Nareszcie mogę tam wrócić.
Pospiesz się, Lucas, późno już.
NAJLEPSZY TATA
MLEKO
Ruchy, Lucas.
Pianka jest rozmokła. Mleko kwaśnieje.
- Żartowałem. - Dzięki, tato, moje ulubione śniadanie.
Dla dzieciaka z wilczym apetytem.
Wiesz, większość najfajniejszych rodziców
pozwala dzieciom iść na imprezę do Melanie.
Co ty na to?
Jestem wdzięczny za syna, który chce mnie widzieć
w takim zacnym gronie, ale zdania nie zmieniam. Nie.
- To będzie gigantyczna impreza. - Tego się właśnie obawiam.
- Możesz choć ten jeden raz być fajny? - Nie, już rozmawialiśmy.
To będzie impreza roku.
Musisz zaczekać,
aż będziesz starszy.
Tato...
To nie w porządku.
To impreza stulecia.
Więc nie tylko roku, ale stulecia? Nieźle.
Skoro tak, to przeczytasz o niej w gazecie.
Mam prawie 15 lat. Czy ty nie wychodziłeś się bawić?
Nie, byłem zbyt zajęty uczeniem się szacunku dla rodziców.
I od kiedy 13 lat to prawie 15?
Decyzja zapadła. Martwię się, że będziesz miał atak.
Wyjdziesz, gdy nauczysz się inhalacji.
Nigdy nawet nie miałem ataku, podobnie zresztą jak ty.
I dobrze, ale według lekarza musimy uważać,
bo się je dziedziczy.
Czy lekarz nie kazał ci zrzucić też wagi?
- Jak ci idzie? - Nie przypominaj mi.
POCZTA
Posłuchaj.
Trzymaj się z dala od kłopotów, poćwicz z inhalatorem
- i możesz iść. - Tak!
Czekaj.
Dzięki, tato!
Kavinsky, lepiej oddaj mi eksperyment, inaczej dostaniesz.
Zeszłej nocy myślałem o twoim eksperymencie
i o tym, jak bardzo byłoby źle, gdybym nie skończył na czas.
Zestresowałem się,
zacząłem ciężko oddychać...
IMPREZA STULECIA!! DOM MELANIE, 20.00
...bolał mnie brzuch, nie wspomnę
o bólu głowy,
ale wziąłem aspirynę i było dobrze.
Zapomniałem.
Co?
Zapomniałeś?
Daj mi dobry powód, by z tobą teraz nie skończyć.
Któregoś dnia pewnie zostanę twoim szefem?
- Co powiedziałeś? - Hej, twardzielu.
Czemu nie zadrzesz z kimś podobnego rozmiaru?
Czyli nie ze mną. Nie ze mną.
Jestem wami rozczarowany.
Chyba nie zdajecie sobie sprawy, jak to działa.
Czy wasze puste czachy tego nie pojmują?
Zrozumieliśmy przekaz. Wiemy, że mamy do czynienia ze specjalistą.
Nie mielibyśmy szans.
My ci zagwarantujemy szóstkę z plusem,
a ty odpuścisz z tą tyranią?
- Co? - Cam.
Puść tych durniów i chodź ze mną do klasy.
W porządku, oczekuję szóstki z plusem.
Albo was wykończę.
Żegnajcie, chłopcy.
Spójrz na nią. Idzie sobie, jakby jej się coś należało od świata.
Przychyliłbym jej nieba.
Idziesz na jej imprezę?
Żartujesz sobie? Mamy ważniejsze sprawy.
- Wszystko gra? - Jasne. Jesteśmy profesjonalistami.
Tacy jak my sobie radzą.
Jestem przerażony!
To taki łobuz. Idziecie?
Musimy najpierw coś załatwić.
W porządku, do zobaczenia.
Mamy przekichane.
Mamy godzinę, by ocalić nasze głowy.
Powiedz, że coś masz.
Mam ziemniaka.
Już po nas.
Mazak. Makietę wulkanu. Żabę.
Martwą żabę.
Jak to ma nam pomóc?
- Nie wiem. - Mam pomysł.
Mam wziąć żabę?
Dobrze, więc, mam tu żabę...
Żaba jest martwa od...
CUDA PRĄDU
Odkąd umarła.
Ale z pomocą małego ładunku elektrycznego...
mogę przywrócić jej nogę do życia.
No to ruszamy.
Przekręcam pokrętło.
