Miło znów pływać nie obawiając się U-Bootów.
Nie brak ci tych emocji?
- Uciekajmy! - Potwór!
To Kraken! Wszyscy zginiemy!
Kraken!
ATLANTYDA: POWRÓT MILO
Osiem tysięcy lat temu Atlantydę pochłonął ocean.
Kryształ dający nam siłę ukryto pośród ruin.
Bez mocy Serca Atlantydy mój lud był skazany na zagładę.
Teraz już nam to nie grozi!
Obi!
Wracamy do pałacu!
Trzymaj się!
Serce Atlantydy znów wskazuje nam drogę.
Leczy nas i dodaje sił.
Dzięki jego mocy odbudowujemy miasto
i przywracamy mu dawną świetność.
Blask kryształu sprawił, że w mój lud wstąpił nowy duch.
Odkrywamy tajemnice zapomniane od tysięcy lat.
Niewiedzę i strach zastąpiły wiara i chęć poznania.
- Witaj, królowo! - Uważajcie na siebie!
Mój ojciec wolał ukryć kryształ, niż niewłaściwie go użyć.
Ja zdecydowałam inaczej i mam nadzieję, że słusznie.
Od razu lepiej.
Dawni królowie nie muszą już płakać.
Obi! Odrobinę szacunku, co?
Nie sądziłam, że Atlantydę uda się tak szybko odbudować.
Ten kryształ kryje jeszcze niejedną tajemnicę.
Bez ciebie nigdy by nam się nie udało.
No dobra. Niech ci będzie.
Tylko nie spaś się zanadto.
- Co ci jest, Obi? - Królowo!
Do miasta zbliżają się obcy!
Lecą od strony tuneli z lawą! Gdzie dowódca straży?
Czekaj, to nie najeźdźcy!
To przyjaciele!
Ale tu teraz ładnie!
Wystarczy trochę farby i pierestrojka gotowa.
Audrey! Co wy tu robicie?
Tylko sprawdzamy, czy nie narozrabiałeś.
Chodź do mnie!
Nie wykręcisz się.
Dziękuję.
Obym nie dostał uczulenia.
Cześć. Kto jest pilotem wycieczki?
Ja!
- Byłem pierwszy! - Nieprawda, bo ja!
Chłopcy, nie kłóćcie się. Wystarczy dla wszystkich.
Dziękuję paniom.
Brakowało mi was.
Co się stało? Pan Whitmore ma się dobrze?
Sam go zapytaj.
Panie Whitmore!
Mam się doskonale, a kryształ odjął mi ze 20 lat!
Ale zostało i tak niemało.
To zapewne królewna Kida. A właściwie królowa.
Oto sławny pan Whitmore.
Dziękuję.
To dzięki panu Milo odmienił nasz los!
Zapraszam do środka. Na pewno jesteście głodni.
Nie dziwię się, że postanowiłeś tu zostać.
Ratujcie!
- Spróbujcie ostryg. - Jestem na diecie.
Wyśmienite.
Krzepki Radek. Przywiozłem z domu.
Wystarczy kropelka i paluszki lizać!
Jedzcie, zanim rozpuści zastawę.
To jedzenie chyba się rusza.
No to wcinaj, bo ci ucieknie.
Jak się rusza, łatwiej przechodzi przez gardło.
Główką naprzód, żeby wiedziało, w którą stronę.
Dziadek byłby z ciebie dumny, Milo.
Uratowałeś Atlantydę i być może cały świat.
A teraz dzięki tobie miasto odzyska dawną potęgę.
Nieźle, jak na kartografa.
Szkoda, że tego nie dożył. I nie poznał Kidy.
Miło, że znów jesteśmy w komplecie.
Ale coś mi mówi, że to nie jest zwyczajne spotkanie.
Niestety masz rację. Na świecie źle się dzieje.
Mam już lekarza,
inżyniera,
sapera i mechanika.
Najlepszych z najlepszych. Ale brakuje mi kogoś.
Eksperta od Atlantydy.
- Ale po co panu...? - Na Atlantyku zatonęło 7 łajb.
Marynarze widzieli potwora.
Może to wasz stróż.
Lewiatan?
Olbrzymie bydlę. Nie ma gorszej potwory.
No chyba że ciotka Róża w kostiumie.
Zacna kobita, ale z tych tęgich.
Dobrze, że nas poznał.
Może ich tam być więcej. Ojciec zbudował wiele maszyn.
Chciał użyć potęgi kryształu, by poszerzyć granice królestwa.
Ta wojna niemal zniszczyła świat.
Widocznie to jeszcze nie koniec.
Milo i ja musimy płynąć z wami.
Nie możesz! Jesteś królową!
Miasto jest prawie odbudowane. Rządy mogą przejąć doradcy.
A ja czuję się odpowiedzialna za czyny mojego ojca.
Chcę wiedzieć, czemu to zrobił.
Tu raczej nie znajdę odpowiedzi.
To pech. Jesteś na powierzchni, ale jest mgła i nic nie widać!
Wszystko w twoim świecie jest dla mnie nowe.
Niebo, chmury...
