MORDERSTWO W ORIENT EXPRESSIE
Ściana Płaczu, Jerozolima, rok 1934
Dokładnie 4 minuty.
Biegnij.
Tym razem są doskonałe?
Mój drogi, znowu?
Może...
To wina kury.
Dlaczego znoszą różne jaja?
Nie mam do ciebie żalu. To bardzo piękne jajka.
Panie Poirot...
Mamy konflikt religijny.
Jeśli ma pan uczynić cud, to zaraz.
Smacznego. Ruszajmy!
Poirot!
Proszę wybaczyć to...
Nie chodzi o...
Lecz o brak symetrii w...
Rozumiem.
Tak lepiej.
Proszę nas przepuścić!
Wezwać oskarżonych!
Rabin!
Ksiądz!
Oraz imam.
Jak w tych dowcipach z brodą.
Rabin, ksiądz i imam.
Nie, oczywiście.
Wybaczcie, jestem Belgiem.
Do rzeczy.
W Bazylice Grobu Świętego
spotkali się przedstawiciele trzech wyznań.
W obecności inspektora policji omawiano rozkład korzystania z targowiska.
Godzinę po naradzie
odkryto zniknięcie bezcennego zabytku.
Powstało podejrzenie, że kradzieży dokonała jedna z tych trzech osób.
Jednak policja nie znalazła żadnych dowodów.
Ja mam jeden.
Na utrzymanej w doskonałym stanie powierzchni fresku
odkryłem niewielkie uszkodzenie, powstałe w wyniku zarysowania
twardo podzelowanym trzewikiem albo wojskowym butem.
Zadajmy sobie zatem pytanie,
kto najwięcej zyskuje na tym przestępstwie?
Wszyscy święci mężowie żyją skromnie.
I mają kiepskie buty.
Nagle zdobyte bogactwa i rubiny byłyby w ich przypadku...
zbyt podejrzane. Nic nie skorzystają.
Postawcie strażnika przy południowym wyjściu.
Dziękuję.
Nie. Jedynym,
który zyska na tej kradzieży i wywołanych przez nią zamieszkach,
jest człowiek, którego biuro przeszukałem rankiem,
bezskutecznie czekając na śniadanie.
Poszło o jajka, ale to nieistotne.
Ten ktoś jest hojnie opłacany, by utrzymywał tu porządek.
Mam oczywiście na myśli komendanta tutejszej policji.
Nie chce stracić intratnej posady
podczas dyskusji o samorządności w lokalnych społecznościach.
Nosi solidnie podzelowane buty i z pewnością już bardzo żałuje,
że poprosił mnie o wyjaśnienie sprawy.
Jak pan śmie?!
Sierżancie?
-Przeszukał pan biuro, jak prosiłem? -Tak jest.
-Znalazł pan to, co podejrzewałem? -Tak jak pan przewidział.
Dziękuję.
Stać!
Bagaż jest już na pokładzie.
Mam zaszczyt pana eskortować.
Zatem do Stambułu. A później prosto do Londynu?
Jestem zmęczony i zasłużyłem na krótki urlop.
Chętnie pooglądam obrazy i zmarnotrawię nieco czasu.
Może się pan nie gapić?
Ja tylko...
Skąd pan wiedział? Wystarczyła rysa na ścianie.
Mam tę zdolność...
że widzę świat takim, jaki być powinien.
Jeśli nie jest, niedoskonałości są widoczne...
niczym nos sterczący pośrodku twarzy.
Moje życie jest nie do zniesienia.
Ale to przydatne w dochodzeniach.
Trudno zajrzeć ludziom w serca i odkryć ich prawdziwą naturę.
Cokolwiek ludzie mówią, istnieje tylko to co dobre i to co złe.
Nie ma nic pośrodku.
Czas się rozstać.
Mam pana eskortować.
Żegnam, kapitanie. Już się nie spotkamy.
Proszę poprawić krawat.
Doskonale.
Pasażerowie proszeni na pokład!
Przepraszam.
Zaraz naprawimy!
-Zdążą na czas? -Pracujemy!
Mam pociąg ze Stambułu. Jutro o siódmej.
W Londynie czeka ciężko chory pacjent.
Jestem lekarzem.
Doktorem!
Wciąż krzyczę na was po angielsku. Tylko coraz głośniej i wolniej.
Proszę mi wybaczyć.
Chętnie pomogę, jeśli zdołam.
Poznaję te wąsy.
Z gazety. Pan detektyw Herkules Poirot?
Hercule Poirot. Nie poluję na lwy. Mademoiselle.
Mary Debenham. Nigdy nie zapominam twarzy.
Zwłaszcza takich.
Z Bagdadu?
Rzeczywiście. Nic panu nie umknie.
Widzę bilet.
Można spytać, jak się tam powodzi
guwernantkom?
Kreda na rękawie i podręcznik geografii.
Guwernantka lub kartograf. Strzelałem.
Zawsze ich uczę geografii i męczę, aż znają świat na pamięć.
Mogą pobłądzić w życiu,
ale zawsze będą wiedzieli, gdzie są.
Jesteśmy wolni. Najwyższy czas.
Na wodzie czuję się wolny.
Też bym tak chciała.
-Powinniśmy zrezygnować. -Nie teraz.
Gdy to się skończy.
Po wszystkim.
Wtedy już nic nam nie zagrozi.
Stambuł
Tu zaczyna się mój urlop.
W tych skromnych bochenkach czuję ducha miasta.
Świat dąży ku zniszczeniu, ale tu...
co dnia wypiekają na zamówienie arcydzieła.
-Pan Poirot! -Mohammedzie!
Mój drogi...
jesteś artystą.
Przyjacielu!
Przepraszam.
Chodź.
Szukamy ustronnego miejsca na sprzeczkę.
Potrwa ze 20 minut
i dojdziemy do porozumienia. Ja na pewno.
Pan Bouc!
Poirot! W kuchni?
Ten człowiek wywęszy dobre ciasto jeszcze szybciej
niż złodzieja.
Mój drogi!
Już nie jestem policjantem i nie wyciągnę cię z kłopotów.
Mój przyjaciel, sławny...
Poirot - znałem go, gdy jeszcze nie był sławny. A to...
Prostytutka.
Tak. Nie mówiłeś, że znasz takie sławy.
Przyjaźnimy się, bo nie pytam
o jego śledztwa. Nie obchodzą mnie.
-A on nie wytyka mi wad. -A mógłbym.
-Zapraszam na kieliszeczek. -Mam tylko godzinę.
O siódmej ruszam Orient Expressem, jako kierownik pociągu.
Wuj płaci mi krocie, żebym nim jeździł
z dala od niego i biura.
Mam po wieki zabawiać pasażerów.
-Sztuka nepotyzmu. -Jesteś jej Michałem Aniołem!
-Pan Poirot? -Też prostytutka?
-Skądże. -Naprzykrza ci się?
Zaraz zacznie.
-Brytyjski konsulat? -Tak jest.
Sprawa Kassnera.
Tak.
Słusznie się domyślałem?
Owszem.
-Nie muszę czytać. -Pięknie.
Zdrada czy śmierć?
Jedno i drugie.
Ktoś właśnie...
przerwał mi wypoczynek.
Muszę jechać z tobą.
Znajdziesz dla mnie przedział?
Mój drogi...
Jestem łobuzem, ale znajdę ci łóżko w moim pociągu
w środku zimy. Trzy dni
bez trosk, kłopotów i zbrodni. Będziesz zachwycony.
Było mi ogromnie miło. Chodźmy.
Pański bagaż został zabrany, a należności spłacone.
Odbiorą pana w Calais,
przewiozą do Dover, a potem pociągiem do Londynu.
-Jesteśmy ogromnie wdzięczni. -Proszę milczeć.
I nie pogarszać.
-To dla ciebie. -Dziękuję.