Jeśli to nie zadziała, to nie tylko żaba będzie martwa.
Cameron, chyba oboje znamy twoją ocenę.
Myliłam się.
Jestem pozytywnie zaskoczona.
Przestań, natychmiast.
- Co się dzieje? - To tyle.
Jak balon.
Obrzydliwe.
Nie mogło pójść gorzej.
A jednak.
Frunk!
Nie żyjesz!
Warsztat Frunka.
Tak.
Rozumiem.
Dziękuję.
- Szefie. - Chwila. To jest bardzo delikatne.
Pański syn ma kłopoty w szkole.
Czemu z nim zawsze jest tak trudno?
On mnie kiedyś wykończy.
IMPREZA HALLOWEENOWA
Kochanie, co się stało?
Jesteś taki oślizgły.
Czy wszystko gra?
W zasadzie to zostałem podrapany.
Co mamusia może zrobić, byś poczuł się lepiej?
Nowa konsola by pomogła, zwłaszcza z nową grą wyścigową.
- Dobrze. - O tak.
Czegokolwiek mój cukiereczek sobie zażyczy.
Mamusia pomoże.
Kocham cię tak bardzo. Nikt nie skrzywdzi mojego dziecka.
Wygląda na to, że nie wybierzesz się na imprezę stulecia
- przez kolejne 100 lat. - To nie była moja wina.
Mechanizm nawalił.
- System elektryczny. - Miłego weekendu.
Czemu to ja mam kłopoty?
W pewnym sensie byłem bohaterem.
Póki żaba nie wybuchła.
Mama Petera pozwala mu na imprezy,
a to gość, który nosi zdechłe żaby.
Gdyby moja mama tu była,
byłaby zła na tatę za takie traktowanie.
Nawet Cameron został pocieszony w drodze do minivana.
No i chodzi z Melanie.
Nieważne.
Jeszcze im pokażę.
Tu jesteś, leniwa jaszczurko.
GRATULUJĘ WYŁĄCZENIA PRĄDU W SZKOLE
MUSISZ PRZYJŚĆ NA IMPREZĘ!!!
ZAOPATRZENIE
Tato, mam dla ciebie ekscytującą propozycję.
Co mogę zrobić, żebyś mi pozwolił iść na imprezę?
Oferuję usługi w zmywaniu naczyń i kompleksowym czyszczeniu auta.
Nauczyłbym się też sztuki masażu,
żeby poprawić kiepskie krążenie.
Niezła próba, ale i tak masz szlaban.
Może ugotujemy coś i wypożyczymy film?
Będzie fajnie.
Mamy by doceniły ten masaż.
Proszę, nie! Zostaw je.
To porwało ci żonę.
Wiem. Chcę mu postawić drinka.
Wiedziałam, że przyjdziesz.
Hashtag „czemu tak późno”.
Hej, Melanie. Fajny kostium kurczaka.
Jestem aniołem.
Oczywiście.
Co za różnica.
Spodobały mi się ruchy twojej żaby.
Chcesz zobaczyć moje?
Mojej Chihuahua, mojemu Ranchito. Mojemu Luisowi Manuelowi Danielowi.
Nie wiem, co bym bez was zrobił.
Oszalałeś.
Wiem, że jesteś w ciąży.
Niby skąd?
Znalazłem test.
Gdzie jesteś, synu? Czas na lekarstwa.
- Lucas? - Tak?
Mam dla ciebie niespodziankę.
Zamknij oczy.
Należy ci się.
- Cześć. - Biegiem!
Uciekajcie, komu życie miłe!
Powinienem był zostać w domu.
- Tata? - Miałeś zostać w domu.
Lucas.
Tutaj, tato.
Trzymaj się!
Uciekajcie, głupcy!
Hej, gdzie idziecie?
Co tu się stało?
- Niezły kostium. - Dziękuję pani.
Miałeś zostać w domu. Nigdy nie słuchasz!
Serio, tato? Zmieniłem się w potwora,
a ty o tym?
Otwórz usta.
Już prawie.
Trzeba było najpierw ściągnąć cię na dół.
Co próbujesz zrobić, oślepić mnie?
- I udusić? - Wybacz.
- Później ci wytłumaczę. - Wytłumaczysz?
Co się dzieje? Weź mnie do szpitala.
Nie trzeba. Wszystko będzie w porządku.
Co się dzieje?
Ubierz się i uspokój.
Żartujesz sobie? To nie był żaden atak.