Wszystko na tym okręcie! Co to jest?
Koło ratunkowe.
Nosisz je, by ratowało ci życie? Jak nasze kryształy?
Nie. Rzuca się je, gdy ktoś jest w wodzie.
To taka zabawa?
Koło rzuca się wtedy, gdy ktoś tonie.
To u was tonący jeszcze chcą się bawić?
Dwa tygodnie tak się wozimy i nic.
Żadnych kałamarnic, meduz, a potworów to już zupełnie.
Musimy mieć pewność.
A jeśli to kryształ go obudził?
Może to wszystko moja wina?
Zamiast szukać winnych, pomyślmy, jak to to pokonać.
Gdy strzelaliśmy do Lewiatana, te cacka nawet go nie zadrapały.
Mogłabyś w to nie pukać?
Jak trafisz w spłonkę, to zadrapie nam statek.
Wiem, wiem.
No to ostrożnie. Chcę wrócić w jeden kawałek.
Te rakietki mają specjalna głowica.
Zapalnik jest z nitroglicierina. Potem dołożyłem trochę trotylu.
A na koniec dosmaczyłem prochem strzelniczym.
I oregano. Bez tego nie ma bomby.
To daje piękne bum. I Lewiatan gotów na zakąskę.
Nie sądzę, żeby to był Lewiatan.
Świadkowie mówili o Krakenie.
To mityczna kałamarnica ze stumetrowymi mackami.
Na Atlantydzie takich nie ma.
Nasi inżynierowie zawsze wzorowali się na zwierzętach.
Kałamarnica to zwierzę.
Może to nie jest Lewiatan,
- tylko inne dzieło Atlantydów. - W rzeczy samej!
Żadne zwierzę z krwi i kości
nie zatopi statku ze stali!
Coś nas złapało!
Oby luki wytrzymały!
Mój ser!
Smacznego.
Do szalup!
- Musimy usunąć to z drogi. - Mam tu oregano ekstra.
Startujmy!
Teraz zaserwuję chilli.
Niedobrze!
Zniosło mnie na prawą burtę.
Gdzie Milo i Kida? Nie wiem, czy zdążyli!
Milo? Słyszysz mnie? Kida!
Zasilanie awaryjne! Włącz się!
Zawracam poszukać Milo.
Słyszę cię, Audrey. Toniemy, napęd padł, mamy przeciek.
- Przecieki! - I szyba nam pęka!
Jeśli działają zawory balastowe, odwróć ciąg...
Mamy wody po pas! Nie ma czasu!
Rozumiem! Już płyniemy!
Byle szybko.
Zaraz walniemy w skałę!
To nie skała.
- Audrey! - Płyniemy po was.
- Łapcie ich! - Zrobione.
- Gdzie Kraken? - Zniknął!
To nie jest dzieło Atlantydów.
Wcale mnie to nie pociesza.
Uszkodził kadłub na dziobie i rufie.
Obyśmy dopłynęli do portu.
Zaraz was podejmiemy.
Damy sobie radę. Niech pan się zajmie statkiem.
Niedaleko jest wioska rybacka. Zaczekamy tam na was.
To twoja szalupa. Polecą ci po pensji.
Lepiej płyńmy do brzegu.
Co z tobą? Boisz się tego małego potworka?
Nie mówię o nim.
Nie chcę tu być, gdy nasze torpedy walną o dno.
- Gospodarka to tu nie kwitnie. - Nic dziwnego.
Ta bestia dawno oczyściła łowiska.
- To dlaczego wciąż tu jest? - Bo zmieniła jadłospis.
Dlatego przenieśli się na górę. Żeby się nie wpraszała na obiad.
- Nie są zbyt gościnni. - Ale smród!
- Jakby zgniłe ryby! - Jak możesz?
Niedawno się myłem!
Nie zna się na wodzie kolońskiej.
Spokojnie. Stała po nawietrznej.
To raczej ten osad. Wszystko butwieje od mgły.
Ale kąpiel nie zaszkodzi.
- Spójrzcie na to. - Ciekawy sposób na turystów.
Mamy towarzystwo.
Jestem Edgar Volgud z rady miejskiej.
Co was tu sprowadza?
Miło mi. Nazywam się...
W Krakenstad nie ma nic ciekawego.
Ten wasz Kraken prawie zatopił statek!
Płyńcie do stoczni w Trondheim.
Radzę się pospieszyć.
Nocą łatwo tu skręcić kark.
Załoga dokona napraw na morzu.
Tymczasem my obejrzymy sobie okolicę.
W Trondheim jest dużo ładniej.
Mimo to zostaniemy.
Karczmę prowadzi pani Eliassen. Przenocujcie u niej.
A jutro odwieziemy was do Trondheim.
Gdzieś go już widziałem. Ciekawe tylko gdzie?
Z gęby przypomina grabarza. Aż ciarki przechodzą.
Obi, nie!
Brakuje mu gorącej lawy.
Czy to pomnik Volguda?
Musiałby być starszy niż wygląda. A już jest bardzo stary.
Mówią, że oddał diabłu duszę za nieśmiertelność.
Ale nie poprosił o młodość.