-Nie zasłużyłem. -Miałem dobrą passę.
Gdy fortuna sprzyja, trzeba się dzielić szczęściem.
Tylko mów dobrze o Amerykanach.
Zostaw!
Dobry wieczór.
Proszę, panie Ratchett. Najlepszy stolik czeka.
Ten jest najlepszy.
Chcę tamten.
Masterman? Ma pan wszystko?
Miło, że pan pyta, MacQueen. Nie popełniam błędów.
Toż to pan hrabia Andrenyi.
Chodźcie!
Widziałem pana w Monte Christo. Mogę zrobić zdjęcie?
Tylko nie w twarz!
Przepraszam.
Simplon Orient Express
przez Sofię, Nisz, Belgrad, Vinkovci, Brod,
z przesiadką do Bukaresztu, Zagrzebia, Triestu, Wenecji, Mediolanu, Lozanny,
Dijon, Paryża, Boulogne, Calais,
Dover i Londynu, odjeżdża za 15 minut!
Chodź tu, Michel. Załaduj to do przedziału pierwszej klasy.
Zajmij się moim przyjacielem i zaspokój każdy jego kaprys.
Mamy komplet. Nie ma miejsc.
Pojedzie w jedenastce.
To przedział specjalny, z wszelkimi wygodami.
Zajął go profesor z Austrii.
-Nie ma nic w pierwszej klasie? -Niestety.
-A w drugiej? -Też.
Panna Debenham!
-Jedzie pan z nami? -To zależy od wyniku tej dyskusji.
-Wszyscy są? -Brakuje tylko pana Harrisa.
"Pasażerowie muszą się stawić pół godziny przed odjazdem,
inaczej tracą miejsce".
Jest po czasie, więc przepadło.
Zanieś bagaż pana Poirot do trójki, do pana MacQueena.
-Dziękuję, Bouc. -Drobiazg.
Witamy.
Numer trzy "pech" znaczy...
Przepraszam, nie chciałem obrazić.
A mógłby pan, choć trochę.
Podróże koleją mają to do siebie, że wciąż się na kogoś wpada.
To wspaniałe.
Ale marzę już o powrocie.
Podróże to pikantne potrawy, meczety, mężczyźni,
ale w końcu tęskni się za własnym łóżkiem.
Zarzucają mi, że poluję na męża... za granicą.
Nie mogę zaprzeczyć. Choć lubię być sama.
Ale kobieta ma potrzeby, które lubi zaspokoić, gdy ją na to stać.
Najchętniej na stałe.
Mój Boże! Pożar w kuchni!
Żegnam panią.
Dobry wieczór.
Numer 9...
Dobry wieczór...
Witam pana.
Przepraszam.
Pan pierwszy.
Dziękuję.
Jest numer 3.
Pan MacQueen?
Tak. Chyba źle pan trafił.
Czy jest jakiś problem?
Bynajmniej.
Nie ma miejsc.
Będziemy, jak to mówią... współlokatorami?
Naprawdę?
Jestem równie zawiedziony. Ładnie tu.
Chodźcie, moje skarby.
Nie.
A ten?
Bagaże wciąż nierozpakowane?
Pociąg rusza za 5 minut! Proszę wsiadać!
Uczeszemy was.
Na co oni czekają?
-Niech mi pościelą łóżko. -Już zadysponowałem.
Niech przygotują łóżko. I przynieś mój dyktafon.
Pies na stole? Coś obrzydliwego.
Znajdź MacQueena i niech przyniesie kwity z Mediolanu.
-Już. -Tak jest.
Natychmiast.
-Powiedziałem natychmiast. -Tak jest.
"Pilnuj się".
Kawa, panie Ratchett.
Kto to zrobił?
Nie wiem, proszę pana.
-Dobry wieczór, pani Hubbard. -Panie Masterman.
Witam.
Jeszcze chwila i wyznaczę stawkę za patrzenie.
Zapłacę.
Doradzam drinka.
Jest pani urażona?
Rozczarowana.
Niektórzy są tak przystojni...
Wystarczyłoby...
żeby milczeli, a zdobyliby co tylko zechcą.
A mimo to gadają.
Wszystko w porządku?
Ma pani wspaniałą intuicję.
To samo mówił mój drugi mąż.
Nie, to był... pierwszy.
Tak.
Błyskotliwy człowiek.
Twarz miał jak brukiew, ale ją uwielbiałam.
Miło się gawędziło.
Dobranoc.
Panie Poirot?
Wejdź, Pierre Michel.
Proszę.
Wieczorem
przeniosę MacQueena do pana Bouca.
Będzie jak w pierwszej klasie.
Znakomicie. Dziękuję.
Smacznego.
A jajka?
Witam pana.
Pani Hubbard.
Witam.
Proszę bardzo.
-Prezent od firmy. -Dziękuję panu.
Jestem do państwa usług.
Ja nie piję.
Nie smakuje pani?
Nie gustuję w grzechu.
W występku szatan szuka swych wybrańców.
Poprzestańmy na tym.
Witam panią.
Monsieur? Ma pan ochotę na aperitif?
Żałuję, ale jestem umówiony z dyrektorem pociągu.
I tak już miał iść.
Nie trzeba.
Zadomowiłeś się?
-Dziękuję. -Jak w reklamach.
A najlepsza wcale nie jest tu kuchnia.
To porywające.
Grupa nieznajomych, których na kilka dni łączy tylko jedno:
podróż z miejsca na miejsce.
I już się więcej nie spotkają.
Nuda, anonimowość i...
nieustanne, miarowe kołysanie.
Z takim hobby do niczego nie dojdziesz.
Mam nadzieję.
Zamów rybę.
Zamiast granika prosimy o solę, ziemniaki zamiast sałaty i...
sos velouté, bezmięsny. Dwa razy.
Garçon, to brzmi wspaniale. Dla mnie to samo.
To księżna Dragomiroff.
Gdybym miał się żenić dla pieniędzy, to tylko dla takich.
Uczesałam Dalię.
Nie. Torturowałaś moją psinkę.
A miałaś uczesać.
Wciąż czytasz Dickensa?
Tak, mój drogi.
Przez te książki i kryminały omija cię cały romantyzm.
Romanse nie uchodzą na sucho.
Kiedyś...
Był raz ktoś taki...
Na przyszłość wolałbym nie siedzieć z tym panem.
Ludzie powinni jadać ze swoimi. My nie jesteśmy podobni.
Nie wszyscy są tu wyznawcami segregacji rasowej, profesorze.
Preferuję taki rozdział z czystego szacunku dla różnic.
Mieszając czerwone wino z białym, zepsułaby pani oba.
Lubię różowe.
Co słychać? Czy można...
się przysiąść?
Deser to przyjemność...
a ja głupio się czuję, dogadzając sobie w samotności.
Za to ja za tym przepadam.
Ale...
w zamian za kęs tego ciasteczka, zapraszam.
Oczywiście. Proszę o drugi widelczyk.
Bardzo chciałem pana poznać.
Dziękuję.
Nigdy nie siedziałem tak blisko wielkiej sławy.
Nie. Skłamałem.
Raz jechałem autobusem z Tyem Cobbem.
Baseballistą z Detroit.
Mogę wziąć odrobinę z wierzchu?
Niezwykły z pana osobnik.
Dziwny i wyjątkowy człowiek.
Jestem w wieku, gdy się wie, co się lubi, a czego nie.
Jeśli coś lubię, to ogromnie, a jeśli nie, nie mogę tego znieść.
Jak choćby zwyczajowych grzeczności przed zasadniczą rozmową o interesach.
Zabawne.
No dobrze.
Oferuję panu pracę.
Jest pan "obrońcą niewinnych", jak piszą w gazetach.
Jest pan niewinny?
Jestem biznesmenem.
Obracam dziełami sztuki. Jestem nowy w branży,
ale sprzyja mi szczęście nowicjusza.