ZAOPATRZENIE
Byłem pomarańczowym stworem.
Jest na to prosta odpowiedź.
Jesteśmy potworami.
Co?
Nie żartuj sobie ze mnie.
Nie mów tak. To prawda.
Cała rodzina.
Gdy wkraczamy w wiek nastoletni, zmieniamy się w potwory.
Ale ja nie chcę.
Wiem, to mąci w głowie.
Mój pierwszy raz był dziwny, mimo że wiedziałem.
Więc czemu ja nie wiedziałem?
Wiesz, jaki to wstyd
zmienić się w potwora na oczach całej klasy?
Nie mogę tam wrócić. Zrujnowałeś moje życie.
Przykro mi.
Nie uwierzyłbyś mi.
Liczyłem, że inhalator pomoże.
Jeśli będziesz go używał co dobę, nie zmienisz się.
To ma być dobra wiadomość?
Że muszę pić dziwne wywary, które robisz w warsztacie?
Co mama o tym myślała?
Czy może jej nie powiedziałeś?
Nie wiedziała.
To nie jest twoja mama.
Twoja mama też była potworem.
Straciłem ją na wyspie.
To nie ona?
- A więc? - Powiem ci, gdy będziesz gotów.
Gdy będę gotów? Jak mogłeś mnie okłamać?
Chciałem cię chronić.
Nie wiem, kim jest moja matka.
Nie wiem, czym ja jestem.
Daj spokój, to nie koniec świata.
To z naszej wyspy, Calvery.
Twoja babcia Carlotta i inni wciąż tam są.
Nie widziałem jej na żadnej mapie.
Bo wyspa się przemieszcza.
To carta. Posłuży ci za GPS.
Jedyny sposób powrotu.
Więc jedźmy. Na co czekamy?
Zabiorę cię kiedyś. Obiecuję.
Taka obietnica.
Powiesz, że nie jestem gotów,
jak zawsze.
Wystarczy tego. Idź spać.
Pogadamy rano.
AKCEPTUJEMY KARTY KREDYTOWE
Hej.
Czujesz się lepiej?
Tylko nie to.
TATA GDZIE TY SIĘ PODZIEWASZ???
TATA
To niedorzeczne. Jak mam go znaleźć?
SZUKASZ POTWORA W SWOIM WNĘTRZU??
NAMIERZ NAS! SHIRO I KURO
Hej!
Tu jest zakaz wstępu.
Posypka nie lubi ludzi nieprzestrzegających tego zakazu.
Myślę, że zmieni zdanie, gdy posmakuje...
tego.
Bierz.
Stój. Wyłaź z łodzi.
Co ty sobie myślisz? Wracaj!
Chcesz trochę? Naprawdę dobra.
Nie rozumiem.
Tu nic nie ma.
O nie!
Tata mnie zabije... o ile znajdą moje martwe ciało.
To tylko mewa.
Jeśli są tu mewy, musi być i ląd.
Co to za hałas?
Nie bój się, żółwiku. Nie skrzywdzę cię.
Wybacz.
Uspokój się, Lucas. Nie ma się czego bać.
Chodź tu, żabulo!
Nie chciałem się do tego uciekać, ale...
Durgo...
Mongo...
Mówiłem, byście się nie bawili jedzeniem.
Żartuję.
Wyrwę ci skrzela.
Zabrać go.
Nowy podróżnik nadciąga.
Owszem, i potrzebuje oświecenia.
Otwórz drzwi.
- Sam otwórz. - Ja ostatnio otwierałem.
Dobrze, ale ty potrzymasz mi kadzidło.
- Człowiek. Niemożliwe. - Otwórzcie.
Potrzebuję pomocy.
- Potrzebuję mapy. - Ale obaj czuliśmy potwora.
Czemu ma niebieską jaszczurkę?
Jestem z Calvery.
Podobno oferujecie pomoc.
Nie możemy wpuścić kolejnego.
Uspokój się.
Wyczuj.
On jest inny.
Może i czuć, że jest inny.
Ale ostatni człowiek ukradł cartę.
Więc ten nie może, bo już jej nie mamy.
O tym nie pomyślałem.
Czasem dzięki rozmowie z tobą czuję,
jakbym odnalazł swoją brakującą połowę.
Więc otwieramy?
Otwieramy.
Pamiętaj tym razem o opłacie.
Dziękuję.
Stój.
Zapach potwora,
wygląd człowieka.