To was rozgrzeje.
Dziękujemy, pani Eliassen.
Inga.
Edgar Volgud to mroczna postać.
Ten mrok pochłonął całą radość.
Wyjechalibyśmy, ale mamy tylko tę gospodę.
To nie jest dobre miejsce dla dziecka.
Nic się nie zmieni, dopóki ktoś go nie pokona.
To znaczy Volguda?
Czy morskiego potwora?
Przygotuję pokoje.
Nie zadzierajcie z Volgudem. Wyjedźcie, póki możecie.
Na turystyce to oni nie zarobią.
Chodźcie za jego latarnią.
- Z której to strony? - I co to jest?
Coś nie z tego świata.
Nie, to ptak. Głuptak albo maskonur.
Może ma niestrawność?
Nie, to jakieś głosy. Ale nie rozumiem...
- A gdzie jest Volgud? - Zniknął.
Błąkamy się w kółko. Lepiej wracajmy do miasteczka.
Wiesz, którędy?
Widać światła.
Szybko, zanim mgła zgęstnieje.
Zaraz, zaraz... Co to za podłoże?
Nie teraz!
Te skały noszą ślady erozji, czyli idziemy w stronę urwiska!
Audrey!
Nic mi nie jest.
Na razie.
Uważaj, Milo.
Schodzę do ciebie! Nie ruszaj się.
A gdzie niby miałabym iść?
Odezwij się, Audrey!
Dziękuję za miłą wycieczkę!
Kierowałem się na...
światła.
Mają tu chyba nie tylko potwora.
Ktoś robi hokus pokus.
Nie lubię hokus pokus.
Nie dosięgnę! Muszę podskoczyć.
Nie! Zejdę po ciebie!
Którędy? Muszę podskoczyć!
Ja tutaj dowodzę i zabraniam ci skakać!
Dość tego!
Widzisz?
A ty widzisz? Żyć beze mnie nie możesz.
Zbierz rzeczy tych obcych
i spal.
Co takiego, Volgud? Co my, pchły mamy?
Dziwi cię nasz widok?
To jednak nie grabarz. Nie wzięliby go. Za ponury.
Jak to było z tym paktem z diabłem?
To tylko legenda, nic więcej.
Chcemy wam pomóc.
Na morzu giną ludzie. Podejrzewam, że tutaj też.
Chciałabym, żeby moje dziecko znowu zobaczyło słońce.
Dawno temu w morzu brakło ryb i groził nam głód.
Dlatego dobito targu.
Dusze mieszkańców za przyszłość miasta.
To Kraken?
Zwany też diabłem morskim.
Mamy co jeść, ale nie wolno nam wyjechać.
I nie widujemy już słońca.
To miasteczko ma jakiś związek z Krakenem.
Volgud ukrywa gdzieś żywność. Może w jakiejś grocie?
Mogę poszukać. Zrobię ładne bum.
Czy wy jesteście ślepi?
Ten głaz tylko udaje skałę osadową.
Mogli namalować strzałkę.
Ja nie widzę różnicy.
Nie wychowałaś się wśród kretów.
To wiele wyjaśnia.
To ładunek z zatopionych statków.
I Volgud.
- Panuje nad Krakenem. - Jak?
Karmi go, a czasem bije gazetą?
Nie wydaje mi się.
To chyba hipnoza.
Spójrzcie na nich. Są jak w transie.
Rządzi tym potworem i każe mu atakować statki.
Odwróćmy jego uwagę, to straci kontrolę nad Krakenem!
Ja bym go połaskotał. Wtedy się rozproszy.
Albo bombą go. To bardzo odwraca uwagę.
A gdzie Audrey?
O psiakość!
Łapcie ją! Ja go załatwię!
Jest nieprzytomny! Czemu Kraken nie puszcza?
Przechodzimy do planu "B" jak "bomba".
Nie w Krakena! W sklepienie!
Wskazuj cel, zanim podpalę lont.
Wszyscy do łodzi! Nie może się wydostać!
Z drogi, barbarzyńcy!
Widzisz coś, Krecie? Musimy znaleźć wyjście.
Trzeba uwięzić Krakena w grocie!
Audrey? Wszystko gra?
Teraz tak.
Paskudne uczucie.
Wszystko było śliskie i bezkształtne, jakbym tonęła.
Ocknij się!
Nic nie widać! Odpal race magnezowe!
Co robicie? Mieliśmy się podkraść!
Do diaska! Już wylazł!
Uwaga na macki!
Co ty powiesz? Atakuję!
Nic z tego! Nie mogę wycelować!
Nasza kolej.
Otwórz buzię!
Na co czekasz? Odpalaj!
Powiedz mu, żeby uważał! O mało nie trafił...
Uwaga!
Wal w niego, nie w nas!
On zwariował!
Nie wie, co robi!
- To Volgud? - Niemożliwe! To Kraken!
No jasne! To Kraken nimi steruje!
Wszystko gra! Rozproszyłem go.
Uwaga! Goni nas!
Co za dziwne uczucie.
- Mam ostatnią torpedę! - Ja też!
Wracamy do brzegu!