Zabytki, antyki.
Nawet dywany. Wszystko z Orientu.
Ale dopiero zaczynam, więc wciąż jestem laikiem.
I mam pewne kłopoty z tymi...
tak zwanymi rzeczoznawcami.
Nie są godni zaufania.
Bywa, że klient...
coś kupuje...
a potem okazuje się, że to niezupełnie autentyk.
To nie moja wina...
gdy jedwabny kaszański szal okazuje się podróbką.
Prawda?
Oczywiście.
Ale narobiłem sobie wrogów.
Dostałem parę listów. Z pogróżkami.
Podejrzewam Włochów.
Sprzedałem im w Mediolanie kilka wschodnich dywanów.
Kupcy nie byli przekonani co do ich pochodzenia.
Żądają zwrotu pieniędzy z odsetkami.
Ci Włosi.
Makaroniarze.
A tu mi się trafia genialny detektyw.
Ja?
-Tak, pan. Herkules Poirot. -Hercule.
Mam pomysł.
Zatrudniłbym pana do ochrony,
póki nie będę bezpieczny.
Dla pana - łatwy zarobek.
Dla mnie - spokój.
-Rozumiem. -Świetnie.
-Odmawiam. -Słucham? To niedobrze.
Może nie wyraziłem się jasno.
Widzi pan... ktoś się na mnie uwziął.
Nie jestem wcielonym aniołem, nic z tych rzeczy.
Jeśli tamten świat istnieje, stanę przed sądem jak pan.
Ale...
nie zamierzam się z tym śpieszyć.
-Mierzy pan we mnie? -Nie.
Nie w pana. W świat.
Żyję w nim. Proszę to zabrać.
A 10 tysięcy za tydzień?
Hojna oferta, ale odmawiam.
-Piętnaście? -Źle pan słyszy.
Rozumiem.
To nie dość efektowne dla wielkiego Herkulesa Poirot?
Bez fleszy...
Wciskanie podróbek gangsterom ma konsekwencje.
Ja łapię przestępców, nie ochraniam.
Odmawia pan mojej brudnej forsie.
Panu, panie Ratchett.
Chodzi o tę broń? Mam rację?
To dużo bardziej osobiste.
Nie podoba mi się pan.
Proszę wybaczyć.
Ale ciastko smakowało?
Ciastko było wyborne. Życzę miłego popołudnia.
Dziękuję.
Ale ziąb.
Moja słodka Katherine.
Kochana.
Panie Dickens!
Panie Ratchett?
To nic.
Doskonale. Dobranoc.
Co znowu?
Pani Hubbard?
Jak zawsze.
Pani Hubbard...
Zginęliśmy?
Proszę państwa, pociąg wypadł z torów.
Wszystko w porządku?
Tak, dziękuję.
Pan Bouc przedstawi rano sytuację. Zostańcie w przedziałach.
Oczywiście.
Umrzemy tu?!
Moja Katherine.
Moja piękna...
Szanowni państwo, obawiam się, że pociąg nigdzie nie pojedzie.
Tylko w dół.
Długo mamy tu tkwić?
Trzeba coś zrobić.
Oczywiście, że coś robię. Nie robię nic.
Dokładnie 2 godziny i 10 minut temu, gdy nie zjawiliśmy się w Brodzie,
zawiadowca wszystkiego się domyślił
i wysłał ludzi do odkopania lokomotywy
i oczyszczenia dla nas drogi.
A nam...
nie grozi zimno, głód ani brak wygód.
Możemy się przejść.
I umrzeć z wyziębienia.
Muszę zdążyć na statek.
Pojutrze odbija z Francji.
Raczej bez pani. Jak mój do Londynu.
Zapłaci mi pan odszkodowanie za stracony czas.
-Nie pozwie mnie pani za pogodę. -Tylko pan tu jest.
Mam konferencję w Turynie.
A ja spotkanie w zakładach w Sochaux.
Wszystko w rękach Boga.
Nie my decydujemy,
czy zasługujemy, by bezpiecznie dotrzeć do celu...
czy musimy upaść, niczym Lucyfer.
Śniadanie, panie Ratchett.
Dzień dobry panu.
-Coś się stało? -Nie wiem.
Panie Ratchett?
Pozwoli pan?
Zimny powiew.
Proszę sprowadzić pana Bouca i doktora Arbuthnota.
Dobry Boże!
Nie dotykać niczego prócz ciała.
Boże, to straszne.
Najpierw śnieg, a teraz...
będę gadał z policją na jakiejś zapyziałej stacyjce.
I zginął człowiek.
Zadźgany.
Długie, gładkie ostrze, rany liczne, niektóre płytkie, inne głębokie.
-Po lewej czy prawej stronie? -W tym rzecz.
Zabójca chyba zamknął oczy i uderzał na ślepo.
Może pan określić czas zgonu?
To trudne przy otwartym oknie...
ale sądzę, że między północą a drugą.
Nikt tu nie wchodził. Miałem dyżur.
Coś bym zobaczył. To niemożliwe.
Proszę wrócić do restauracyjnego. Michel, zabezpiecz wagon.
Poirot?
Musisz mi pomóc.
Znajdź sprawcę.
Błagam w imieniu firmy.
Policja zjawi się na gotowe. Tylko ty mnie uratujesz.
Wzrusza mnie twoja wiara, ale muszę odmówić.
Uznaj to za wakacyjną łamigłówkę.
To dla ciebie drobiazg!
Zbadaj przeszłość pasażerów, ich wiarygodność i zrób to co zawsze.
Usiądź w fotelu, pomyśl nad ciastkiem...
a rozwiązanie przyjdzie samo.
I tak tu utknęliśmy.
Poćwicz szare komórki, bo obumrą.
Więc siedzę, jem ciastka, a pomysły same przychodzą?
-Nie wiem. -Mam Dickensa.
Do diabła z nim!
Jeśli zostawimy to policji, to powieszą kogoś na chybił trafił.
Pewnie Marqueza,
za samo nazwisko.
Albo Arbuthnota, za kolor skóry.
Jesteś jedynym gwarantem sprawiedliwości.
Daj mi plan wagonu, paszporty i ułóż plan przesłuchań.
Dowody, porządek i metoda, aż odkryjemy winnego.
Nie aprobuję morderstw.
Co dnia spotykamy różnych drani, ale ich nie zabijamy.
Musimy być lepsi od zwierząt.
Więc znajdźmy zabójcę.
Szanowni państwo pozwolą, że...
Najwyraźniej wciąż mamy pecha.
To znaczy...
Nie żyje jeden z pasażerów.
Pan Ratchett.
Jednak go dopadli.
Zakłada pan zabójstwo?
Nie...
Po prostu był w doskonałym zdrowiu.
Ale miał wrogów.
Tak, został zamordowany.
Boże... Morderstwo? Tutaj?
Niestety.
Niech spoczywa w pokoju.
Ktoś buszował w nocy w moim przedziale.
Nikt mi nie wierzy.
Co się tu dzieje?
Jesteśmy uwięzieni, a pan Bouc poprosił,
żebym znalazł tego przestępcę.
Dlaczego pana?
Jestem Hercule Poirot,
prawdopodobnie najlepszy detektyw na świecie.
W swoim czasie pomówię z każdym, a na razie...
proszę się pozamykać w przedziałach.
-Czuję się jak więzień. -To dla waszego bezpieczeństwa.
Jeśli doszło do morderstwa...
to był i morderca.
Sprawca jest wśród nas.
W tym pociągu. Teraz.
Przejścia między wagonami były w nocy zamknięte?
Sam tego dopilnowałem.
Nie znaleźliśmy nikogo obcego.
Zatem można się ograniczyć do pasażerów wagonu do Calais.
Będziesz mi asystował.
Spałeś w innym wagonie, więc nie jesteś podejrzany.
Panie MacQueen, czy to odpowiednia pora?