Jestem potworem. Potrzebuję carty, by znaleźć syna.
Chętnie zapłacę.
Wybacz, koleś.
Ktoś ją ukradł.
Co? Ten cholerny dzieciak...
Dajcie chociaż wskazówki.
Calvera jest w ciągłym ruchu, więc nie pomożemy.
To jak dawać namiar na chmurę czy ptaka.
Zapłata odchodzi!
To znaczy, nasz brat odchodzi.
Ale jest sposób.
Każdy potwór, który był na Calverze, może wyczuć drogę z powrotem.
To się może udać.
Przestanę to brać i będę znów potworem.
Nadchodzę.
Nie martw się. Twoja kolej nadejdzie.
Nie mieliśmy już miejsca, inaczej już bym się tobą zajął.
Niestety, jesteśmy w fazie przejściowej.
Przepraszam, szefie, pudełko mówi, że to przyrządy kuchenne,
ale to głównie ręczniki do kąpieli.
Powinienem je zanieść do kuchni?
Nie, głupku.
Do łazienki.
Nie takie oczywiste. „Przyrządy kuchenne”.
Myślę, że trzeba podkręcić maszynę.
Przynieś mi kolejnego.
Hej.
Spokojnie, kolego.
Calvera?
Przepraszam.
Patrick.
Nie rozmawiaj z obcymi.
Czekaj!
Niesamowite.
Mama ci nie mówiła,
żebyś uważał, przechodząc przez jezdnię?
Przepraszam.
Dzieciaki.
SKŁAD CARLOTTY
Poczekaj!
Frank się jeszcze nie zjawił.
Nikomu już nie można ufać.
Dzień dobry.
- W porządku... - Tak jakby.
Niewiarygodne, kolejny zaginął.
- Przepraszam... - W lewo.
- Gdzie jest sklep Carlotty? - Prawo.
Następna przecznica.
Dziwne. Nie widziałem wcześniej tego obywatela.
Tak, ma śmieszne spodnie.
Ma w nich kieszenie. Przydałyby mi się takie.
ZAMKNIĘTE
Coś tu śmierdzi.
Użyłem dziś dezodorantu.
Nie mówię o tobie.
Przybywa tu ten obcy
i w tym samym czasie następują porwania.
- Co za słodki chłopaczek. - Nie ma problemu.
- Hej, Carlotta. Masz moje zamówienie? - Zaraz będzie.
Dzięki.
Do usług, jak zawsze.
Do widzenia.
SKŁAD CARLOTTY
Witam, w czym mogę pomóc?
- Carlotta? - Tak?
Nie uwierzysz,
- ale... - Hej.
- Uważaj. - Wybacz.
Lubisz wchodzić w drogę, dzieciaku.
Nie jesteś jeszcze potworem, ale już zajmujesz zbyt dużo miejsca.
Veronica, nie martw się.
Niektórzy potwornieją, mając 16 lat,
potem są nawet więksi od reszty.
Możemy pomówić w cztery oczy?
Możemy tutaj.
Wystarczy.
Dzięki, Gary.
Nie ma za co, Carlotta.
Ładny wieczór.
Żabiej herbaty? Świeża.
Dziękuję. Żaby przynoszą mi pecha.
- Więc... - Jestem Lucas, twój wnuczek.
Co tu robisz?
Nie jestem nawet pewien, jak to się stało.
Tak się cieszę, że cię widzę.
Gdzie twój tata?
Chyba ci się to nie spodoba,
ale mówiąc szczerze, mój tata...
jest potworny.
Bez urazy. Okłamał mnie.
Boże, to nawet lepsze niż Potwory naszego życia.
Dobry jest.
Nie widzisz, że to ściema? Pogrywa z nami jak na klarnecie.
- Daj mi je. - Chcę posłuchać.
Nie mogę uwierzyć, że tata to ukrywał.
Prawdę o tobie, tym miejscu, o mamie.
Kochanie, nie bądź dla niego taki surowy.
Jestem pewna, że chciał cię chronić.
Już nici z tego planu. Powiesz mi coś więcej o mamie?
Ktoś puka.
Już idę.
Dobry wieczór.
Nie wiem, czy ci już powiedzieli, że jutro mamy spotkanie.
Te zniknięcia są naprawdę niepokojące.
Już późno. Idź na górę do pokoju.
Tego po prawej. Zaraz przyjdę.
Oni zawsze popełniają błędy.
Wtedy długie ramię prawa wyłapuje ich.