Uciekajmy na ląd!
Nie.
Oszalałeś? Płyniesz prosto na niego!
Znów cię rozproszę! Oślepłem!
W szalupie Mila jest pełno torped. Zdetonuję wszystkie.
No to lu!
Hokus pokus i po zabawie, panie Mątwo!
Nie opiszą Krakena już w żadnej książce.
Klątwa minęła, morze pełne ryb, a po mgle nie zostało śladu.
Jeśli teraz coś cuchnie, to...
Czemu zatykasz nos? To ryby!
Przez osiem tysięcy lat nie widywałam obcych.
Teraz poznaję nowych ludzi.
A każdy z nich ma nowe pomysły.
Wasz świat jest taki ciekawy!
Może kiedyś i moi ziomkowie stworzą coś nowego.
Czemu nie?
Już umieją zmieniać świat, tak jak my.
Nie ma już Krakena.
I tacy jak Inga mogą spokojnie wychowywać dzieci.
Tyle im zawdzięczamy.
Urośniesz duży i zostaniesz ważnym obywatelem miasteczka.
A teraz przytul się do mamy.
Oby to nie było to, czym nas karmiłeś poprzednio.
Ależ tak. Mówiłem, że może postać.
A teraz możecie jeść bez końca.
Tak, złociutka.
Pokazali mi całe miasto.
Złamałam im serce, ale nie lubię się wiązać.
Keemot był zbyt namolny.
Uważaj, kamienie z powierzchni mogą mu nie służyć.
Odrobina krzemu nikomu nie zaszkodziła!
To zdrowe na dziąsła.
A gdzie jest Kida?
Bez śniegu jest jeszcze ładniej.
Tym razem to nie był Lewiatan.
Ale skąd pewność, czy gdzieś nie czają się inne maszyny?
Nie podziwiasz widoków.
Może kryształ jest za potężny.
Niepotrzebnie go obudziłam.
Tak wiele osiągnęliście!
Chcesz ich znów skazać na ciemność?
Jakie są szanse drugiego wybuchu w chińskiej pralni?
Koniec z kwiaciarniami.
Ale pralnia? Kto wie?
Skoro już wiemy, że to nie był Lewiatan,
to pewnie wracacie na Atlantydę?
Przepraszam.
Pralnia to pralnia.
Nie spieszcie się. Zafunduję wam wakacje.
Bardzo pan miły.
Można prosić o uwagę?
Tak lepiej. To doktor Słodki.
Afera na Dzikim Zachodzie.
Sam pracuje dla pana Whitmore'a.
Ma talent do poszukiwań. Ale tym razem coś znalazło jego.
Mówił o zajadłych kojotach i burzy piaskowej?
Niezupełnie.
Raczej o burzy zajadłych kojotów z piasku.
- A to się tutaj nie zdarza? - Nie. Raczej rzadko.
Ale co ja mam z tym wspólnego?
Oto powód.
- To z Atlantydy! - Skąd to macie?
Zapytaj Sama.
- Chyba nie oddycha. - Może nie żyje?
Tylko śpi. Odpoczynek mu nie zaszkodzi.
- Precz, przeklęte szakale! - Spokojnie, panie McKeane.
Nic panu nie grozi. Przysłał nas pan Whitmore.
Zacny, stary Preston. Najlepszy z pracodawców.
Poprawisz mi te poduchy?
Napiłbym się, zaschło mi w gardle.
- Co się stało? - Kulas mi zdrętwiał.
Możesz rozmasować?
- Kojoty tak pana urządziły? - To nie były zwykłe kojoty!
To przeklęte widmowe kojoty!
Cały dzień była cisza, ale w nocy coś wyło wśród skał!
Myślałem, że wariuję, gdy stanęły w blasku księżyca!
Ich czerwone ślepia przepalały mnie na wylot!
Ruszyły na mnie jak stado upiorów!
Zabarykadowałem się w chacie.
Myślałem, że będę bezpieczny. Ale nie.
Sponiewierały mnie jak sweter, co zbiegł się w praniu!
Na szczęście miałem smalec, który złagodził swędzenie.
Obiad!
Co panu mówiłam o tym smalcu?
Wolę go od waszych maści!
Są gorsze niż piekielne kojoty.
Wyjdzie z tego?
Przenosimy go do Scottsdale. Niech oni się z nim meczą.
Gdzie pan to znalazł?
- W garnku. - W jakim?
- W skrzyni. - W jakiej skrzyni?
- W chacie. - W jakiej chacie?
Jaki pan taki kram.
Widzieliście jak je? Tak jak mieszka. Flejtuch.
Sprzątaczka ma wolne?
Kwarc, krzemiany, jakaś miejscowa glina...
lekki piwniczny posmaczek... Normalka.
Tu jest jak w piwnicy.
Wszystko jest chropowate. Nawet szyby. To piasek?
Mówił o piaskowych kojotach.
Piasek jest, ale żadnych kojotów ani śladów łap.
- Zdaje się, że skrzynia... - Znikła?
A niech to!
Znam gada, który mi ją gwizdnął!