Nie żyje mój szef.
Straciłem pracę i patrzycie na mnie jak na winnego.
Nic podobnego.
Znał go pan, a musimy poznać istotne fakty.
Był pan jego krewnym?
Nie, sekretarzem.
Kupowałem bilety, zamawiałem steki.
Nigdy nie widziałem, żeby ktoś żarł tyle steków.
Handlował antykami.
Nie znał się na tym, brakowało mu gustu, języków.
Nie miał głowy do interesów, rachunków, do niczego.
Ja to robiłem.
Długo pan u niego pracował?
Za 20 dni byłby rok.
Nie odpowiadała mi prohibicja...
więc wyruszyłem za morze, po uszy w długach.
Jestem prawnikiem z wykształcenia...
ale nie z powołania.
Byłem w tym beznadziejny.
-Lubił go pan? -Lubiłem jego pieniądze.
Był chamem.
Wymagającym, wrednym i z pewnością mijał się z prawem.
-Kiedy go pan ostatnio widział? -Chyba tuż po dziesiątej.
Przeglądaliśmy transakcje z Włoch.
Z podróbkami z Mediolanu?
Tak... Chciał przejrzeć wszystkie dokumenty.
Musiałem je tłumaczyć, bo kontrakty były po francusku, a nie znał języka.
Na postoju w Vinkovci zagadnąłem tego kolorowego doktora, Arbuthnota.
Wypiliśmy, rozprostowaliśmy nogi.
Miał dość...
dziwne zdanie o Stalinie i trochę dyskutowaliśmy.
Nie jestem rasistą, tylko nie przepadam za Brytolami.
-Kiedy się rozstaliście? -Trochę po drugiej.
Wie pan o jakichś konkretnych wrogach Ratchetta?
Rany...
Długo by gadać.
Mówił panu o pogróżkach?
Dostawał paskudne listy.
Mogę pokazać. Przynajmniej część.
Resztę podarł. I spalił.
Proszę.
pilnuj się
z nami nikt nie wygra
Dziękuję panu.
Dziękuję.
Wezwiemy pana, gdy wynikną kolejne pytania.
A ten Latynos?
Marquez. Ciekawa postać.
No i sami panowie wiecie... jego ziomkowie...
nie gardzą morderstwem jak my. W kontekście historycznym.
Podobno nie jest pan rasistą.
Chyba...
to zależy od rasy.
A tak dobrze mu szło.
-Podejrzewasz go? -Za wcześnie.
-I nie dźgnąłby go w szale 12 razy. -Nie na trzeźwo. To kto?
Nie wiem. Zapytajmy.
-Kogo? -Ofiarę.
Ma 12 ran kłutych. Arbuthnot twierdzi, że chaotycznych.
Jeśli to sprawka doktora, nie wpłynęło to na jego fachowość.
Zegarek. Stanął o 1:15. To potwierdza czas zgonu.
Tak, to bardzo możliwe.
-Nie rozumiem... -Ja też. Nic nie rozumiem.
Patrz na te dwie rany.
Zadane z dużą siłą i głębokie, a krwi jest mało.
To był brutalny atak.
Dźgano tu i tam, bez żadnego porządku, jakby w ataku wściekłości.
A w tym czasie ofiara, człowiek w pełni sił i opity kawą,
leżał spokojnie i poddał się śmierci bez walki,
choć miał pod ręką
doskonałe narzędzie do obrony.
Weź to.
Co tu mamy?
Barbital. Sprawca się przygotował.
Odurzył go, by nie sięgnął po to.
Jest też damska chusteczka.
Świetna, ręczna robota. W Paryżu kosztują po 200 franków.
I jest inicjał: "H".
-Mamy też wycior do fajki. -Kolejna poszlaka.
Jest ich mnóstwo, zapewne podrzuconych.
Jednak tylko jedna wydaje się być autentyczna.
Popielniczka może skrywać prawdziwą wskazówkę.
Zwęglony kawałek papieru.
Być może ktoś próbować spalić dowód.
Dziękujemy, przybyliście w samą porę.
Możemy pożyczyć narzędzia?
Doskonale.
Dziękujemy.
Bardziej mnie interesuje...
nie to, co to jest, a dlaczego to tam zostało.
Poszukamy prawdy od wewnątrz.
Ale tu bardzo mi się przyda nieco naukowej pomocy.
Wyregulujesz płomień.
Teraz!
To jeden z tych anonimów.
Nie, przyjacielu. To nam zdradza tajemnicę.
Spójrz.
"Na rękach krew i umrzesz".
Co to znaczy?
Chodź ze mną.
Wypełnijmy luki.
To nie wakacyjna rozrywka.
Znam prawdziwe nazwisko zabitego.
To nie był Ratchett, lecz Cassetti.
-Słyszałem o nim. -Więc znasz też nazwisko Armstrong.
Sprawa Armstrongów?
Wstrząsnęła całym światem.
Dwa lata temu,
znany pilot, płk John Armstrong...
i jego żona Sonia, odkryli, że ich jedynaczka, mała Daisy,
została porwana z łóżeczka.
W rozpaczy...
zapłacili okup.
Ale wkrótce potem znaleziono Daisy zamordowaną przez...
Ratchetta, czyli Cassettiego.
Gdy Sonia Armstrong się o tym dowiedziała, była w ciąży.
Wstrząs wywołał przedwczesny poród.
Nie przeżyła tego. Dziecko też.
Skąd o tym wiesz?
Od samego Johna Armstronga.
Pisał z prośbą o pomoc.
Ale gdy dostałem list...
było za późno.
Znaleziono go martwego.
Popełnił samobójstwo.
"Masz na rękach krew Daisy Armstrong i umrzesz za to".
I umarłeś.
-Panie Poirot? -Słucham.
Pani Hubbard chce z panem mówić. Nie zatrzymam jej dłużej.
Proszę wybaczyć, że pani czekała.
Ma pani dużo do powiedzenia.
Żeby pan wiedział. Czekam z tym od rana.
Morderca był zeszłej nocy w moim przedziale.
Bałam się, że zginę. I mogło tak być,
ale zamiast mnie dopadł Ratchetta.
Ocknęłam się i poczułam obecność mężczyzny.
Na pewno mężczyzny?
Miewałam ich już w sypialni.
Zgłosiłam to konduktorowi, ale nie uwierzył.
Kazałam sprawdzić przejście między przedziałami,
bo mógł tamtędy wyjść.
Drzwi nie były zaryglowane.
Zamknęłam je,
po tym co mówił Ratchett.
Złożył mi dość jednoznaczną propozycję.
Słyszała pani...
o porwaniu dziecka Armstrongów?
A kto nie słyszał?
Coś okropnego.
Zabójca Cassetti...
zginął tej nocy.
To właśnie Ratchett.
Mówiłam panu. Czułam, że to łajdak.
Wierzy pan, że był u mnie mężczyzna?
Uważa mnie pan za idiotkę,
ale mam dowód.
To z munduru
naszego konduktora.
Michel mógł go u pani zgubić.
Mam wszystkie.
Leżał w nogach łóżka, na narzucie,
tam gdzie spałam.
-Co pan na to? -To dowód. Dziękuję, pani Hubbard.
-Był pan w Ameryce? -Raz.
Dawno. I krótko.
W jakim celu?
-Potwierdzić podejrzenie. -Jakie?
Że mi się nie spodoba. Dostałem ofertę w Bostonie.
Zaraz wróciłem do Londynu.
-Ratchett był z Bostonu? -Nie wiem.
Nie wypadało...
pytać.
-Proszę dalej. -Ostatni raz...
widziałem pana Ratchetta... o dziewiątej.
Przyniosłem mu kawę i odwiesiłem ubranie.
Dokucza panu ból zębów?
Jestem zapisany do dentysty w Londynie. Pan Ratchett nalegał, żeby nie zwlekać.