Powinienem powiadomić Octopusinskiego?
On ma najdłuższe ramiona.
Idiota.
Jesteśmy tu już cały dzień.
Zaczekajcie.
Sami zobaczycie.
Jak długo pan tego używał?
Trzynaście lat.
Stary.
To się nie uda.
Musimy to zrobić po swojemu.
Ups, losowe odtwarzanie.
Wejdź.
Nie chciałabym, żeby mój wnuk się przeziębił.
- To moja mama? - Tak, złotko.
Co się z nią stało?
To długa historia. Pomówimy jutro, dobrze?
- Dobranoc, Lucas. - Dobranoc.
O nie.
Lucas, śniadanie.
- Dzień dobry. - Jak się spało?
Dziwnie. Słyszałem jakieś odgłosy.
Ktoś krzyczał.
Niedobrze.
Mamy tu ostatnio trochę kłopotów.
Musisz uważać.
- Jedz. - Dzięki, Carlotta.
Mów mi „babciu”.
Nie po to czekałam tyle lat, żebyś wołał mnie teraz po imieniu.
Dzięki, babciu.
Hej, Carlotta.
Co on tu robi?
Jest moim wnuczkiem.
We dwoje zajmiecie się sklepem,
ja tymczasem pójdę do ratusza.
- Co? - Co?
Bez obaw, nie powinno być ruchu.
To szansa dla was na zapoznanie się.
Jedzcie szybko. Otwieramy za 20 minut.
9.20, Carlotta wychodzi z domu.
Dzień dobry.
Dobry, Carlotta.
Wyluzuj.
To nie żaden piknik.
Piknik.
Czy to zdjęcie
- twojej dziewczyny? - Hej!
Jest urocza?
To nie moja dziewczyna i nie twoja sprawa.
- Czekaj. - Oddaj.
Chyba nie piszesz listów miłosnych?
Przestań.
Carlotta mi o niej mówiła. To twoja mama?
Oddawaj.
Przepraszam.
Była piękna.
Wiem, że to niełatwe. Też straciłam rodziców.
- Ale przynajmniej masz babcię. - Ano.
Wiesz, jak umarła?
Potwory mówią, że jej brat, twój wujek, był naukowcem.
On oszalał, nastąpiła eksplozja.
I... wiesz.
To nieprawda.
Słuchaj, nikt tu nie przyjdzie przez to zebranie.
Wydostańmy cię stąd.
Nie ciągnij mnie.
- Ruchy. - Śledźmy.
Mówi oficer Giraldo. Śledź potrzebny. Jesteśmy w...
Gdzie jesteśmy, szefie?
Śledźmy ich, durniu.
Ah, rozumiem.
Już nieważne.
Poradzimy sobie ze śledziem.
Hamulec.
Burza!
Zwróć temu upadłemu potworowi... życie!
Wyluzuj, stary. Zobaczmy.
FAZY ŻYCIA POTWORA
STWORZENIE POTWORA
Słuchajcie, myślę...
że to raczej mi życia nie przywróci, wręcz przeciwnie.
Nie czuję wyspy...
ale czuję potrzebę wzięcia aspiryny.
Nie widzę.
Nic nie widzę.
Spróbuj.
Idę!
Pospiesz się.
Moje czułki już węszą.
Mamy strzępki informacji.
Strzępki.
Precz ze strzępkami. Chcemy odpowiedzi.
Właśnie dlatego są tutaj oficerowie Fergus i Giraldo,
by udzielić wam odpowiedzi.
Gorące brawa dla stróżów prawa Calvery!
Zgadza się.
Brawo.
Cóż za występ.
Wspaniałe, to błaganie o litość.
Proszę, nie!
- Durgo. - Tak?
Idziemy na zakupy.
Czas zaprosić rodzinkę.
O 9.02 poszliśmy do kawiarni Clary po kawę.
- I pączki. - I pączki.
O 9.03 podrapałem się w głowę.
Pozbyłeś się swędzenia, szefie?
- To jakiś żart? - Okropne.
Dajcie spokój.
Mają asystenta burmistrza!
- O 9.03 podrapałem się w głowę. - O Boże.
Wszyscy zginiemy!
Zginiemy!
Było całkiem miło.
- Co to? - Żółwie skaliste.
Chyba spotkałem jednego z nich.
- A co to za zamek? - Tam się wydarzył wypadek.
Więc muszę tam iść.