To ten przeklęty handlarzyna z rozbieganymi oczkami,
Ashton Carnaby!
Prowadzi sklep za miastem. Uważajcie!
Jest śliski jak ropucha na deszczu!
Najpierw się rozejrzymy.
Nie ma pewności, czy to on ukradł skrzynię Sama.
Nie! Obi! Siad!
To brazylijska iguana. Zeżre, co się nawinie.
Tu są kilkusetletnie okazy!
Patrzcie, antyk.
Dlaczego to wszystko jest za szkłem?
Na wszelki wypadek.
Wiem do czego służy dzida. Ale po co trzymać ją za szkłem?
To szyba jest do ochrony.
Chyba lepiej mieć dzidę niż szybę?
Tak...
To żeby nikt jej nie ukradł!
A po co kraść szybę?
Skamielinka wapienna, ponad 25 milionów lat.
Kenozoik.
Glina i krzemiany.
Bazalcik z południa basenu rzeki Kolorado!
Plastik!
Milo! To Strażnik Atlantydy!
Niezupełnie.
To wzory plemienia Noszonów.
I tak to kupię.
To się dobrze składa!
Bo chcę to sprzedać. Ashton Carnaby.
To ponoć Strażnik Kryształu,
który wyszedł spod ziemi z ognistą bronią.
Był mędrcem i uzdrowicielem, jak głosi legenda.
Ile to kosztuje?
Nadaje się do muzeum.
I ma odpowiednią cenę?
Miałem sporo ofert...
- Tyle wystarczy? - Kida! To za dużo!
Sprzedane! Gratuluję pani.
Gdzie pan znajduje te wszystkie przedmioty?
Tu i tam.
Wszystko jest stuprocentowo autentyczne, zapewniam.
Nie wątpię.
Szukamy skrzyni, która zginęła z chaty Sama McKeane'a.
Kim jesteście?
Znajomymi Sama. Pomagamy mu szukać skrzyni.
Przykro mi. McKean ma bujną fantazję. Samotność mu nie służy.
Więc nic pan nie wie?
To nie mój kłopot, że ktoś zgubił skrzynię garnków.
Co ty wyprawiasz, człowieku?
Sprawdzam skład.
Pycha!
Nie skusi się pan?
Mogło pójść lepiej.
Ciekawe, skąd Carnaby wiedział, co było w skrzyni?
- Ja mu tego nie mówiłem. - Rzeczywiście...
Ja bym mu nie ufał.
Nie podobały mi się jego świńskie oczka. Oczy to zwierciadło duszy.
Chcesz zajrzeć w zwierciadła mojej duszy?
Już go chyba mijaliśmy.
Może to bracia?
Dwa razy to przypadek. Ale trzy? Chyba ma do nas sprawę.
Dzień dobry. Podwieźć pana?
Stąd jest dość daleko... wszędzie.
Nazywam się Chakashi i chętnie się z wami zabiorę.
To brazylijska iguana.
Znam wszystkie żywe stworzenia.
Takie też widziałem.
Nie ma pan brata bliźniaka? Albo dwóch?
Wielu Noszonów wędruje przez piaski.
Dla obcych wszyscy wyglądamy tak samo.
Strażnik Kryształu. Nasz nauczyciel i obrońca.
Niejednego nas nauczył.
Wiedzy o gwiazdach, uprawie roli, tajników uzdrawiania.
Ale jak on, my także strzeżemy naszych tajemnic przed obcymi.
Jeśli ktoś próbuje je wykraść, naraża się na zemstę duchów.
Burza piaskowa? Skąd się wzięła?
Ścigają nas!
Pradawne moce dbają o dochowanie naszych tajemnic.
Ty, bardziej niż inni, powinnaś to rozumieć.
Chcą nas zepchnąć z drogi!
Dopiero wstawiłam tę szybę!
- Nie ma go! - Jak to możliwe?
Mamy większe zmartwienie! Są w środku!
Niegrzeczne pieski! Sio!
No to pięknie!
Poszedł przewód chłodnicy,
a w zaworach trzeba wymienić uszczelki!
Nie bardzo rozumiem.
Zbudowałam ten silnik!
Wystarczy piesek lawowy, co zżera mi części!
Teraz jeszcze piaskowe kojoty!
Jak znajdę piach w rozrządzie, to żegnam!
- Teraz zrozumiałeś? - Co do słowa.
Wróciliśmy!
Znów jesteśmy na ranczu!
Chakashi mówił, żeby nie zadzierać z pradawnymi mocami.
I koniec z autostopowiczami.
Kazałem wam odejść!
- Mamy parę pytań. - Już wam odpowiedziałem.
Ta iguana żre wszystko. Możesz trafić na listę dań.
Skąd wiedziałeś, że w skrzyni są garnki?
I co wiesz o Noszonie imieniem Chakashi?
Mam kilka figurek, które ponoć go przedstawiają.
No jasne! Chakashi!
- Noszoński Duch Wiatru! - Wieźliśmy ducha?
Wierzycie w te zabobony?
Zaatakowały nas widmowe piaskowe kojoty.
Te same, które widział McKeane.