Miał dość słuchania moich jęków.
Czy ten wrażliwiec zawsze pijał kawę w nocy?
Bynajmniej. Ale ostatnio był bardzo nerwowy.
Mówił, że chce być czujny, zwłaszcza ostatniej nocy.
Znalazł w przedziale list.
Powiedz, że to nie ty.
Gdybym miał panu podrzucić coś niemiłego,
to na pewno nie list.
Kawy.
To pewne, że...
tak wytrawny służący...
nie mówiłby tak do pryncypała.
O ile by nie wiedział, że jego karierę czeka szybki...
koniec.
To raczej nie ból zęba.
Płuca?
Tarczyca.
Z przerzutem na żołądek. Jak u ojca. Był o 5 lat młodszy.
Mam kilka miesięcy.
Doktor stwierdził, że bez szans.
I nagle przestałem się... bać.
Od tej pory robię, co chcę.
Mówię, co myślę.
Ta kawa...
Doprawiono ją barbitalem. Pan oczywiście powie, że to nie pan.
Oczywiście.
Kiedy i skąd brał pan kawę i filiżanki?
Z kuchni.
Przy kolacji zamówiłem ją na dziewiątą i była gotowa.
Każdy miał do niej dostęp przede mną.
Dziękuję.
Panie Masterman?
Współczuję bólu zębów.
Dziękuję.
Uwielbiam te ciastka.
Panno Estravados, jest pani misjonarką,
ale przedtem była pani pielęgniarką?
-Zawdzięczam to Bogu. -I spłaca pani dług?
Miałam...
w życiu okres szaleństw...
gdy brałam więcej, niż dawałam.
Gerhard Hardman.
Profesor inżynierii.
Tylko dzięki nauce Niemcy odzyskają dawną godność.
-Biniamino Marquez. -Miło mi.
Chcę się oczyścić ze współudziału w zbrodni, więc proszę pytać.
Nie będę kłamał.
Wychodziła pani w nocy z przedziału?
Tylko raz. Po aspirynę.
Pani Hubbard proponowała mi wcześniej,
ale nie skorzystałam. Nie mogłam zasnąć, więc poszłam.
Mam konferencję w Turynie.
Jestem tam jedynym Austriakiem, więc moja nieobecność...
obniży poziom dyskusji.
Uciekłem z więzienia i kupiłem wizę do Stanów.
Przysiągłem nie kłamać i nie kraść.
Gdy klient ci ufa, więcej kupuje.
Włosi są jak krowy, Hiszpanie - owce.
Belgowie...
Wróciłem do przedziału, który dzielę z ponurym angielskim kamerdynerem.
Jest jak ryba. Strasznie jęczy.
Na pewno widział, że spałem do rana.
Powiem panu...
bo to może ważne...
że było niemiłe zdarzenie.
Gdy poszłam do pani Hubbard,
pomyliłam drzwi.
Przepraszam.
-O której to było? -Chyba...
Nie przepraszaj.
...za 20 jedenasta.
A to ciekawe.
Byłaby pani ostatnią osobą, która widziała Ratchetta żywego.
-Pańska branża? -Samochody.
Mam trzy salony.
Przyjechałem do Ameryki z pustymi rękami. A teraz...
Panna Debenham to potwierdzi?
Taka jest prawda.
Nie kłamałabym.
Czy panna Debenham mogła wyjść niepostrzeżenie?
Nie. Mam lekki sen.
Budzi mnie nawet najlżejszy szmer.
Raz mnie zaskoczono.
Nigdy więcej.
Nie mówiłem, że byłem szoferem.
Na zdjęciach, które się panu wysypały,
była piękna dama z chłopczykiem w szoferskiej czapce,
u taty w pracy. Kogo pan woził?
Dlaczego ma pani dłonie jak bokser?
Pracuję w takich miejscach, gdzie nie wolno mi się bać.
-Trenowałam. -Już nie ufa pani Bogu,
od tamtej napaści?
Nie. Może być akurat zajęty.
Zawsze jest.
To Masterman.
Co ma do stracenia?
Brawo, ale pan Marquez
potwierdził, że Masterman czytał w tym czasie w swoim łóżku.
Gdyby to było łatwe, nie byłbym sławny.
Panno Debenham,
zaczerpniemy powietrza?
Fundujemy pani piknik.
Gdy moja współpasażerka dusi się w przedziale. Rozumiem.
Z każdego wyciąga pan prawdę gdzie indziej.
Ją pan nęka, mnie ziębi.
Sprytnie.
Proszę zapisać pełne nazwisko i adres.
Bladofiołkowy.
Pytał pan pannę Estravados o kolor jej szlafroka.
Dziękuję.
"Mary Hermione Debenham".
Używa pani drugiego imienia?
Tylko Mary, w pracy panna Debenham. Leworęczna.
Tak, to rzadkie.
Próbka pisma miała potwierdzić teorię?
Co pani sądziła o ofierze?
Nie myślałam o nim.
-Nie rozumiem pytania. -Proszę mi wybaczyć moje dziwactwa.
Ludzka natura jest skomplikowana.
By ją poznać, potrzebne są właściwe narzędzia.
To zabawki, nie narzędzia.
-Radzę je odłożyć. -Pytać wprost? Dobrze.
Czy przedtem znała pani doktora?
Arbuthnota?
Nie.
Tak nagłe zauroczenie?
To nie Ameryka.
Prawo nie zakazuje pani takich uczuć.
Podobnie jak zachowania milczenia o...
Uważam, że...
Nie byłam w Ameryce.
A gdybym zapytał panią o pewne...
zasłyszane słowa?
Pani i Arbuthnot jesteście dużo bliżej niż obcy sobie ludzie.
Powiedziała pani:
"Nie teraz. Gdy to się skończy. Wtedy nikt nam nie zagrozi".
O co chodziło?
Myśli pan, że o zabójstwo?
Pan wszędzie widzi zbrodnię.
Żyje pan tym.
-Wciąż pan to spotyka. -Nie.
Widzę dość zbrodni, by wiedzieć, że przestępstwo jest anomalią.
Uważam, że tracimy część duszy,
mordując innego człowieka.
Pytam ponownie: o co chodziło?
Jak ustaliliśmy...
prawo nie zabrania mi milczeć.
Dobrze.
A później, księżno?
Po kolacji położyłam się spać.
Bóg pobłogosławił mnie długowiecznością, ale w zamian zesłał bóle pleców.
Mniej więcej za kwadrans pierwsza...
wezwałam pannę Schmidt.
Zrobiła mi masaż i poczytała. Potem zasnęłam.
Czy znała pani...
rodzinę o nazwisku... Armstrong.
Doświadczyli nieopisanej tragedii.
Byłam wielbicielką matki Sonii Armstrong,
aktorki, Lindy Arden.
To był talent stulecia.
Miała zamiar zająć się reżyserią.
Mogła zostać pierwszą kobietą trzęsącą Broadwayem...
gdyby nie ten koszmar.
Czy pani Linda Arden nie żyje?
Jakby nie żyła.
Nie wychodzi z domu.
Trzymałam Daisy do chrztu.
Była...
Nie rozumiem, jaki to ma związek, detektywie.
Zamordowany tej nocy naprawdę nazywał się Cassetti.
To zabójca małej Daisy Armstrong.
Rozumiem.
Przyznaję, że znałam tę rodzinę, a on nie żyje.
Zbieżność...
wydaje się nieprawdopodobna.
Dopuszczam ją w pani przypadku.
Muszę zadać kilka pytań pannie Schmidt.
Nie trzeba.
Ręczę za nią.
Mimo to proszę pozwolić.
Proszę mówić po niemiecku.
Księżna nie zrozumie.
O to mi chodzi.
To "H" oznacza Hildegarde?
Nie stać mnie na taką.
Mówiła prawdę o tej nocy?
Było tak, jak powiedziała. Przysłała po mnie konduktora...
a potem wróciłam.