Robi się ciemno. Carlotta mnie zabije. Wracajmy.
A gdzie nagle twój pociąg do przygód?
Cały czas obecny, tylko nie chcę, żeby ktoś nas porwał.
Serio, chodźmy.
Veronica?
Lucas?
Gdzie jesteście? Nie podoba mi się to.
Lucas, to ty?
Kim jesteś? Co tu robisz?
Spokojnie, Carlotta.
Nie poznajesz swego syna?
Norcutt.
Matko Norcutta.
Miło mi.
Wychowała pani tak złego syna.
Strzelajże.
Ale to pańska matka.
Daj mi to.
Mam iść z tobą?
Nie będzie krzyczeć na wnuczka.
Wracaj ostrożnie.
Jasne.
Dobranoc.
Spokojny wieczór.
Wchodzę w to.
Wskakuj.
ZLINCZOWANIE PRZEZ ZGRAJĘ PSÓW
Od niepamiętnych czasów
potwory były ganiane
przez psy.
Nie podoba mi się to.
Jeśli chcesz odnaleźć potwora w swoim wnętrzu,
musisz odczuć jego ból.
Taka jest droga potwora.
Dajcie spokój, chyba...
Poczuj w sobie potwora, Nicolas.
To nie działa.
Czas na drastyczniejsze metody.
UGRYZIENIE PRZEZ WAMPIRA
To nie to.
WEZWANIE ISTOTY NADPRZYRODZONEJ
WYPICIE KRWI POTWORA
Też nie...
ZABICIE POTWORA
- Chodź. - Jesteś pewna?
Czemu światła działają, jeśli nikt tu nie mieszka?
To był twój pomysł.
Nie straciłaś swoich umiejętności.
Jak możesz to robić własnej matce?
Wróciłem ci podziękować.
Chciałem być jak ty, mieć twoje moce.
Ale wtedy pomyślałem, dlaczego mam się ograniczać,
skoro mogę mieć je wszystkie?
Więc sprawdziłem parę niedopracowanych pomysłów.
Jak widzisz,
bez powodzenia.
Tak się dzieje, gdy odwracasz się od swego syna.
Teraz chcę dokończyć to,
- czemu wcześniej zapobiegłaś. - Nie cofnąłeś się
- po wypadku Diny. - Co jej zrobiłeś?
Lucas.
Lucas?
Ależ miło cię widzieć.
Ostatnim razem byłeś trochę mniejszy.
Przyszedłeś z gościem.
To mój szczęśliwy dzień.
Mówiłam, że to zły pomysł.
Jesteś mordercą!
To poważny zarzut.
Chyba jeszcze nie wie?
Co się wtedy stało?
Co się stało?
Ten gulasz płazińcowy cudownie pachnie.
Mam nadzieję, że tak smakuje. Dodałam teraz kminku.
Niedługo i ten maluch dołączy do nas przy stole.
Nazwiemy go Lucas, po tacie.
Gdyby wciąż tu był, byłby dumny.
Co za stopy!
Ten gość wyrośnie na prawdziwego potwora.
Ściska tak mocno.
Ktoś tu
- bardzo kocha swoją babcię. - Naprawdę...
Świetnie, gdy będzie nastolatkiem,
jego ludzki wujek będzie mu służył za zabawkę.
Przestań. Będziemy cię chronić, jeśli będzie potrzeba.
Nie chcę być chroniony.
Będzie miał wspaniałe moce,
a ja będę dziwnym wujkiem, który nigdy nie spotworniał.
Idę do pracowni.
Wybaczcie, zepsułem taki miły wieczór.
Czym się martwię?
Czemu nie może się z tym pogodzić?
Łatwo ci mówić, ty spotworniałeś.
Powinno mu już przejść.
Pogadam z nim.
Obojętny. Ciekawe.
Co, jeśli pomiareczkuję chlorku tionylu?
Wiem, że nie możesz tego znieść,
ale nie możesz się dręczyć, próbując się przemienić.
Jak dobrze pójdzie,
to twoje dziecko
nie zobaczy mnie, nudnego wujka.
Pokocha cię takim, jakim jesteś, bez względu na wygląd.
Nie powinieneś tego mieszać.
Tym razem mi się uda.
Reakcja jest zbyt mocna!
Uważaj!
- Co to było? - Dina.
Gdzie ona jest?
W środku. Nie mogłem jej pomóc.
Czekaj, nie!
Coś ty zrobił?