Ścigają złodzieja tej skrzyni.
Dla mnie to brednie.
Czuję... gliniane naczynia!
Więc jednak masz skrzynię!
Ślady zadrapań. Takie jak w chacie McKeane'a!
To żaden dowód.
Piaskowiec, tlenki żelaza, bazalt i te same krzemiany, co tam.
I co z tego? McKeane znalazł to na pustyni,
a ja u niego, gdy trafił do szpitala.
- To zwykła kradzież. - To interes, złotko.
A zresztą tylko McKeane wie, skąd pochodzi to naczynie.
Wysokie stężenie zasad świadczy,
że z jaskini w południowym stoku Mogollon Rim.
25 kilometrów stąd.
Jest dobry, choć brudny.
Może trochę zlekceważyłem sprawę.
Pustynia kryje wiele tajemnic.
Widmowe kojoty to jedna z nich.
Podobno w to nie wierzysz?
Nie chcę skończyć jak McKeane.
Jeśli to odniesiemy, może duchy dadzą nam spokój.
Ja, Kajetan Moliere, znalazłem!
Znalazłem podziemne wejście do ukrytego skarbca!
- Dziura, jak dziura. - Dziura?
Spójrz na fakturę bazaltu, piękno erozji, poezję glinki!
To nie dziura, lecz tunel!
Ważne, czy nas pomieści, bo mamy towarzystwo!
Do środka!
Za mną!
Milo!
A niech mnie!
To niemożliwe! Wszystko w jednym miejscu?
To relikty wszystkich kultur od Idaho do Peru!
Noszonów, Azteków, Majów, Olmeków.
Moi ludzie też tu byli!
Strażnik Kryształu przybył z Atlantydy.
Nauczał wszystkie te ludy.
Wiedza Atlantydy przetrwała.
Carnaby, odstaw wazę do którejś z wnęk.
Carnaby?
Co to jest?
Daruj, to ja.
Chociaż nie! To nie ja!
Carnaby!
Co do dzbana, to zatrzymam go z całą resztą tych gratów!
Trochę pustynnych traw i gaz usypiający gotowy! Dobranoc!
Carnaby, ty gadzie!
Nie zamierzam się dzielić moim odkryciem.
Interes to interes!
Carnaby!
Jak się spało? Skały nie za twarde?
Tutejsze zlepieńce są bardzo wygodne i dobrze robią na plecy.
Nie ujdzie ci to płazem!
Pomyślmy.
Pogrzebię was tu żywcem, a sam ulotnię się ze skarbem.
Chyba wyjdę na swoje.
Od początku ci nie ufałem!
Mówiłem, że nie podoba mi się twoja postawa i te świńskie oczka.
I że oczy to zwierciadła duszy.
Tak, to też.
Macie całą wieczność, żeby mnie obgadywać,
a ja będę bogaty.
Mamy dowody, że moi ludzie tu byli!
Nie pozwolę tego zniszczyć!
Zaszło nieporozumienie, panie Carnaby.
Nie widzę przeszkód, żebyśmy się dogadali.
Nie marnuj powietrza. Przyda ci się.
Miłej zabawy!
To na nic.
Trzeba jakoś przeciąć sznury.
Obi!
Obudź się!
Dosyć!
Nie! Przegryź liny!
Zuch piesek!
Najpierw zgaś lont!
Racja!
Kida!
Jesteś gorszy niż myślałem!
Ale coś na to poradzę!
Podpadłeś nam, brachu.
- Co to jest? - Twoja zapłata.
Nie macie kości na zbyciu?
- Co się stało z Carnabym? - Zostanie z nami.
Żałuję, bo porządni z was ludzie.
Ale tajemnice przodków muszą pozostać ukryte.
Nie odejdziecie stąd.
My też strzeżemy tajemnicy!
Możemy dochować i twojej!
Udowodnijcie, że jest warta tego, co tu widzieliście.
Nie możemy.
Niechaj będzie. Wybraliście swój los.
Gdybyście zdradzili swój sekret, nie dochowalibyście i mojego.
To był podstęp.
Mam coś z kojota.
Kido z Atlantydy, mamy wiele wspólnego.
Twoi rodacy wędrowali po świecie ucząc i uzdrawiając.
Zrobili wiele dobrego.
I wiele złego, niemal niszcząc swój świat i samych siebie!
Mój ojciec bał się, by źródła tej siły nie użyto w złym celu
i ukrył je.
Twoja tajemnica nie jest ani dobra, ani zła.
Przywódca musi umieć wybrać, kiedy dzielić się swoją wiedzą.
Chciałabym, żeby moi ludzie nie musieli się już ukrywać.
Żeby znów mogli wyjść na powierzchnię.
Ty decyduj.
To było efektowne.
Szkoda, że równie efektownie nie zniósł nas na dół.
Pioruny w zimie?
Istotnie dziwne. Od rana tak wali.
Ale i wam nie brakowało wrażeń, prawda?
Nie było tak źle, gdyby nie wszechobecny piach.
Ja bym pojechał w jakieś ciepłe kraje.
Opalił się... Zazdroszczę wam.