Widziała pani kogoś?
Drugiego konduktora.
Drugiego? Czyli Michela?
Obudził mnie inny.
Proszę ze mną.
-To nie on? -Tamten był niższy, z bródką.
-Nie ma innego. -Widziałam.
Miał wysoki głos i taki sam mundur.
Przy którym brak guzika.
Potrzebny będzie twój klucz. Szukamy munduru i czerwonego kimona.
Tysiące zdjęć, całe krocie skarpetek, szlafroki, prócz czerwonego
i brak nielegalnego munduru.
Przejrzeliśmy bagaże wszystkich?
Oprócz hrabiego i hrabiny Andrenyi.
Ich waliz nie wolno przeszukać.
Mają wizy dyplomatyczne.
Gdzie to może być?
Została nam tylko jedna walizka.
Moja.
Morderca ze mnie drwi.
Popełnił pierwszy błąd.
I jak po dniu przychodzi noc...
Pozwoli pani.
Nie. To nie moje.
-Mówiłam o konduktorze. Czy wtedy... -Nie.
I dlatego tu go ukrył. Brak guzika.
A jeśli jest mundur...
to dlaczego nie miałoby być i konduktorskiego klucza?
Już wiemy, jak morderca przeniknął przez zamknięte drzwi.
-Burbon. -MacQueen.
Czego szukamy?
500 funtów...
MacQueen notował transakcje z Ratchettem.
Gdzie to jest?
Poirot?
Bouc! Zbierz wszystkich!
Stać!
Proszę pana!
Nie ruszać się!
Dziękuję panom.
Więc to MacQueen? Ma pan winnego?
Proszę wybaczyć.
Jak on mógł?
-To nie ja! -Chciał pan to spalić,
ale da się odczytać. Nic się nie zgadza,
bo pan podkradał.
Pełno tu...
Jak to się mówi po angielsku? Klajstru?
-Kitu? -Tak! Pełno tu kitu!
Okradałeś go!
Bałeś się, że to odkryje, więc go zabiłeś!
Tak.
Ma pan rację, okradałem go.
Na tysiące.
Wiedziałem, że to brudna forsa.
Co w tym złego, że trochę skubnąłem?
Ale mam pytanie.
Dlaczego miałbym zarzynać dojną krowę?
To nie ja.
-Nie zabiłem go! -Nie.
Nie zabił.
Jak sądzę, wskazał mnie jako alibi.
To prawda.
Pił whiskey, a ja stwierdziłem, że amerykańska jest gorsza.
Zaczął mi stawiać, żebym zmienił zdanie.
Przeszliśmy na politykę. Miał dość...
dziwaczne poglądy o Stalinie. Ale ma mocną głowę.
Można na słowo?
Był pan z nim całą noc?
Paliliśmy i gadaliśm do drugiej.
On miał papierosy, a pan...
A tak. Pan jeden pali tu fajkę.
-Mogę zobaczyć fajkę i tytoń? -Tak.
O ile wiem, jedzie pan z Indii. Zgadza się?
Przesłuchuje mnie pan?
-Był pan u Ratchetta, zanim zginął? -Nie.
Ale to pański wycior?
Jeśli był w jego przedziale, proszę szukać gdzie indziej.
Jestem lekarzem i leczę, nie zabijam.
Żeby nim zostać, musiał pan ciężko pracować.
Niewielu ludzi pańskiej rasy miało tę możliwość.
W Middlesex jest jedno miejsce na roku. Udało mi się w 1924.
W wojsku byłem snajperem.
Strzelcem wyborowym.
Ocaliłem wielu oficerów.
Jeden dostrzegł umysł za pewną ręką i pomógł mi się kształcić.
-Uznaję to za dług. -Znał pan płk Armstronga?
Mogłem spotkać dwóch czy trzech Armstrongów.
-Tommy z 60, Selby... -Pułkownika Johna Armstronga.
Ożenił się z Amerykanką, a jego dziecko porwano i zabito.
-Nie znam. -A pannę Debenham?
Spotkaliśmy się w konwoju z Kirkuku do Nissibin.
Ona mówi co innego, co budzi pewne podejrzenia.
-Przepraszam. -Mary jest damą.
-Mogę za nią ręczyć. -Jak za MacQueena?
-Nie słucha pan. -Nie.
Ma pan szczęście. Doktor twierdzi, że nie spuścił pana z oka.
-Nie mogłem tego zrobić. -Mógł pan.
Ratchett zawsze brał coś na sen. Mógł mu pan podać barbital.
Usypiając tak samo doktora, zyskałby pan szansę.
-Po co? -Znamy motyw.
A ja podejrzewam inny.
Był inny powód. Znacznie bardziej... osobisty.
"Prawnik z wykształcenia, nie z powołania".
Dlaczego w ogóle studiował pan prawo?
Żeby zadowolić ukochanego, ale bardzo wymagającego ojca?
Który odnosił ogromne sukcesy na tym samym polu,
ale później stracił renomę?
Był pewien słynny MacQueen, mam rację?
Prokurator stanowy w New Jersey,
który był oskarżycielem w sprawie Armstrongów.
Nie było podejrzanych.
Zmuszono tatę, żeby oskarżył tę biedną Francuzkę...
pokojówkę ze słabym alibi, Susanne.
Wszystko zwalił na nią.
Zabiła się.
Była niewinna.
Gdy pojawiły się dowody przeciwko Cassettiemu, ten dawno zwiał.
Nie zostawili na ojcu suchej nitki.
Nie umiałem mu pomóc.
Ale twierdzi pan, że nie wiedział, że Ratchett to Cassetti.
Nie...
-Znalazł go pan. -Nie.
-Tak i okradał go... -Nie.
...żeby spłacić długi ojca, a potem wyrównać rachunki.
Nie, nie, nie...
Nie. To nie było...
To nie tak. To nie jest...
-Ktoś wyważył drzwi... -Doktorze!
Zakrył mi twarz.
Muszę to wyjąć.
Dajcie moją torbę.
Z przedziału.
Nie ma śladów. Morderca je usunął.
Tutaj!
Ostrze ominęło płuco i tętnicę. Ma szczęście, że żyje.
Wy też.
Też mi geniusz!
Wciąż nic nie wyjaśnił?
-Dajmy mu trochę czasu. -No cóż...
Ja go nie mam, zostało mi mało krwi.
Czepia się MacQueena, a morderca jest tutaj.
To ktoś z was.
Nie znam was. Nic nie mówiłam.
Dajcie mi spokój.
Zagraj coś.
Do rana oczyszczą tory.
Wróćcie do przedziałów.
Ja śpię tu, żeby wszyscy widzieli mnie, a ja ich.
Słusznie. Będzie cieplej,
i wszyscy do rana będą na widoku.
Zabójca nie zrezygnuje.
To dotyczy i państwa Andrenyi, niezależnie od immunitetu.
Chciałbym obejrzeć paszporty.
Musimy pomówić.
Na nazwisku żony jest tłusta plama. Widzi pan?
Źle się czuje.
Zgłoszę to jugosłowiańskiej policji i zostaniecie zatrzymani...
-Jak śmiesz?! -Kochany!
Kochany...
Zabawnie pan wygląda, monsieur Poirot.
Wszyscy detektywi są tacy?
Przepraszam, że obudziłem, Madame la Comtesse.
Nie sypiam w nocy.
Tylko w dzień.
Niektórzy boją się ciemności, a ja nie znoszę światła.
Cały czas zażywa pani...
Barbital.
Barbital...
Piję go litrami.
Nie ma sensu kłamać, skarbie, przejrzy nas na wylot.
Bez tego nie wyjdę z domu.
I nie zasnę.
Odpędza moje lęki.
Przed czym?
Przed wszystkim.
W paszporcie jest pani panieńskie nazwisko: Goldenberg.
Żydowskie?
