać się do królowej.
Jak będzie bezpieczna, atakujemy na sygnał Gipsy.
Ktoś idzie!
Hej, dzieciaczki!
Gotowi pobić pasikoniki?
Przyszedł czas zemsty, Jagódki.
-Jagódki rządzą! -Tak jest!
Panie i panowady! Larwy we wszystkich stadiach!
Potrzyjcie łapkami. Przed wami najwspanialszy owadzi cyrk świata!
Moment!
-Chyba się zleję. -Spokojnie.
-Co tu się dzieje? -Cóż...
Tak.
Księżniczka Ata zaprosiła nas,
aby uświetnić wasze przybycie.
Rozgnieść ich.
-Zabawne. -Faktycznie.
Przydałoby nam się nieco rozrywki.
Choć raz zrobiłaś coś dobrze, księżniczko.
Dawać przedstawienie!
Cyrk, cyrk Kocham cyrk
...nie ma! Dzidzia chce ciacho!
Ciacho? Poprosił. Mam mu dać?
Daj mu ciacho!
-Tak! -Dziękuję, panowie.
Intelektualna rozrywka.
Ile karaluchów potrzeba, żeby wkręcić żarówkę?
Nie wiadomo. Jak światło się zapala, to się rozbiegają.
-Prawie. -Z tajemnych stepów
nieodkrytej Azji,
-oto Chiński Gabinet... -Szybciej, dziewczęta.
...Metamorfozy!
Przy użyciu mentalnych wibracji,
-wybiorę doskonałego ochotnika. -Ja chcę!
Nie! Proszę przy pomocy fal myślowych.
-Tak! Wasza Wysokość! -Ja?
Tuptuś, siad. Puść ją.
Może przetnie ją na pół.
Schodząc po skarabeuszu w nieznane
zaufaj tajemnicom,
które wykraczają poza pojmowanie śmiertelników.
To będzie niezły numer!
-Jagódki gotowe? -Gotowe.
Gotowe!
Wzywam starożytne chińskie duchy,
aby zajęły ciało naszej ochotniczki!
Nie. Proszę tu zostać, Wasza Wysokość.
Transformacja.
Transformacja!
Modlich się wczuł.
-Nie teraz. -Jak zacznie padać,
to z ptaka zostaną nici!
A teraz insectus
transformitus!
Nieźle!
Dziękuję.
-Dziękuję. -To sygnał.
Dobra, dziewczęta. Ruszamy.
-Zacięło się! -To było niesamowite!
Jak oni tego dokonali? Gdzie ona jest?
-Dziękuję. -Jeszcze!
-Chwilka!
-Gdzie ona jest? -No więc...
Przykro mi, ale mag nigdy nie wyjawia swoich sekretów.
To prawda, Hoppy.
Jakbyśmy wiedzieli, to by nie było sztuczki...
-Zamykam się. -Dasz radę!
-Musi ci się udać! -Hej!
Gdzie ona jest?
Trzymajcie się!
Ptak!
Tak!
-Wynosimy się! -Ruszaj się!
Brońcie mnie!
Pomocy!
W górę, w dół. Obrót!
Moje oko! Pomocy!
Jeżyna.
Nie!
Ale boli!
No i nici ze sztuczki!
-Płomień Śmierci! -Nie! P.T.!
W sam środek!
Flik! Pomocy!
Dora!
Wszyscy wychodzić! Szybko!
Gdzie jest Dora? Widział ją ktoś?
Czyj to był pomysł?
Twój, księżniczko?
Ustawcie się za mną. Wszystko będzie dobrze.
Zostaw ją, Hopper.
Ptak to mój pomysł. Mścij się na mnie.
Skąd ty bierzesz taką ikrę?
Chciałeś rozgnieść królową.
To prawda.
Nie znoszę, jak ktoś zdradza zakończenie.
Ty śmieciu! Nie.
Jesteś gorszy niż śmieć. Jesteś mrówką!
Niech to będzie dla was nauczka.
Myślenie nie ma przyszłości.
Wy tępi, harujący frajerzy
żyjący, by nam służyć!
Mylisz się, Hopper.
Mrówki nie są służbą pasikoników!
Te mrówki robią wspaniałe rzeczy.
Rok po roku udaje im się jakoś
uzbierać jedzenie dla siebie i dla was.
I kto jest słabszy?
Mrówki nie służą pasikonikom.
To wy potrzebujecie nas.
Jesteśmy silniejsi niż nam wmawiacie.
I ty o tym wiesz, prawda?
No cóż, księżniczko!
Hopper? Nie chcę przerywać, ale...
Nie podchodźcie!
-To był kiepski pomysł! -Wiesz, Hopper,
naturą kierują zasady.
Mrówki zbierają jedzenie, mrówki zatrzymują jedzenie,
a pasikoniki odchodzą!
-Jestem z ciebie dumna! -Do ataku!
A wy dokąd? To tylko mrówki!
Nie! Zły pasikonik! Do domu!
-Tak! -Wracajcie,
tchórze! Nie uciekajcie!
-Do armaty! -Do armaty!