Nie ma czego! Wokół wyły piaskowe kojoty!
Ale znalazłem tę smakowitą kamionkę.
Cóż, panie Whitmore. Będziemy się zbierać, bo...
Atlantyda czeka.
Wiem. Tylko że...
- Miałem wczoraj włamanie. - Wszyscy cali?
Nic nam nie jest.
Ale złości mnie, że ktoś tu wszedł i zabrał moją własność.
Starą norweską włócznię! Otwierałem nią listy.
Trzeba było trzymać ją za szybą.
Złodziej zakradł się w nocy.
Sądząc po śladach, miał psa.
Najdziwniejsze, że nie ma śladów włamania.
Kimkolwiek był, wiedział, czego szuka.
Dzięki Włóczni Przeznaczenia...
ja, Odyn, król bogów północy,
zniszczę świat!
Po co komu stara włócznia, gdy ma tyle innych gratów?
Źle to ujęłam. Są w porządku.
Ciekawią mnie te ślady ognia na podłodze.
Jakby uderzył tu piorun.
To nie piorun!
Sami zobaczcie, że sufit jest cały!
To nie był proch ani dynamit.
Na Atlantydzie z nieba nie spadał ogień i to mi się nie podoba.
Mnie też.
Domyślam się, że to nie była zwyczajna włócznia?
Czy ja mam coś zwyczajnego?
Domyślam się, kto mógł ją zabrać.
Nazywa się Erik Hellstrom.
Zawsze chciał mi dorównać!
Zbudował sobie całą flotę.
Gdy kupił ogromny zamek i nazwał go "Asgard",
prasa okrzyknęła go "nowożytnym Odynem".
Miał się za boga i żył jak bóg.
Aż krach na giełdzie zostawił go bez grosza.
Stracił pieniądze, władzę i, niestety, rozsądek.
Odezwał się tydzień temu
i chciał, żebym koniecznie sprzedał mu włócznię.
Bredził o Ragnarök.
Co to jest Ragnarök?
Koniec świata z nordyckich mitów.
Ale po co Hellstromowi włócznia?
Chyba czytałem o niej w Dzienniku Pasterza.
Jest! Gun-Nok-ner.
Gesundheit.
Gun-Nok-ner to nazwa atlantydzkiej włóczni.
To na pewno ją ukradł Hellstrom!
Włócznię z Atlantydy!
Ta broń może mieć wielką moc.
Jeśli wierzyć mitom, to masz rację.
"W Ragnarök, ostatnią noc świata,
Odyn użyje włóczni, by siać chaos i zniszczenie".
- Chce rozpętać Ragnarök! - Armageddon.
- Sądny dzień. - Koniec świata.
Meh-bel-moak. Koniec Atlantydy i wszystkiego.
Ojciec to przewidział.
Twój ojciec chciał ocalić Atlantydę.
A ten zimny drań oszalał.
"Zimny"? Że niby z Islandii?
Hellstroma trzeba powstrzymać.
To znaczy, że jedziecie na Islandię.
Urządźcie Ragnarök w Miami. Tam jest ciepło.
A tak nici z opalania.
Ojciec obawiał się, że moc może trafić w złe ręce.
Zrobił to, co uważał za słuszne.
Może Hellstrom myśli tak samo?
Hellstrom nie jest królem i nikogo nie zamierza chronić.
To wielka różnica.
Oto kraina lodu. Trafna nazwa, nie ma co.
Może pogoda się poprawi.
Musimy lecieć w taką śnieżycę?
Rozbijemy się! Jesteśmy za wysoko!
Pogoda jest pod psem, odkąd Hellstrom ukradł włócznię.
- Ciekawe... - To przypadek! Przejmij stery.
Myślisz, że to bogowie rządzą pogodą?
Był już indiański bóg, czy duch.
Kraken też mógł być bogiem.
Ten atlantydzki kryształ też był jak jakiś bóg.
Widzieliśmy sporo dziwów.
Mnie już niewiele zdziwi.
Jeszcze raz puść stery, to ja cię zadziwię!
Jesteśmy nad stałym lądem?
Spokojnie. Jeszcze trochę.
Ląd jest stały jak...
Chyba musicie to zobaczyć.
Zamek Hellstroma. Jak on go nazwał?
Asgard. Stolica bogów.
Tak działa moc włóczni.
To się nazywa wysoki standard.
Uważaj! Rozbijemy się!
Spokojnie. Nie wpadniemy na żadną górę.
Chyba że wstanie!
Pudło!
To też może być bóg.
Pasy! Spadamy!
Łatwizna.
Kochane kamyczki!
Przymarzłem!
- Szkoda tego samolotu. - To drobiazg.
Są i dobre strony. Żyjemy.
Nie liczcie na ciepłe przyjęcie.
Dam mu prezencik.
Pięknie. Znowu hokus pokus.
Witajcie...
w warowni Odyna.
Miał pan pecha, ale to nie powód, żeby mścić się na całym świecie.
Znam cię.
Ta włócznia to narzędzie zniszczenia!
Zniszczy pana i nas!
Tak! To ty, podstępny Loki!
Chcesz mi ukraść włócznię!