Nie całkiem. Nie miałabym na drugie Maria.
Tańczy pani? Jak mąż?
Nie tak jak mąż.
Jestem w zespole.
To on ma talent.
Ja ciężką pracą doszłam do ledwie wystarczającego poziomu.
Przepraszam, muszę się położyć.
Czy to pani jedyny szlafrok?
Nie, mam jeszcze drugi. W kolorze kukurydzy.
Lubię detektywów. Nigdy nie wiadomo, o co spytają.
Jestem dobra w stolicach. Miałam guwernantkę geografa.
Zadowolony?
Jak zawsze, gdy zdemaskuję kłamcę.
Nie ma pani na imię Elena, lecz Helena.
Choć próbuje to pani ukryć i tu i na bagażach.
Mąż słyszał o dowodzie.
Chusteczce z inicjałem "H". Nie chciałam w to mieszać mojego "H".
Więc to zmieniliśmy. Na wizytówkach i w paszporcie.
Unikanie kłopotów to nie zbrodnia.
Tym razem tak.
Zastanawiające w sprawie Armstrongów jest to,
jak wiele osób dotknęła ta tragedia.
Młodsza siostra...
matka aktorka...
o pseudonimie "Linda Arden".
Przypuszczam, że także miała żydowskie korzenie.
Czy inaczej występowałaby pod pseudonimem?
Byłaby to naciągana hipoteza...
że naprawdę nazywała się Goldenberg?
Zwłaszcza, gdy znajdujemy młodą kobietę w tym samym wieku,
co jej ocalała córka,
żyjąca w ciągłym lęku?
Siostrę Sonii Armstrong.
Precz!
Usłyszałem hałas i pobiegłem. W samą porę.
To chyba jasne, że hrabiostwo są mordercami?
On jest nadopiekuńczy, a ona nie zabiłaby muchy.
A pan może przestać udawać.
Nie jest pan Austriakiem, Niemcem ani profesorem.
Ale dobrze pan gra. Wzoruje się pan na kimś znajomym?
Rzeźnik z mojego miasteczka był Szkopem.
Dobry człowiek, świetny akcent.
Co mnie zdradziło?
Powiedział pan "Tur-yn".
Prawdziwy, dumny Niemiec zaakcentowałby drugą sylabę:
"Tu-ryn".
Dobry pan jest, muszę przyznać.
Herr Professor Gerhard Hardman...
to moja przykrywka.
Przepraszam za rasistowskie uwagi.
Sam jestem w połowie Żydem.
Cyrus Bethman Hardman.
-Detektyw Pinkertona? -Od 30 lat.
Byłem w Stambule, gdy dostałem wiadomość z centrali,
że Ratchett szuka ochrony. Za potrójną stawkę.
Akurat byłem na miejscu.
Miałem uważać na niskiego, ciemnego gościa o cienkim głosie.
Całą noc...
obserwowałem korytarz przez szparę w drzwiach.
Każdy...
musiałby przejść obok mnie.
Przysięgam.
A jest pan gotów przysiąc,
że od 30 lat jest pan agentem Pinkertona,
czy znów pan skłamie,
zaprzeczając, że przedtem był pan policjantem?
Pańska broń, z charakterystyczną rękojeścią i oksydą,
to specjalna policyjna wersja.
Z roku 1927.
Jak widzę, wszyscy tu starają się mnie okłamywać.
Proszę zostawić broń, profesorze.
Jego przedział jest w takim miejscu...
że nie mógłby nic przegapić.
Chyba że drzwi przedziału Ratchetta były otwarte,
bo otworzyła je Pilar Estravados, jak zeznała.
A w takim razie ten ktoś byłby...
przed nim zasłonięty.
Moja Katherine.
To okropna zbrodnia...
a śledztwo utknęło, moja kochana.
Nie mogę znaleźć żadnego wyłomu.
Dlaczego mi to umyka?
Zawsze byłem...
tak pewny.
Zbyt pewny.
Ale teraz wróciła mi pokora i powiem jak dziecko...
że nie wiem.
Boję się, Katherine.
Proszę nam wybaczyć,
ale będą stawiać lokomotywę na torach.
Poczekamy w tunelu.
-Gdzie są psy? -Nic im nie będzie.
-Tak nie można. -Rozprostujmy nogi.
Ale tak nie można.
Wezwał mnie pan.
-Znów przesłuchanie? -Nie. Lubię pani towarzystwo.
Dziękuję, Bouc.
Proszę.
Spisałem 10 pytań bez odpowiedzi, a pociąg wkrótce ruszy.
Ma pani świeże spojrzenie
i pomyślałem, że może mi pani pomóc. Proszę.
"Chusteczka. Wycior do fajki.
Czerwone kimono. Mundur.
Godzina na zegarku.
Wtedy go zabito? Wcześniej czy później?
Zabójca był jeden czy więcej?
Które z nich?"
Nie umiem pomóc.
Dziękuję.
Może jest jedenaste pytanie, niezadane,
które odpowie na resztę.
Możliwe.
Najłatwiej wskazać hrabinę Andrenyi.
To siostra Sonii Armstrong.
-Naprawdę? -Tak.
Ale może być niewinna.
Może.
Ale wszyscy tu kłamią jak najęci.
-Pani również. -Ja?
Że nie była pani w Ameryce.
Zataiła też pani, że w chwili tragedii,
mieszkała pani u Armstrongów
i była guwernantką ich córki. Pani to wie.
Muszę zarobić na życie.
Byłam wmieszana w morderstwo. Kto mnie zatrudni?
Zaplanowała pani zabójstwo Ratchetta i sprowadziła hrabinę na świadka.
Na widok jego zwłok mogła wrócić dawna Helena.
Współpasażerka nie zasypiała.
Od barbitalu rozbolała ją tylko głowa. Prosiła o aspirynę.
Na stacji konduktor wysiadł, droga była wolna.
Poszła pani do przedziału Ratchetta.
Kochała pani Daisy i zabiła Cassettiego.
Cassetti był świnią.
Zasłużył na śmierć.
Nie zabiła go.
To ja.
Wyjdź, Mary.
Nie weźmiesz na siebie winy
za moje uczynki.
Idź, proszę.
John Armstrong był moim przyjacielem i dowódcą.
Wierzył we mnie.
Wysłał mnie na medycynę, zapewnił przyszłość.
Cassetti go zniszczył.
W rozpaczy znalazłem Mary.
Wytropiłem Ratchetta.
Mieliśmy zamiar wydać go policji. To pan podsłuchał.
Ale gdy ujrzałem jego gębę...
uznałem, że nie zasługuje na proces.
Więc odurzył pan MacQueena.
Przestawił pan zegarek, żeby móc podać fałszywy czas zgonu.
Nie pozwolę oskarżyć Mary.
Ani MacQueena.
Sam odpokutuję za swoje grzechy.
Jestem żołnierzem.
Zabijamy, by bronić.
A teraz muszę się bronić przed panem.
Dlaczego wciąż żyjesz?
Poirot?
Stójcie!
Pasażerowie muszą wracać do pociągu.
Macie się odsunąć...
od składu...
aż pozwolę wam wrócić.
Wszyscy kłamiecie...
myśląc, że nikt się nie pozna.
Ale dwie osoby będą wiedzieć.
Tak, dwie.
Wasz Bóg...
i Hercule Poirot.
Pora wyjaśnić tę sprawę.
Doktor Arbuthnot pytał, dlaczego jeszcze żyję.
Oczywiście znał odpowiedź.
Strzelec wyborowy nie trafia z bliska?
Ten strzał to czysta chirurgia.
Nie zabił mnie pan, bo nie jest mordercą.
Nikt z was nim nie jest.
A jednak ktoś być musi.
Są dwa wyjaśnienia tej zagadki. Pierwsze...
trudne, bo nie wszystkie fakty pasują...
i drugie, bardziej...
złożone.