Nie!
Szczęśliwego lądowania, Hopper!
Deszcz!
-Flik! -Szybko! Za nimi!
-Slim! -Franiu! Utknąłem!
-Gdzie jesteś? -Tutaj!
-Gdzie? -Tu!
Tylko oczy mi utknęły!
-Pomocy! -Łapać go!
Nie!
-Tędy! -Ale mrowisko...
Mam pomysł!
-Flik! -Chodź!
Tam!
Musimy się schować!
Co by się nie działo, nie ruszaj się!
Nie! Co robisz?
-Hopper! -Myślisz, że to już koniec?
Nie. Mogę wyjaśnić.
Wygraliście tylko trochę czasu!
-Nie! Proszę, Hopper! -Sprowadzę więcej pasikoników
i wrócimy latem,
ale ty nie!
Co to ma być? Kolejna sztuczka z ptakami?
-Tak. -W tym też jest
gromadka dzieci? Hej, maluchy!
Nie!
O, nie!
O, nie! Nie!
Dalej, chłopcy!
Księżniczko! Zaczekaj!
Wreszcie mam chwilę spokoju i znowu muszę wstać.
Chodź! Krem możesz wetrzeć we mnie później.
Jasne...
-Och, dziękuję! -Dziękuję.
-Nie trzeba było. -Choć tyle mogliśmy zrobić.
-W jeden dzień. -Do usług.
Mała!
Przykro mi, maluchy. Szkoda, że nie możecie jechać z nami.
Nie będę płakać.
Ruszamy. Musimy trzymać się planu.
-Hej! -Hej!
Hej, Malutki! Zróbmy wielkie show!
Klientela nam się wykluwa!
Tak, panie Pchełko. Oczywiście. Natychmiast.
Chciałem podziękować, że daliście mi szansę,
bo praca z takimi kreatywnymi geniuszami to zaszczyt.
Zamykam się.
Na pewno nie chcesz ruszyć z nami w trasę?
Przykro mi, ale tu jest moje miejsce.
-Dobra odpowiedź. -Twoja strata.
Macie minutę!
To dzięki wam odzyskaliśmy
nadzieję, godność i nasze życie.
A my tak dużo ci zawdzięczamy, księżniczko Ato.
Mrówki, przyjmijcie od nas
ten podarek.
-To dla was! -To kamyk.
-O co chodzi z tym kamykiem? -Jakiś cyrkowy zwyczaj.
Flik, naprawdę dałeś czadu.
-Dziękuję. -Wy też.
Dobra, robi się łzawo. Zmywamy się.
-Hej! -Do przyszłego lata!
-Do zobaczenia, Flik! -Pa! Będziemy tęsknić!
-Wylany! -Wylany!
Zapomnieliśmy o Helmucie!
Nareszcie jestem pięknym motylem!
Meine skrzydła! Są takie piękne!
Helmucie! Powóz rusza! Zacznij latać!
Ale ja lecę! Z tej wysokości jesteście mali jak mróweczki!
Auf Wiedersehen!
Pa!
Prezentować kłosy!
Żniwiarze, salut!
-Kamera. -Klaps! I akcja!
-Masz mnie za głupka? -Nie.
Wyglądam na głupka?
Przepraszam!
Masz mnie za głupka?
Przepraszam! Już. Nie. Jeszcze raz.
-Masz mnie za głupka? -Tak!
To 15. ujęcie. Ja tak nie mogę pracować.
Będę w swojej przyczepie.
Muszę zrobić sobie przerwę.
Klaps.
Flik, kotku, nie będziemy walczyć...
Ktoś tłucze młotkiem? Możemy przerwać?
-Ludzie! -Jestem w tym ujęciu?
Widać mnie, prawda?
Akcja!
Poza nieskończoność!
Nie mogłem się powstrzymać. Dziwicie mi się?
-OK. Na poważnie. -Dobra, cięcie.
Po co wracać na Mrówczą Wyspę? Przecież nawet nie jadasz ziarna.
-Co? -Masz rację.
Też myślałem, że to zły pomysł.
-To nie był mój pomysł... -Uważaj!
Przepraszam, popsułem kamerę?
Przepraszam, popsułem ujęcie?
-Dziękuję, że ich znalazłeś, Flik. -Ja?
-O, nie. Przepraszam. -To boli. Możemy ciąć?
Masz panią Mrówkę, do której musisz się dokopać?
Przepraszam! Myślałam, że jest prawdziwy.
O, jeju, zabiorę go do domu.
Klaps.
Flik, po długich...
Moje oko!
Poważnie, mam sok w oku!
Piecze! Przestańcie! Mówię poważnie! Zatrzymać kamerę!
Dajcie mi ręcznik!
Cięcie!
Przepraszam. Możemy zrobić cięcie?
Wydaje mi się, że nie jestem wiarygodny.
Wiem, mógłbym zebrać trochę śliny.
Dobra, złapałem, JL. Jeszcze raz.
-Kamera. -Klaps.
-Akcja! -Aby utkać sieć bezpieczeństwa
w mniej niż piętnaście...