Byłem tak blisko, ale reakcja stała się egzotermiczna.
Musiałem przesadzić z ilością.
Uratowała mnie.
A ty nic nie zrobiłeś?
Zobacz, coś narobił, to wszystko przez twoją obsesję!
Wyganiam cię stąd.
Opuść wyspę...
i nigdy nie wracaj!
Wynieś się stąd, zanim pożałuję, że z tobą nie skończyłem.
Mamo?
Przepraszam. Chciałem tylko być potworem.
Proszę, nie.
To był wypadek.
Ale to nie jest. Brać ich!
Tędy!
Zostaw ją!
Tylko nie oczy!
Z drugiej strony...
Bierzcie ich.
Okno.
Biegnij, Lucas!
Znajdźcie go.
Może miałeś rację.
Nie byłem gotów.
To nie tak.
Pal jest zbyt mały.
Przestańcie!
Nie na tym polega bycie potworem.
A na czym?
Polega na...
Podobny do ciebie.
Kocha swojego tatusia.
Polega na dbaniu o rodzinę za wszelką cenę.
Ruszaj więc.
To ma być żart?
Przecież tylko potwory mogą wrócić.
Jesteś potworem, drogi kolego.
Dziękuję, że to mówisz.
Spójrz.
Jesteś nim.
Co?
Udało się. Jestem znów potworem!
Dziękuję wam! Chodź, Watson!
Wyczuj wyspę, Nicolas.
- Wyczuj ją! - Żegnaj.
Wziąłeś opłatę, prawda?
- Myślałem, że twoja kolej. - Nie...
- Nie, ty nie... - Zawsze zapominasz.
- Zawsze robię wszystko sam. Co z tobą? - Daj mi spokój. Ja tu rządzę.
Jak się trzymasz?
Nie ujdzie ci to na sucho.
Znamy twój sekret. Lucas opowie go miasteczku.
Zamknij się.
Nie złapałem cię dla mocy twego głosu.
Co to?
Prezent?
Tego się nie spodziewałem.
Ale to powinno zadziałać.
Gdzie jest chłopak?
- Mam nadzieję, że smakował. - Lucas?
Depczemy porywaczowi po piętach,
ale jest on niebezpieczny, przebiegły, bezlitosny,
zna wyspę na wylot,
posiada ostre zęby
i niebieskie futro,
jakiego jeszcze nie widzieliście.
Jest przebiegły, jest wszędzie i nigdzie.
To on!
Nie martwcie się. To mój chleb powszedni.
Moja babcia i Veronica zostały porwane.
To ten miły dzieciak, którego śledziliśmy.
Są w zamku.
- Brzmi jak kolejne alibi. - O czym ty mówisz?
Odkąd się tu pojawiłeś, ludzie znikają.
Chyba nie ma magicznych mocy, szefie?
Nie sądzę. Trafia i tak do aresztu.
Czekajcie, co robicie?
Idziesz ze mną.
To Norcutt porywa.
- Trzyma ich w zamku. - Idziemy.
Co tu się stało?
Lucas? Carlotta?
A ta knajpa z sushi?
Nikt już tam nie chodzi, za ciasno.
Ktoś tu ma pecha.
Jestem wciąż mistrzem.
Kapelusz.
- Przepraszam. - Jak mogę panu pomóc?
Szukam syna i jego babci.
Jej sklep został splądrowany.
Co tu się stało? Gdzie jest Carlotta?
Widzieliście dzieciaka o niebieskich włosach?
To ojciec.
Tata?
To ty?
Hej, miło cię widzieć. Tęskniłeś?
- Synu. - Nie tak szybko.
- Co sobie myślałeś? - Okłamywałeś mnie.
- Trzymałeś mnie z dala od babci. - Jesteś nierozsądny.
- Jaki ojciec kłamie o matce? - Chroniłem cię.
- Przed czym? - Niewdzięczny.
- Przed rodziną? - Mój syn tak lekkomyślny.
- Masz szlaban. - Tato, proszę.
Ja...
Po prostu...
Nic nie mów.
Nie rozumiem.
Może mi pan powiedzieć, co tu się dzieje?
Po tylu latach już tylko krok mnie dzieli.
Przyprowadzić ją.
Puśćcie mnie!
Synu, proszę.
Nie tak cię wychowałam.
I o 10.20 skończyliśmy jeść pączki.
Wiem, że długo je jedliśmy,
ale ciężko je się trawi.