Wyjaśnienie pierwsze.
Ratchett miał wrogów.
Zabójca Mafii zakrada się do pociągu w Vinkovci,
gdy MacQueen i Arbuthnot wysiadają.
Wyposażony w mundur i klucz, zabija Ratchetta.
Wychodzi przez przedział pani Hubbard i ucieka.
Nie.
W żadnym razie. To się nie składa.
Po co ukrył mundur?
Kto odurzył Ratchetta?
I dźgnął panią Hubbard?
Daj spokój!
A więc kto na tym zyskuje?
Tutaj zamordowano mordercę.
A korzyść to, być może...
stan ducha, ulga w cierpieniu.
Uciszenie głosu w głowie, który nie pozwala spać.
Morderca jest wśród nas.
A zatem...
Mamy doktora Arbuthnota, wdzięcznego przyjaciela pułkownika.
Znalazł ukojenie w towarzystwie guwernantki, Mary Debenham,
która była dla dziewczynki niemal jak matka.
Była też blisko z młodszą siostrą pani Armstrong,
Heleną Goldenberg...
żoną osoby bardzo znanej, której nieobce są gniew i przemoc.
Podróżujemy też z matką chrzestną Daisy,
do której należy...
chusteczka z monogramem, znaleziona na miejscu zbrodni.
To nie jest litera "H", lecz "N" z rosyjskiego alfabetu.
Natalia Dragomiroff.
A jej wierna pokojówka z kulinarnym gustem?
Kim była poprzednio? Może kucharką Armstrongów?
Ale nie koniec na tym.
Pielęgniarka Daisy...
Jej religijność to wynik poczucia winy, że pozwoliła...
porwać dziecko. To pani...
była w pokoju Daisy, gdy Ratchett wszedł przez okno?
Wypiła pani do kolacji o kieliszek za dużo?
Wciąż się pani obwinia, że mu nie przeszkodziła?
Znała tylko czułość...
i miłość, póki...
póki ja...
Ze mną sprawa jest jasna.
Podczas wojny byłem adiutantem pułkownika.
A później, w Nowym Jorku, kamerdynerem.
Tacy ludzie to prawdziwa rzadkość.
Szofer się z tym zgodzi?
To Armstrong żyrował mu kredyt, dzięki któremu zbudował firmę?
Jest mu wdzięczny po grób. Kto jeszcze?
Agent Pinkertona, były policjant,
przydzielony do śledztwa?
Był z kimś związany: z drugą, przemilczaną ofiarą tamtej zbrodni.
Zakochał się pan w pokojówce, nim ją fałszywie oskarżono.
Odszedł pan z policji,
widząc kpinę z prawa,
gdy ojciec MacQueena kazał ją aresztować.
Gdy odebrała sobie życie.
Nie!
Susanne była taka delikatna...
I pokochała mnie.
Byłem już stary, posiwiałem. Mówiłem, że stać ją na więcej, ale...
przychodziła...
punktualnie na każde spotkanie.
Dlaczego pociąg jest pełen w środku zimy? Skąd te chaotyczne rany?
Dlaczego jest tyle dowodów? Dlaczego...?
Dlaczego konduktor?
Pierre Michel z Awinionu...
który stracił siostrę,
oskarżoną pokojówkę...
Susanne Michel.
Tylko jedna osoba może twierdzić, że straciła więcej niż ktokolwiek z was.
Nieszczęsna Linda Arden.
Matka Sonii...
babcia Daisy.
Rzuciła scenę,
by wrócić w swojej ostatniej roli.
Jest pan bardzo inteligentny.
Zwykle ofiara zabójstwa jest jedna.
Gdy Ratchett zabił Daisy Armstrong,
złamał, zniszczył lub zakończył aż tuzin żywotów.
Żądają sprawiedliwości!
Wśród tych poranionych dusz szukamy odpowiedzi...
kto z nich jest zabójcą?
Kto podniósł nóż? Odpowiedź brzmi...
Żadne nie mogło tego zrobić w pojedynkę.
Ani we dwoje.
Musieli brać w tym udział...
wszyscy.
Razem.
Wspólnie.
Gdy spada lawina...
i zjawia się detektyw, trzeba zmienić plan.
Kimono, mundur...
Doskonała improwizacja. Lekarz rani, nie zabijając.
Każdy grał swoją rolę.
Zrób to.
Plan był mój.
Ja ich zebrałam.
Hardman wytropił Cassettiego.
Podesłałam mu MacQueena, a potem Mastermana.
MacQueen kupił bilety na kurs, gdy Michel miał służbę.
Panie Ratchett?
To nic.
Doskonale. Dobranoc.
I tak to się dokonało.
Za śmierć niewinnych.
Życie za życie.
Zemsta.
Tylko ja powinnam za to wisieć!
To był mój plan!
Niech pan powie policji, że to ja, sama.
Ja nie mam już po co żyć.
A oni mają teraz szansę.
Helena! Błagam...
Ma szansę.
Mogą...
iść, żyć...
odnaleźć radość...
gdzieś...
Niech to się skończy na mnie.
Nie są mordercami.
To dobrzy ludzie.
Znów mogą tacy być.
Było dobro i było zło.
Teraz jest pani.
Nie mnie to osądzać.
Zdecydujcie.
Jeśli chcecie odejść bezkarni,
wystarczy jeszcze jedna zbrodnia.
Nie przeszkodzę wam.
Nie pozwól im się zabić.
Wrzućcie moje ciało do jeziora, a na dworcu wysiądziecie niewinni.
Uciszcie mnie.
Bouc skłamie.
Ja nie mogę.
Zróbcie to! Ktokolwiek!
Nie.
Ja umarłam wraz z Daisy.
Mówił pan, że szuka sprawiedliwości.
A jak powinna wyglądać tutaj?
Czasami ludzkie prawa to za mało.
A gdzie jest sumienie?
W grobie, z Daisy.
Drogi pułkowniku Armstrong,
wreszcie mogę odpowiedzieć na pański list.
W końcu kiełkuje mi w głowie myśl, a w sercu przeczucie,
że gdzieś tam mnie pan usłyszy.
Teraz już znam prawdę o tej sprawie i jest to...
wielce frustrujące.
Byłem świadkiem okaleczenia ludzkiej duszy.
Tyle złamanych serc, tak wiele bólu i gniewu...
sączącej swą truciznę strasznej żałoby...
aż jedna zbrodnia zmieniła się w wiele.
Zawsze chciałem wierzyć, że człowiek jest rozsądny i cywilizowany.
Na tej wierze opiera się moja egzystencja.
Na porządku, metodzie i małych szarych komórkach.
Lecz tym razem proszą mnie,
bym zamiast tego posłuchał...
serca.
Panie i panowie,
podczas tego śledztwa zrozumiałem, że szale sprawiedliwości...
nie zawsze są w równowadze.
I tym razem muszę się nauczyć...
żyć z brakiem równowagi.
Nie ma tu morderców.
Tylko ludzie, którzy zasługują na uleczenie.
Policja przyjęła moje pierwsze wyjaśnienie:
o samotnym zabójcy, który zdołał zbiec.
Wysiądę teraz, żeby dopełnić formalności.
Jesteście wolni.
Obyście odnaleźli spokój.
Ja też.
Witam.
Szukam niejakiego pana Poirot. Jest potrzebny w pilnej sprawie.
Jest na urlopie.
Wciąż sprawa Kassnera?
Nie. Coś znacznie gorszego.
Mam go zabrać do Egiptu.
Doszło do zabójstwa na środku diabelnego Nilu.
Pan jest tym detektywem?
Tak.
To ja.
Proszę poprawić krawat.
Zaraz przyjdę.
Proszę bardzo.
Dziękuję.
Ruszajmy.
MORDERSTWO W ORIENT EXPRESSIE
Tłumaczenie: A. Wichlińska-Kacprzak