Mnie nie oszukasz!
Dość, panie Hellstrom!
Wielki Odynie!
Znam moc tej włóczni.
Ta sama siła prawie zniszczyła mojego ojca.
Ojca?
Na bogów! Brunhildo, córko! Moja Walkirio!
Wspólnie będziemy rządzić światem!
Nie jestem twoją córką.
Ale boję się o ciebie.
Kida!
Ni człowiek, ni bóg nie powstrzyma Ragnarök.
Przeganiam was z Asgardu na pewną śmierć!
Trzymaj mnie!
- Mógłbyś odstawić eklerki. - Nie potrafię! Uwielbiam krem.
- Krecie, jesteś potrzebny! - Cicho! Modlę się!
To nasza jedyna szansa! Przekop się!
Wykluczone!
- Krecie! - Dobra, idę.
Wszystko na mojej głowie.
Uważaj! Bo pożałuję, że cię złapałam!
Jesteś chudy jak drabina.
Może przejdziesz na eklerki?
Właź!
Nie nawykłem do wspinaczki.
Tunele drąży się w dół.
Nie kryję, że mam pewne objawy lęku wysokości i...
Kop!
Jesteś stworzona do zbroi, Brunhildo, córko moja.
Nie jestem twoją córką!
Jestem Kidagakash, królowa Atlantydy!
Gdzie moi przyjaciele?
Wygnałem ich i cisnąłem w przepaść.
Nie mogłem inaczej.
Ruszajmy, córko.
Nim zajdzie słońce, demon ognia musi powstać.
I stanie się Ragnarök.
Tak. Pospieszmy się.
- Co widzisz? - Włócznia niesie ich do wulkanu.
- Co jeszcze? - Stumetrowego bałwana.
A jedyne wyjście prowadzi przez bramę.
Jeśli ją otworzymy.
Wołaliście odźwiernego?
Wyjść wyszliśmy, ale co dalej?
To pułapka!
Zjedziemy na drzwiach, jak ze skoczni narciarskiej?
Nie, nie, nie, nieeeee!!!
Nie powinniśmy kucnąć?
- Posuń się! Ja kieruję! - Gdzie mam się posunąć!
Wszyscy na lewą!
Na drugą lewą!
Blokada!
- Wciągnij mnie! - Nie! Robisz za ster!
Gdyby kózka nie skakała...
Musisz mnie wysłuchać. Mój ojciec...
Mój prawdziwy ojciec!
Ukrył tę moc, żeby nikt nie użył jej w złym celu!
Ma służyć miłości, życiu, temu co dobre!
Przerwij to szaleństwo, błagam!
Użyj mocy do leczenia świata!
To właśnie zamierzam zrobić.
Przeznaczona mi władza nad nowym, lepszym światem!
Najpierw muszę zniszczyć, to co jest!
Nie wolno ci.
Nie przeszkodzisz mi, Loki!
Nadchodzi Ragnarök!
Pożegnaj się ze swym światem i pokłoń się nowemu władcy!
Nawet teraz moce ciemności chcą zgładzić Króla Bogów!
Nie jesteś królem, Hellstrom, tylko byłym armatorem!
Sio, ptaszyska!
Stało się! Nadchodzi Ragnarök!
A ja, Odyn, zwyciężę!
Myślisz, że ty tu rządzisz? Oni już cię nie słuchają.
"A demon ognia zamieni niebo w piekło!
A ziemię skuje lód! I stanie się koniec!"
Milo? Masz jakiś plan?
Tak tylko pytam.
Zaraz, zaraz! Mam pomysł!
Teraz podgrzejemy.
- Udało się! - Wkurzyli się.
- Włócznia! - Wezmę ją!
- Dawaj bombę! - Skończyły się.
- Kida! - Nic mi nie jest.
Mój Asgard! Moje królestwo!
Biedak. Niech sobie popłacze.
Potem pojedzie do szpitala, gdzie może mu pomogą.
A to ustrojstwo, włożyłbym do jakiegoś sejfu.
Takiego z łańcuchami i dużymi zamkami.
Znam dla niej lepsze miejsce.
Twój świat wiele mnie nauczył.
Teraz lepiej rozumiem ojca.
Robił wszystko, by chronić nas i resztę świata.
Dlatego ukrył Serce Atlantydy. Teraz to rozumiem.
Nie możesz znów ukryć Kryształu!
Wybacz, że psuję tę chwilę, ale sądzę...
Mój ojciec był w błędzie.
Sądził, że ludzie użyją kryształu do niszczenia.
Ale rozejrzyjcie się!
Serce Atlantydy pomogło odbudować miasto!
Ludzie ze świata na powierzchni poznali już naszą wiedzę.
Umieją uzdrawiać i nauczać.
Nie wolno ukrywać światła w jaskini.
Nie chcę, by nasze dziedzictwo stało się naszą zgubą.
Podzielmy się światłem ze światem!
Co to za światło, królowo?
- To kryształ? - Nie, dziecko.
To jest słońce.
No i połknęłam gumę.
Świat nie był już taki jak dawniej.
Stał się znacznie lepszy.