A nie mogę pracować bez skończenia wszystkich spraw.
Wtedy zobaczyliśmy obcego na ulicy.
Czy ma pan pojęcie, jakie to dziwne?
Wtedy o 11.20...
Lucas, wszystko gra?
Żegnam panów.
Lecimy, Watson.
Gotowe.
Nareszcie.
Jak się czujesz, przechodząc do historii?
Durgo, Mongo, sprawdźcie to.
- Norcutt, chodź tu i się ze mną zmierz. - Hej, ty.
Nie wiem, kim jesteś, ale popełniłeś błąd,
- wchodząc tutaj. - Nie martwcie się,
teraz na pewno mnie zapamiętacie.
Wyglądasz na rozsądnego gościa. Pogadamy?
Wyganiam cię stąd. Opuść wyspę.
Muszę przyznać.
Naprawdę cię zapamiętam.
- Tato. - Jaja sobie robisz?
Uciekłeś po raz trzeci w tym tygodniu.
- Nie miałem wyboru. - Jasne.
To nie ma nic wspólnego z byciem upartym.
Mam to po tobie.
Nie masz pojęcia, jak ciężko wychowywać samemu.
Nie masz pojęcia, jak ciężko żyć w kłamstwie.
Ukryj się i czekaj na mnie.
Trzymają babcię w piwnicy.
Lucas.
Straszne.
Idź po babcię, synu, szybko!
Co tak długo?
Babciu, w porządku?
Pomóż, wypuść nas.
Nie martw się nami, pomóż Veronice.
- Uwolnię was... - Myślę,
że każdy jednak zostanie.
- Nie! - Kim jesteś?
Patrzcie, kto tak wyrósł.
Nie brakuje ci pewnego składnika?
- O nie. - Puść ją, to ci oddam.
Niech będzie.
Veronica, jesteś cała?
Tak.
Nie!
Coś ty zrobił?!
- Lucas. - Nicolas.
Wynośmy się stąd.
Rodzina w komplecie, jak pięknie.
Zawsze chciałem być prawdziwie częścią tej rodziny.
Norcutt? Co robisz?
Wróciłem.
I co ty na to?
Zabierz ich.
Nie pozwolę ci znów skrzywdzić moich bliskich.
Możesz ich uznać za martwych.
Pomocy!
Musicie nas stąd zabrać.
To przywodzi na myśl wspomnienia.
Skończ z tym szaleństwem.
Jasne, pogadajmy sobie.
Niech tak będzie.
Nie wiedziałem, że potrafię takie rzeczy.
Znajdź schronienie.
To zbyt niebezpieczne, nie idź.
Najlepszy potwór na świecie.
Tylko na tyle cię stać, mistrzu?
Jesteś ranny, Lucas?
Nie. Gdzie jest tata?
Tato, obudź się.
Obiecuję, że już nigdy nie ucieknę. Tato?
A oto i pogrzeb.
Mało ci, dzieciaku?
Nie jestem dzieciakiem. Jestem potworem.
Nie pyskuj wujkowi.
Jestem niezwyciężony.
Przestań.
Na mocy przyznanych mi uprawnień
ogłaszam, że jesteś aresztowany.
To ten zbiegły dzieciak.
Nicolas?
Gdzie Lucas?
Mam cię dosyć, dzieciaku.
- O nie. - Czy jest cały?
Lucas.
Daj spokój, tato, nie było tak źle.
Synu.
Żyje.
To bohater.
Jesteś wspaniały.
Przykro mi. Nie powinienem był kłamać.
Przepraszam, tato.
To mój wnuk.
Najlepszy finał opery mydlanej!
Jestem największym potworem na świecie.
Największym.
Może i byłeś. A teraz na posterunek.
- Zawsze wiedziałem, że to on. - Oczywiście.
Gdzie mnie zabieracie?
- Jestem potworem! - Nie wiedziałem, jak mu powiedzieć...
Największym potworem!
Jesteś cały?
Nie martw się, pomogę ci.
Szefie?
Szefie.
Szefie!
Zapowiada się słoneczny...
Lucas, czas już.
- Chodź, Watson. - Watson.
Cześć.
Gotów, dzieciaku?
Gdzie byliście? Chodźcie.
Chodźmy.
Chyba ostatnio niejasno się wyraziłem.
Hej, twardzielu.
Czemu nie zadrzesz z kimś własnego wzrostu?
Lucas?
Napisy: Michał Puta